We are all just prisoners here, of our own device.

9 May 2015

Κλείνοντας

***Best read late at night***

Συνήθως, όταν έχω μια ιδέα που μπορεί να αποτελέσει πιθανή λύση στα προβλήματα-διλήμματα που αντιμετωπίζω την εκάστοτε περίοδο, τείνω να την υλοποιώ ή να τείνω να την υλοποιήσω τόσο άμεσα με αποτέλεσμα να δρω πιο πολύ απερίσκεπτα παρά συνετά. 
Ως εκ τούτου πιέζω τον εαυτό μου να την αναβάλει, έτσι ώστε να περάσει, πρώτα από όλα η ψευδαίσθηση της αποτελεσματικότητας αυτής της πιθανής λύσης, και να επέλθουν πιο 'αντικειμενικές' και μη επιπόλαιες σκέψεις, αλλά επίσης και χρόνος, ο οποίος θα με κάνει να ξεχάσω την φαινομενικά ιδανική λύση και ο οποίος ίσως φέρει άλλες λύσεις και δυνατότητες από μόνος του. 
Στην πλειάδα των περιπτώσεων τείνω να δρω απερίσκεπτα.

Σήμερα μια ανάλογη ιδέα δημιουργήθηκε στο μυαλό μου, η οποία με ταλανίζει εδώ και καιρό. Αυτή αφορά το οριστικό τέλος αυτού του βλογ. Ήδη εδώ και αρκετό διάστημα αυτό είναι Στα τελευταία του παρόλο που κάποιες φορές γύρισα και έγραψα για διάφορα, σοβαρά και μη. 

Σε άλλο πλαίσιο είχα γράψει ότι δεν μου αρέσει να βρίσκω κάτι που πλέον είναι εγκαταλειμμένο, χωρίς να γνωρίζω γιατί το τέλος επήλθε. 
Υπό αυτούς τους όρους και υπό αυτή τη μουσική υπόκρουση γράφω λοιπόν την τελευταία μου ανάρτηση, το κύκνειό μου άσμα. Το κατ' επιλογή μου τέλος (μου).

Δεν σκοπεύω να αυτοκτονήσω. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Δυστυχώς θα έλεγα, αλλά κάτι έχει πεθάνει σίγουρα. Σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις μου έγραψα για τις σχέσεις μου με διαφόρους ανθρώπους-φίλους/ες και πώς αυτές επηρεάστηκαν από την παραμονή μου στα ξένα. 
Όντας οκτώ μήνες στα ξένα η κατάσταση έχει αλλάξει. Μέσα σε αυτό το διάστημα βίωσα οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κάποιο άτομο για μια σχέση και προς τα που αυτή τείνει. Από συνεχείς αμφισβητήσεις και χαρούμενες επισκέψεις εδώ ή σε άλλες χώρες, με διαφόρους τρόπους, σαν κύματα πάνω κάτω, οι σχέσεις διατηρούνταν, όντας συνεχώς σε μια συνεχή απειλή. Την απειλή του τέλους. Και σίγουρα οι διάφορες τεχνολογίες βοηθούν σε αυτή την διατήρηση αλλά την ίδια στιγμή θέτουν και τα ίδια όρια αυτών των σχέσεων. Οι σχέσεις αποκτούν καθαρά και μόνο το χαρακτήρα της ευχέρειας, μιας και πολύ απλά γιατί η χωρικότητα που προηγουμένως τις όριζε, πλέον δεν υπάρχει -ή υπάρχει με άλλους τρόπους, εντελώς διάχυτα- και η κάθε πλευρά της σχέσης θα επικοινωνήσει, θα απαντήσει και θα θυμηθεί μόνο όταν ευχερίσει. Γιατί όπως και να το κάνουμε τα προγράμματα είναι διαφορετικά,  μόνο και μόνο αν αναλογιστεί κάποια την διαφορά της ώρας. Αυτό που επέρχεται με τον καιρό ως αποτέλεσμα αυτής της ευχέρειας είναι και η εξασθένιση της σχέσης. Ο φίλος είναι πλέον φίλος μόνο ως προς το όνομά του, το πώς τον αποκαλείς, ως προς την ταμπέλα του. Είναι πλέον φίλος μονάχα για χάρη του παρελθόντος. 

Αν κάτι έχει πεθάνει, αυτό είναι οι εν λόγω σχέσεις μου. Ή to do them justice που θα έλεγαν και στις ευρώπες, αν δεν έχουν πεθάνει, τουλάχιστον έχουν εισέλθει σε μια κατάσταση κόμματος χωρίς σημάδια αφύπνισης. Και μαζί τους κοιμάται και ο τότε εαυτός μου. 
Πλέον αδυνατώ να με σκεφτώ να γράφω γράμματα σε τέτοια κατάσταση θλίψης, όπως τότε, η οποία θα μπορούσε να συγκριθεί με μεθύσι.  Να γράφω γράμματα για τα οποία να είναι αδύνατο να πεις αν πρόκεινται για ερωτικές εξομολογήσεις ή γράμματα σε ένα φίλο γερμανό -τι ειρωνεία-. Αδυνατώ να με σκεφτώ να γυρνάω σπίτι ξημερώματα ημιμεθυσμένος και να ανοίγω τον υπολογιστή για να σε ρωτήσω 'πότε θα έρθεις βερολίνο', και να μη λαμβάνω καμία απάντηση. Γιατί θέλω να σου δείξω την πόλη μου -ναι είναι πόλη μου τώρα...την ξέρω καλύτερα από εκείνη που γεννήθηκα και μεγάλωσα και καλύτερα από εκείνη στην οποία σε γνώρισα-, να γελάσω μαζί σου και να χαρώ που σε βλέπω από κοντά. Και αδυνατώ να με σκεφτώ να σου στέλνω αναρτήσεις μου σαν την παραπάνω για να σου εξηγήσω όσα με προβληματίζουν χωρίς να χρειάζεται να κάνω μια εισαγωγή η οποία θα θέτει το θέμα του που πάει η σχέση μας (και όχι η ελλάς, η οποία φαίνεται να έχει περισσότερες ελπίδες από εμάς) χωρίς να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ βλάκας, νοσταλγός ή και σουρεάλ. Χαρακτηρισμοί ωστόσο που δεν θα χρησιμοποιούσες ποτέ. 

Πλέον αδυνατώ να με σκέφτομαι να γυρίσω. Έχω συνηθίσει εδώ και μου αρέσει. Και τουλάχιστον για κάποιο διάστημα ακόμα θα έχω διάφορους ανθρώπους, όχι φίλους όπως είσαι εσύ προς τιμή του τότε, αλλά κάτι που τείνει προς αυτό, οι οποίοι θα μου προσφέρουν κάποιο σημείο αναφοράς. Και τι υπάρχει πίσω για να με περιμένει; Άτομα γνωστά που δεν υπήρξαν τίποτα περισσότερο από αυτό και άτομα τα οποία θα έχουν πτυχιωθεί εως ώτου επιστρέψω. Και όχι μόνο αυτό αλλά θα χρειαστεί ίσως να εμπλακώ και σε νέες γνωριμίες ως αποτέλεσμα της απουσίας των παραπάνω, κάτι που με πλήττει αφάνταστα. 

Βλέπεις, είμαι ένας άκρατα ρομαντικός -θυμάμαι πώς με κοίταξε προχθές και πώς σκίρτησε η καρδιά μου όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, για να αποσύρω την ματιά μου σχεδόν άμεσα από το σοκ της επαφής. Για να μας φαντασιωθώ, μέσα σε ελάχιστα λεπτά μετά την αναχώρησή της, σε ένα υπέροχο παιχνίδι έρωτα- και ως τέτοιος δεν μπορώ παρά να δίνομαι στους ανθρώπους και να δένομαι μαζί τους υπερβολικά και εύκολα. Και ως τέτοιος τυχόν κρίσεις και επιλόγους που βιώνουν οι σχέσεις μου δεν μπορώ να μην τις εκφράζω μελοδραματικά και γλυκανάλατα, σαν να ήταν ο χαμός του μεγάλου μου έρωτα. 

Με νευριάζει λίγο που γυρίσαμε σε εσένα πάλι. Που αναλώνομαι να γράφω για εσένα όταν για εσένα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τι κρίμα.

Όπως και με εκείνη, μοναδική για εμένα, έχουμε πάρει άλλους δρόμους εγώ και εσύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά με εκείνη υποψιάζομαι μας δένει κάτι παραπάνω από μια εκτίμηση αμοιβαία, αλλιώς δεν θα επιθυμούσε, μετά από ένα σχετικά μεγάλο διάστημα, να μάθει τι κάνω ή να με κάνει να την σκέφτομαι πάλι. 

Υποθέτω πώς έτσι έχουν καταντήσει οι ανθρώπινες σχέσεις πλέον. Κανένας και καμία δεν σου δίνεται μιας και όλα είναι πρόσκαιρα και σύντομα θα χωρίζουν οι δρόμοι σας. Και αν κρατήσετε επαφή, οι φυσικές-χωρικές σας επαφές θα χαρακτηρίζονται από ξέφρενες διασκεδάσεις και ατελείωτες πολυδάπανες 'τελετές' του τύπου 'μόλις έρθεις θα κάνουμε αυτό και αυτό, θα πάμε εκεί και εκεί, θα μεθύσουμε και θα ξενυχτήσουμε! τόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε!' οι οποίες σκοπό θα έχουν να επιβεβαιώσουν την σχέση. 
Και αφού έτσι έχουν τα πράγματα, δεν μένει παρά να ακολουθήσω και εγώ τον ίδιο δρόμο, στον οποίο όμως δεν χωρούν ρομαντικές ψυχές. 

Αλλά αρκετά. Αυτό είναι το τέλος. Ας μη το κουράζω άλλο. Μέχρι την επόμενη φορά, κάποτε, με άλλο όνομα και σε άλλα λημέρια. Σας χαιρετώ (:


Abraxas