We are all just prisoners here, of our own device.

7 Mar 2015

Τα βασανιστήρια ενός Βερολινέζου (γουοναμπη)

Το γιατί είμαι γουοναμπης Βερολινέζος είναι άλλη συζήτηση.

Έχοντας τελειώσει το εξάμηνο και έχοντας πάρει προ καιρού την απόφαση για παράταση και για το επόμενο βρίσκομαι αντιμέτωπος με ένα σωρό διανοητικά και υπαρξιακά προβλήματα.

Το μεγαλύτερο κίνητρό μου για να κάνω εράσμους ήταν η επιθυμία μου για φυγή από την ελλαδα. Και το πρελούδιο που μπορεί να αποτελέσει αυτή για μια μελλοντική και πιο μόνιμη έξοδο στα ξένα.

Ωστόσο, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που κατέστησαν την απόφαση ευκολότερη.
Αυτή ήταν ότι όταν γυρίσω πίσω στην πόλη που σπουδάζω, οι ίδιοι άνθρωποι ή πάνω κάτω οι ίδιοι θα είναι ακόμα εκεί και εγώ έτσι δεν θα αισθάνομαι σαν ξένος, όπως αισθάνομαι εδώ.

Το παραπάνω εκφράζεται σε δύο ζητήματα.
Πρώτον, ότι θεωρώ τους ανθρώπους δεδομένους και δεύτερον, ίσως στενά συνδεδεμένο με το πρώτο, ότι είμαι πάλι μεταξύ δύο τόπων.
Θεωρώντας τους ανθρώπους δεδομένους, προσφέρει μια απίστευτη ασφάλεια για το μέλλον. Ό,τι και να γίνει εδώ, εφόσον γυρίσω, αυτοί θα είναι εκεί και επομένως δεν θα έχουν αλλάξει και πολλά.
Όμως με αυτόν τον τρόπο, βρίσκομαι και εδώ και εκεί και χάνω και τα δύο.

Δυστυχώς όμως, φεύγοντας για το εξωτερικό άφησα πίσω αυτό που υπήρχε και δεν πρόκειται να υπάρξει όπως υπήρξε. Εγώ βγήκα από την σφαίρα επιρροής εκείνων των ανθρώπων και εκείνοι βγήκαν από την δική μου.

Ενώ όμως εγώ κάνω μια νέα αρχή, εκείνοι συνεχίζουν τον δρόμο που άρχισαν όταν πρωτοήρθαν εδώ που σπουδάζουμε. Η αντίθεση συνέχειας και αρχής είναι ξεκάθαρη. Καθώς εκείνοι βρίσκονται σε μια συνέχεια όλα είναι πιο σταθερά και ίσως και εύκολα. Διεύρυνση των γνωριμιών, εγκαθίδρυση δικτύων σχέσεων κλπ.. Εκείνοι συνεχίζουν την ίδια ζωή που είχαν και πριν αλλά με την απουσία κάποιων ατόμων, αλλά δεν είναι και ριζική αλλαγή αυτό. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κάθε μέρα. Κάποτε αναγκαστικά παίρνουμε και πτυχίο, όχι; Εγώ από την άλλη, τα έχω όλα από την αρχή. Και σε μια τέτοια αρχή τα άτομα που αποτελούσαν την σταθερά μου, χάνονται με αποτέλεσμα να πλέω σε πελάγη όχι ευτυχίας, αλλά απόγνωσης.

Σε αυτή την σκέψη δεν μπορώ παρά να θυμηθώ αυτό που μου είπε κάποτε ένας άνθρωπος που με ανάγκασε να χρησιμοποιήσω την λέξη φίλος, γιατί αυτή την φορά κάποιος με είχε κερδίσει αληθινά.
'Μια φορά φίλος, πάντα φίλος'

Εδώ είναι το πρόβλημα φίλε όμως. Ότι χανόμαστε. Εγώ προσπαθώ να βρω σταθερές σε μια νέα αρχή και εσύ κάνεις επεκτάσεις. Οι επαφές μας περιορίζονται με τον καιρό σε όλο και σπανιότερες επικοινωνίες με όλο και λιγότερες ανταλλαγές λέξεων. Και όταν γυρίσω πολλά πράγματα θα είναι απλά λόγια που ειπώθηκαν. Και αυτό με θλίβει.

Και σε αυτή την σκέψη δεν μπορώ παρά να ανακαλέσω την συζήτηση με άλλα άτομα που ήρθαν και αυτά για εράσμους και που έχασαν μια κάποια επαφή με τους/τις φίλες πίσω στην πόλη τους. Η συζήτηση έκλεισε κάπως έτσι νομίζω.
'Ναι, αλλά είναι νορμάλ. Μόλις γυρνάς πίσω όλα είναι οκει πάλι.'
Είναι όμως;

Υποθέτω πως εφόσον η απόφαση ήταν τέτοια, πρέπει να υπομείνω και τις συνέπειες. Η ζωή μας πάντα είναι ή το ένα ή το άλλο ποτέ και τα δύο μαζί.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι μόνο σε σχέση με εσένα προκύπτουν οι παραπάνω σκέψεις.
Για εκείνη για παράδειγμα, και αυτή φίλη με τις ίδιες προϋποθέσεις, δεν αισθάνομαι ότι χανόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Γιατί ξέρω ότι, όντας και εκείνη ταξιδιάρα ψυχή και ερωτευμένη με έναν ξένο, ποτέ δεν θα κατασταλλάξει σε ένα τόπο, παρά μόνο αν μπορεί να (τον) αλλάζει συχνά.
Και ή από ταξιδιωτικό δαιμόνιο ή από αγάπη για μια φίλη και έναν φίλο πάντα οι δρόμοι μας θα μας φέρνουν να ειδωθούμε.

Αλλά με εσένα;