We are all just prisoners here, of our own device.

9 May 2015

Κλείνοντας

***Best read late at night***

Συνήθως, όταν έχω μια ιδέα που μπορεί να αποτελέσει πιθανή λύση στα προβλήματα-διλήμματα που αντιμετωπίζω την εκάστοτε περίοδο, τείνω να την υλοποιώ ή να τείνω να την υλοποιήσω τόσο άμεσα με αποτέλεσμα να δρω πιο πολύ απερίσκεπτα παρά συνετά. 
Ως εκ τούτου πιέζω τον εαυτό μου να την αναβάλει, έτσι ώστε να περάσει, πρώτα από όλα η ψευδαίσθηση της αποτελεσματικότητας αυτής της πιθανής λύσης, και να επέλθουν πιο 'αντικειμενικές' και μη επιπόλαιες σκέψεις, αλλά επίσης και χρόνος, ο οποίος θα με κάνει να ξεχάσω την φαινομενικά ιδανική λύση και ο οποίος ίσως φέρει άλλες λύσεις και δυνατότητες από μόνος του. 
Στην πλειάδα των περιπτώσεων τείνω να δρω απερίσκεπτα.

Σήμερα μια ανάλογη ιδέα δημιουργήθηκε στο μυαλό μου, η οποία με ταλανίζει εδώ και καιρό. Αυτή αφορά το οριστικό τέλος αυτού του βλογ. Ήδη εδώ και αρκετό διάστημα αυτό είναι Στα τελευταία του παρόλο που κάποιες φορές γύρισα και έγραψα για διάφορα, σοβαρά και μη. 

Σε άλλο πλαίσιο είχα γράψει ότι δεν μου αρέσει να βρίσκω κάτι που πλέον είναι εγκαταλειμμένο, χωρίς να γνωρίζω γιατί το τέλος επήλθε. 
Υπό αυτούς τους όρους και υπό αυτή τη μουσική υπόκρουση γράφω λοιπόν την τελευταία μου ανάρτηση, το κύκνειό μου άσμα. Το κατ' επιλογή μου τέλος (μου).

Δεν σκοπεύω να αυτοκτονήσω. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Δυστυχώς θα έλεγα, αλλά κάτι έχει πεθάνει σίγουρα. Σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις μου έγραψα για τις σχέσεις μου με διαφόρους ανθρώπους-φίλους/ες και πώς αυτές επηρεάστηκαν από την παραμονή μου στα ξένα. 
Όντας οκτώ μήνες στα ξένα η κατάσταση έχει αλλάξει. Μέσα σε αυτό το διάστημα βίωσα οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κάποιο άτομο για μια σχέση και προς τα που αυτή τείνει. Από συνεχείς αμφισβητήσεις και χαρούμενες επισκέψεις εδώ ή σε άλλες χώρες, με διαφόρους τρόπους, σαν κύματα πάνω κάτω, οι σχέσεις διατηρούνταν, όντας συνεχώς σε μια συνεχή απειλή. Την απειλή του τέλους. Και σίγουρα οι διάφορες τεχνολογίες βοηθούν σε αυτή την διατήρηση αλλά την ίδια στιγμή θέτουν και τα ίδια όρια αυτών των σχέσεων. Οι σχέσεις αποκτούν καθαρά και μόνο το χαρακτήρα της ευχέρειας, μιας και πολύ απλά γιατί η χωρικότητα που προηγουμένως τις όριζε, πλέον δεν υπάρχει -ή υπάρχει με άλλους τρόπους, εντελώς διάχυτα- και η κάθε πλευρά της σχέσης θα επικοινωνήσει, θα απαντήσει και θα θυμηθεί μόνο όταν ευχερίσει. Γιατί όπως και να το κάνουμε τα προγράμματα είναι διαφορετικά,  μόνο και μόνο αν αναλογιστεί κάποια την διαφορά της ώρας. Αυτό που επέρχεται με τον καιρό ως αποτέλεσμα αυτής της ευχέρειας είναι και η εξασθένιση της σχέσης. Ο φίλος είναι πλέον φίλος μόνο ως προς το όνομά του, το πώς τον αποκαλείς, ως προς την ταμπέλα του. Είναι πλέον φίλος μονάχα για χάρη του παρελθόντος. 

Αν κάτι έχει πεθάνει, αυτό είναι οι εν λόγω σχέσεις μου. Ή to do them justice που θα έλεγαν και στις ευρώπες, αν δεν έχουν πεθάνει, τουλάχιστον έχουν εισέλθει σε μια κατάσταση κόμματος χωρίς σημάδια αφύπνισης. Και μαζί τους κοιμάται και ο τότε εαυτός μου. 
Πλέον αδυνατώ να με σκεφτώ να γράφω γράμματα σε τέτοια κατάσταση θλίψης, όπως τότε, η οποία θα μπορούσε να συγκριθεί με μεθύσι.  Να γράφω γράμματα για τα οποία να είναι αδύνατο να πεις αν πρόκεινται για ερωτικές εξομολογήσεις ή γράμματα σε ένα φίλο γερμανό -τι ειρωνεία-. Αδυνατώ να με σκεφτώ να γυρνάω σπίτι ξημερώματα ημιμεθυσμένος και να ανοίγω τον υπολογιστή για να σε ρωτήσω 'πότε θα έρθεις βερολίνο', και να μη λαμβάνω καμία απάντηση. Γιατί θέλω να σου δείξω την πόλη μου -ναι είναι πόλη μου τώρα...την ξέρω καλύτερα από εκείνη που γεννήθηκα και μεγάλωσα και καλύτερα από εκείνη στην οποία σε γνώρισα-, να γελάσω μαζί σου και να χαρώ που σε βλέπω από κοντά. Και αδυνατώ να με σκεφτώ να σου στέλνω αναρτήσεις μου σαν την παραπάνω για να σου εξηγήσω όσα με προβληματίζουν χωρίς να χρειάζεται να κάνω μια εισαγωγή η οποία θα θέτει το θέμα του που πάει η σχέση μας (και όχι η ελλάς, η οποία φαίνεται να έχει περισσότερες ελπίδες από εμάς) χωρίς να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ βλάκας, νοσταλγός ή και σουρεάλ. Χαρακτηρισμοί ωστόσο που δεν θα χρησιμοποιούσες ποτέ. 

Πλέον αδυνατώ να με σκέφτομαι να γυρίσω. Έχω συνηθίσει εδώ και μου αρέσει. Και τουλάχιστον για κάποιο διάστημα ακόμα θα έχω διάφορους ανθρώπους, όχι φίλους όπως είσαι εσύ προς τιμή του τότε, αλλά κάτι που τείνει προς αυτό, οι οποίοι θα μου προσφέρουν κάποιο σημείο αναφοράς. Και τι υπάρχει πίσω για να με περιμένει; Άτομα γνωστά που δεν υπήρξαν τίποτα περισσότερο από αυτό και άτομα τα οποία θα έχουν πτυχιωθεί εως ώτου επιστρέψω. Και όχι μόνο αυτό αλλά θα χρειαστεί ίσως να εμπλακώ και σε νέες γνωριμίες ως αποτέλεσμα της απουσίας των παραπάνω, κάτι που με πλήττει αφάνταστα. 

Βλέπεις, είμαι ένας άκρατα ρομαντικός -θυμάμαι πώς με κοίταξε προχθές και πώς σκίρτησε η καρδιά μου όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, για να αποσύρω την ματιά μου σχεδόν άμεσα από το σοκ της επαφής. Για να μας φαντασιωθώ, μέσα σε ελάχιστα λεπτά μετά την αναχώρησή της, σε ένα υπέροχο παιχνίδι έρωτα- και ως τέτοιος δεν μπορώ παρά να δίνομαι στους ανθρώπους και να δένομαι μαζί τους υπερβολικά και εύκολα. Και ως τέτοιος τυχόν κρίσεις και επιλόγους που βιώνουν οι σχέσεις μου δεν μπορώ να μην τις εκφράζω μελοδραματικά και γλυκανάλατα, σαν να ήταν ο χαμός του μεγάλου μου έρωτα. 

Με νευριάζει λίγο που γυρίσαμε σε εσένα πάλι. Που αναλώνομαι να γράφω για εσένα όταν για εσένα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τι κρίμα.

Όπως και με εκείνη, μοναδική για εμένα, έχουμε πάρει άλλους δρόμους εγώ και εσύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά με εκείνη υποψιάζομαι μας δένει κάτι παραπάνω από μια εκτίμηση αμοιβαία, αλλιώς δεν θα επιθυμούσε, μετά από ένα σχετικά μεγάλο διάστημα, να μάθει τι κάνω ή να με κάνει να την σκέφτομαι πάλι. 

Υποθέτω πώς έτσι έχουν καταντήσει οι ανθρώπινες σχέσεις πλέον. Κανένας και καμία δεν σου δίνεται μιας και όλα είναι πρόσκαιρα και σύντομα θα χωρίζουν οι δρόμοι σας. Και αν κρατήσετε επαφή, οι φυσικές-χωρικές σας επαφές θα χαρακτηρίζονται από ξέφρενες διασκεδάσεις και ατελείωτες πολυδάπανες 'τελετές' του τύπου 'μόλις έρθεις θα κάνουμε αυτό και αυτό, θα πάμε εκεί και εκεί, θα μεθύσουμε και θα ξενυχτήσουμε! τόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε!' οι οποίες σκοπό θα έχουν να επιβεβαιώσουν την σχέση. 
Και αφού έτσι έχουν τα πράγματα, δεν μένει παρά να ακολουθήσω και εγώ τον ίδιο δρόμο, στον οποίο όμως δεν χωρούν ρομαντικές ψυχές. 

Αλλά αρκετά. Αυτό είναι το τέλος. Ας μη το κουράζω άλλο. Μέχρι την επόμενη φορά, κάποτε, με άλλο όνομα και σε άλλα λημέρια. Σας χαιρετώ (:


Abraxas



5 Apr 2015

7+1 Γουίρντ Θινγκς Μάι Ρουμ-μέιτσ Ντου

Ο τίτλος αρκεί.

Σημείωση: τυχόν γενικεύσεις σε πληθυσμούς και έθνη είναι προφανώς λανθασμένες. Αντίστοιχα γίνονται και στην ελλάδα από έλληνίδες και έλληνες και παντού. 
  • Let it lie there for some days (max. 3). Η εν λόγω πρακτική καλύπτει κάθε χώρο του σπιτιού. Από υλικά και σκεύη μαγειρικής μετά το μαγείρεμα και αρκετές σακούλες σκουπιδιών μέχρι νεοαγορασμένα πράγματα για την οικία και φρεσκοπλυμμένα ρούχα στο πλυντήριο.
    Αποτέλεσμα τούτου είναι παντού να κυριαρχεί ένα χάος και τίποτα να μην είναι εν τάξη (οξύμωρο σχήμα).
    Και επειδή η κοινωνιολογική μου ευφυΐα είναι τέτοια (μουαχαχα), συχνά συνέβαλλα και εγώ σε αυτή την α-ταξία, επιδιώκοντας να δω τι χρειάζεται για επέλθει ένα τακτοποίημα. Εξού και οι 3 μέρες μάξιμουμ, αποτέλεσμα της άριστης κοινωνιολογικής μου παρατήρησης
  • If it stinks, cover it. Η ιδέα είναι απλή. Αν κάτι βρωμάει, απλά χρησιμοποιείς κάτι για να καλύψεις την μυρωδιά, αντί να καθαρίσεις το πρόβλημα, αφού φυσικά δεν είναι η σειρά σου στο πρόγραμμα καθαρισμού -το γνωστό ανά την γερμανία Putzplan-. Η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα αγαπημένη για μέρη όπως η τουαλέτα. Για ευνόητους λόγους. 
  • Δεν ξέρουν να πλένουν τα πιάτα
    Δυστυχώς δεν έχουμε πλυντήριο πιάτων. Οπότε η αποτελεσματική -όχι- πρακτική πλυσίματος πιάτων περιλαμβάνει τα εξής απλά βήματα.
    i. γέμισε με νερό τον νεροχύτη
    ii. βάλε σαπούνι,
    iii. βούτα τα όλα μέσα
    iv. βγάλ'τα να στεγνώσουν
    Προσοχή: τυχόν υπολείμματα -και μη- φαγητού εμπίπτουν απλούστατα στη σφαίρα του φανταστικού
  • You shall not pass! Στο περίπου. Για εμένα, μια κλειστή πόρτα σημαίνει ότι κάποιο άτομο θέλει την ησυχία του. Να ξεκουραστεί ή να κάνει κάτι προσωπικό. Συνεπώς, το να έχουν οι συγκάτοικοί μου τις πόρτες τους κλειστές σημαίνει ταυτόχρονα μη όρεξη για σοσιαλάιζινγκ. Και πες με, πώς θα καταλάβω εγώ πότε είναι κατάλληλη ώρα να ρωτήσω, προτείνω και ζητήσω κάτι αν η πόρτα είναι συνεχώς κλειστή και δεν ξέρω αν κοιμούνται, κάνουν σεξ, διαβάζουν ή απλά λείπουν από το σπίτι!
    Και δεν μπορώ να στήνω αυτί για να δω πότε θα ανοίξουν τις πόρτες τους λες και τους παρακολουθώ!
    Θυμάμαι, όταν έπιασαν τα πρώτα κρύα, τον συγκάτοικό μου να μου λέει ότι τώρα θα χρειάζεται να κλείνει την πόρτα. Η σκέψη μου εκείνη την στιγμή ήταν, γιατί; πότε δεν ήταν κλειστή; Εν τέλει, λόγω κρύου χρειάζεται να κλείσεις την πόρτα
  • Και ενώ η παραπάνω πτυχή της ιδιωτικότητας είναι εξαιρετικά αισθητή -όχι μόνο με τους συγκατοίκους μου- η ένταση της φωνής τους έρχεται να το αμφισβητήσει αυτό. Με δύο κλειστές πόρτες μπορούσα να ακούσω τι λένε. Και οι πόρτες έχουν πολύ καλή ηχομόνωση! (καμμία ειρωνεία). Το μόνο εμπόδιο ήταν η γλωσσική μου αν-επάρκεια.
    Και φυσικά το ότι μιλούν δυνατά δεν καθορίζεται από τις ώρες της ημέρας. Ξύπνησα μια φορά στις 6 το πρωί επειδή μιλούσαν μεταξύ τους!
  • Η λέξη "καθαριότητα" είναι σχετική. Η σχετικότητα αυτή βρίσκεται στον ορισμό, ή καλύτερα στο τι περιλαμβάνει αυτός ο ορισμός. Για εμένα η καθαριότητα δεν περιλαμβάνει μόνο τον εαυτό μου, δηλ. το σώμα μου, αλλά και τα πράγματα τριγύρω μου. Για τους συγκατοίκους μου ο ορισμός αυτός περιλαμβάνει μόνο το πρώτο.
    Ένα σχετικό του θέματος παράδειγμα: το πάτωμα είναι καθαρό εφόσον περπατάμε με κάλτσες στο σπίτι. Προφανώς, η σχέση είναι αντίστροφη: αφού είναι καθαρό το πάτωμα (μπορούμε να) περπατάμε στο σπίτι με τις κάλτσες.
    Με μια καλύτερη ματιά ωστόσο, στο πάτωμα μπορείς να βρεις από τσιμπιδάκια μέχρι κομματάκια φαγητού από την προηγούμενη εβδομάδα. Και το γαμάτο είναι όταν κοιμάσαι με αυτές τις κάλτσες.
    Γκάιλ! που θα έλεγαν (και) στο βερολίνο.
    Όσες φορές μου έκαναν την ερώτηση-statement περί καθαριότητας του σπιτιού, αναγκαστικά συμφωνούσα σκεφτόμενος -ως γαμάτος, σχεδόν πτυχιούχος, κοινωνιολόγος που είμαι- ότι το όλο ζήτημα είναι απλά ζήτημα διαφορετικής κουλτούρας.
  • Alles ist Bio-Müll. Όλα είναι βιολογικά σκουπίδια.
    Μετά από κάποιο διάστημα ο οικολόγος συγκάτοικος αποφάσισε να εφαρμόσουμε το σύστημα διαχωρισμού σκουπιδιών. Βιολογικά εδώ τα ρέστα εκεί. Φυσικά με τον καιρό διάφορα πράγματα πετάγονταν στα 'βιολογικά'. Από στάχτες τσιγάρων και σακουλάκια τσαγιού μέχρι χαρτιά και φίλτρα καφέ. Εγώ προσωπικά μόνο τα χαρτιά θα πέταγα και αυτά με κάποιους ενδοιασμούς.
Και φυσικά επειδή ήμασταν σπίτι με γκεστ σταρσ, το καλύτερο το άφησα για το τέλος
  • Και αυτό διότι ποτέ κανένα άτομο ανά τον κόσμο δεν κατέκτησε την μαγειρική τέχνη μέχρι που έβαλε τηγάνι στον φούρνο για να ψήσει. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει ταψί, αλλά επειδή τίποτα δεν είναι πιο ταιριαστό από ένα τηγάνι στον φούρνο. Ειδικά αν έχει πλαστική λαβή.
    Για το ό,τι συνέβη μετά, φταίω εγώ. Το μάτιασα το τηγάνι όταν το είδα και σκέφτηκα ότι θα πάθει κάτι μεσ' τον φούρνο.



Και τώρα που έχω μετακομίσει, για λόγους άσχετους με τους παραπάνω, μου λείπουν διάφορες τέτοιες βλακείες και γενικά η συνύπαρξή μας στο σπίτι. 

7 Mar 2015

Τα βασανιστήρια ενός Βερολινέζου (γουοναμπη)

Το γιατί είμαι γουοναμπης Βερολινέζος είναι άλλη συζήτηση.

Έχοντας τελειώσει το εξάμηνο και έχοντας πάρει προ καιρού την απόφαση για παράταση και για το επόμενο βρίσκομαι αντιμέτωπος με ένα σωρό διανοητικά και υπαρξιακά προβλήματα.

Το μεγαλύτερο κίνητρό μου για να κάνω εράσμους ήταν η επιθυμία μου για φυγή από την ελλαδα. Και το πρελούδιο που μπορεί να αποτελέσει αυτή για μια μελλοντική και πιο μόνιμη έξοδο στα ξένα.

Ωστόσο, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που κατέστησαν την απόφαση ευκολότερη.
Αυτή ήταν ότι όταν γυρίσω πίσω στην πόλη που σπουδάζω, οι ίδιοι άνθρωποι ή πάνω κάτω οι ίδιοι θα είναι ακόμα εκεί και εγώ έτσι δεν θα αισθάνομαι σαν ξένος, όπως αισθάνομαι εδώ.

Το παραπάνω εκφράζεται σε δύο ζητήματα.
Πρώτον, ότι θεωρώ τους ανθρώπους δεδομένους και δεύτερον, ίσως στενά συνδεδεμένο με το πρώτο, ότι είμαι πάλι μεταξύ δύο τόπων.
Θεωρώντας τους ανθρώπους δεδομένους, προσφέρει μια απίστευτη ασφάλεια για το μέλλον. Ό,τι και να γίνει εδώ, εφόσον γυρίσω, αυτοί θα είναι εκεί και επομένως δεν θα έχουν αλλάξει και πολλά.
Όμως με αυτόν τον τρόπο, βρίσκομαι και εδώ και εκεί και χάνω και τα δύο.

Δυστυχώς όμως, φεύγοντας για το εξωτερικό άφησα πίσω αυτό που υπήρχε και δεν πρόκειται να υπάρξει όπως υπήρξε. Εγώ βγήκα από την σφαίρα επιρροής εκείνων των ανθρώπων και εκείνοι βγήκαν από την δική μου.

Ενώ όμως εγώ κάνω μια νέα αρχή, εκείνοι συνεχίζουν τον δρόμο που άρχισαν όταν πρωτοήρθαν εδώ που σπουδάζουμε. Η αντίθεση συνέχειας και αρχής είναι ξεκάθαρη. Καθώς εκείνοι βρίσκονται σε μια συνέχεια όλα είναι πιο σταθερά και ίσως και εύκολα. Διεύρυνση των γνωριμιών, εγκαθίδρυση δικτύων σχέσεων κλπ.. Εκείνοι συνεχίζουν την ίδια ζωή που είχαν και πριν αλλά με την απουσία κάποιων ατόμων, αλλά δεν είναι και ριζική αλλαγή αυτό. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κάθε μέρα. Κάποτε αναγκαστικά παίρνουμε και πτυχίο, όχι; Εγώ από την άλλη, τα έχω όλα από την αρχή. Και σε μια τέτοια αρχή τα άτομα που αποτελούσαν την σταθερά μου, χάνονται με αποτέλεσμα να πλέω σε πελάγη όχι ευτυχίας, αλλά απόγνωσης.

Σε αυτή την σκέψη δεν μπορώ παρά να θυμηθώ αυτό που μου είπε κάποτε ένας άνθρωπος που με ανάγκασε να χρησιμοποιήσω την λέξη φίλος, γιατί αυτή την φορά κάποιος με είχε κερδίσει αληθινά.
'Μια φορά φίλος, πάντα φίλος'

Εδώ είναι το πρόβλημα φίλε όμως. Ότι χανόμαστε. Εγώ προσπαθώ να βρω σταθερές σε μια νέα αρχή και εσύ κάνεις επεκτάσεις. Οι επαφές μας περιορίζονται με τον καιρό σε όλο και σπανιότερες επικοινωνίες με όλο και λιγότερες ανταλλαγές λέξεων. Και όταν γυρίσω πολλά πράγματα θα είναι απλά λόγια που ειπώθηκαν. Και αυτό με θλίβει.

Και σε αυτή την σκέψη δεν μπορώ παρά να ανακαλέσω την συζήτηση με άλλα άτομα που ήρθαν και αυτά για εράσμους και που έχασαν μια κάποια επαφή με τους/τις φίλες πίσω στην πόλη τους. Η συζήτηση έκλεισε κάπως έτσι νομίζω.
'Ναι, αλλά είναι νορμάλ. Μόλις γυρνάς πίσω όλα είναι οκει πάλι.'
Είναι όμως;

Υποθέτω πως εφόσον η απόφαση ήταν τέτοια, πρέπει να υπομείνω και τις συνέπειες. Η ζωή μας πάντα είναι ή το ένα ή το άλλο ποτέ και τα δύο μαζί.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι μόνο σε σχέση με εσένα προκύπτουν οι παραπάνω σκέψεις.
Για εκείνη για παράδειγμα, και αυτή φίλη με τις ίδιες προϋποθέσεις, δεν αισθάνομαι ότι χανόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Γιατί ξέρω ότι, όντας και εκείνη ταξιδιάρα ψυχή και ερωτευμένη με έναν ξένο, ποτέ δεν θα κατασταλλάξει σε ένα τόπο, παρά μόνο αν μπορεί να (τον) αλλάζει συχνά.
Και ή από ταξιδιωτικό δαιμόνιο ή από αγάπη για μια φίλη και έναν φίλο πάντα οι δρόμοι μας θα μας φέρνουν να ειδωθούμε.

Αλλά με εσένα;

12 Jan 2015

  There are many kinds of kisses as there are people on the earth, as there are permutations and combinations of those people. No two people kiss alike -no two people fuck alike- but somehow the kiss is even more personal, more individualised than the fuck. 
  There are those who kiss intently, earnestly, their lips tight and straining, their tongues hard, thrust with a firm determination as far as possible into the other's mouth; there are those who kiss lackadaisically, casually, languorously, their mouths slack, brushing lightly, their tongues almost unequal to the effort of venturing forth. There are those cunning kissers whose kiss seems casual at first, and sneaks up on you in vast explosions of lust. There are those insinuating kissers whose kiss is so lewd that it leaves you slightly repelled, as if you had just had a quick fuck on the bathroom floor; and those virginal kissers who, in the act of turning your mouth practically inside out, seem chastely to be taking your hand. There are those who kiss as if they were fucking: tongue pumping frantically back and forth between the other's lips in a breathless rhythm. There are many, many more other major types of kisses -at least twelve come to my mind offhand. List your favorites below: 






Memoirs of a Beatnik
Diane di Prima