We are all just prisoners here, of our own device.

15 Aug 2014

Στα τελευταία του

Κανονικά θα έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό από το να γράφω εδώ, όπως να επιβλέπω το μαγείρεμά μου, να τοποθετώ πράγματα σε κούτες, ή να διαβάζω το εμμέσως υποχρεωτικό ανάγνωσμά μου. Όμως δεν μου αρέσει να αφήνω πράγματα επ' αόριστον, ή ακόμα περισσότερα χωρίς μια εξήγηση, έναν αποχαιρετισμό και ένα τέλος. 

Σε τρεις εβδομάδες φεύγω για ένα εξάμηνο στο Βερολίνο. Σήμερα ανακάλυψα ότι είναι τρεις εβδομάδες και όχι δέκα μέρες όπως πίστευα και έλεγα στους άλλους. Ναι, αδημονώ να φύγω επιτέλους, για μια διαμονή στο εξωτερικό που θα σημάνει και το τέλος της φοιτητικής μου ζωής και την αρχή του χάους. 

Έχω ξαναγράψει ότι δεν ξέρω τι θέλω να κάνω μετά και πώς ένα μεταπτυχιακό απλά θα με βάλει στην ουρά για μια τυποποιημένη βιογραφία με δουλειά, με γυναίκα ή άνδρα (αναλόγως τα γούστα), παιδιά και διακοπές σε εξοχικό με το σκύλο μας. 

Το εδώ δεν θέλω να τελειώσει, αλλά αναπόφευκτα τελειώνει, ειδικά εφόσον έχω το συνήθειο να έχω ένα σχέδιο για το μέλλον. Η ιδέα να παρατείνω την φοιτητική μου ζωή μου φαίνεται αδιανόητη καθώς μετά θα μετανοιώνω να έχω παραμείνει ένα χρόνο παραπάνω σε μια πόλη που δε με χωράει πια και σε μια χώρα που συνεχώς συναντώ κολλημένα μυαλά. 

Τούτων δοθέντων και επειδή γνωρίζω ότι μέχρι να φύγω, όπως συνέβαινε και μέχρι τώρα, δεν θα έχω χρόνο για γράψω όσα γράφω, αποφάσισα να το κάνω τώρα. 

Το βλογ είναι στα τελευταία του και αυτό διότι εγώ είμαι στα τελευταία μου. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται να πεθάνω, εκτός απροόπτου βέβαια σε περίπτωση που φέρω κάποια θανατηφόρα ασθένεια και δεν το ξέρω, με πατήσει αυτοκίνητο, εκραγεί το βενζινάδικο απ το οποίο μπορεί να περνάω ή τύχω θύμα αεροπειρατείας που σκοπό έχει να ρήξει το αεροπλάνο σε κάποιο στόχο. Προς το παρόν το μόνο που με απειλεί είναι ένα βουλωμένο από την θάλασσα αυτί. 

Η συγγραφή εδώ ξεκίνησε λίγο μετά από την φοιτητική μου ζωή, σε μια, προφανώς νέα, αλλά και μπερδεμένη για εμένα περίοδο. Άγνωστος σε άγνωστο τόπο, προσκολλημένος σε τόπους και άτομα που, όπως και εγώ, δεν ήξεραν τι ήθελαν ή πώς να διαχειριστούν την μετακίνησή τους σε μια άλλη πόλη. Η μεγαλύτερη αφορμή για την αφετηρία του βλογ ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω τα συναισθήματά μου, τα διλήμματά μου, την απόγνωσή μου, την μοναξιά μου και την απουσία του μοναδικού ατόμου που μπορούσα να μοιραστώ τα παραπάνω και ό,τι από αυτά σχετιζόταν μαζί του. 

Συνεπώς, όλη η συγγραφή περιστρεφόταν γύρω από ασφυκτικώς προβληματικά ζητήματα που αντιμετώπιζα την εκάστοτε περίοδο. Αυτό με τον καιρό άλλαξε. Άρχισα να με αναστοχάζομαι και να βελτιώνομαι σε πολλά. -Ξέρω εδώ ένα άτομο που θα έσπευδε να σχολιάσει την επιθυμία μου να γίνομαι συνεχώς καλύτερος άνθρωπος. Δυστυχώς πάλι δεν θα είχα απάντηση.- Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά. Συνηθίζω να λέω στον εαυτό μου ότι (έγινα ή) είμαι ένας εγωιστής με ενσυναίσθηση. Θα δυσκολευόμουν πολύ όμως να προσδιορίσω τι εννοώ με αυτό. Αποδεσμεύτηκα από τόπους και ανθρώπους, ακόμα και αν αυτό έγινε βίαια και έγινα αρκετά φιλελεύθερος -όχι πολιτικά. Η ιδέα της ελευθερίας απέκτησε για εμένα μεγάλη σημασία. Οτιδήποτε μπορεί να με περιορίσει και να με ελέγξει ταυτόχρονα καθίσταται και επικίνδυνο, όση ευχαρίστηση και να προσφέρει ταυτόχρονα. Δυστυχώς όμως, η αποδέσμευση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κάτι που δεν έχω καταφέρει καλά, αφού ακόμα και στο επερχόμενό μου ταξίδι, ξέρω ότι μετά θα γυρίσω εδώ για να αποκτήσω πτυχίο και να με διώξουν επίσημα και έτσι δεν το βλέπω ως κάτι που τελειώσε παντοτινά. 

Όπως αποδεικνύουν και οι αναρτήσεις ανά έτος, τα προβλήματα σταδιακά ελαττώθηκαν. Αυτό είτε γιατί έμαθα εγώ να τα αντιμετωπίζω, είτε γιατί έμαθα να τα προβλέπω και να τα αποφεύγω, είτε γιατί έπαψαν αυτά τα ίδια να εμφανίζονται (μια συμφοιτήτρια αν το διάβαζε αυτό θα μου τόνιζε πως η τελευταία πρόταση είναι θετικιστική κατά κάποιο τρόπο. Προλαβαίνοντας αυτόν τον σχολιασμό αποδεικνύω ότι δεν είχα και τέτοιο σχέδιο). Κάτι απο όλα αυτά και άλλα είναι που συνέβη πραγματικά. 

Τον τελευταίο ένα χρόνο, ειδικά μετά την παραμονή  μου για ένα μήνα σε μια άλλη γερμανική πόλη, το περσινό καλοκαίρι, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ριζικά. Πολλά πράγματα που πιστεύω και κάνω έχουν τις ρίζες τους εκεί. Η μεγαλύτερη απόδειξη για εμένα είναι το γεγονός ότι σταμάτησαν οι ρινορραγίες. Παρά τις όσες θεραπείες και επισκέψεις στους αρμόδιους γιατρούς (οι γνωστοί ΩΡιΛάδες, άνδρες και γυναίκες) το πρόβλημα επέμενε. Εγώ είχα ανακαλύψει ότι αυτό οφειλόταν σε ψυχολογικούς παράγοντες, αλλά δεν το ανέφερα γιατί η κατανόηση είναι προβληματική λέξη στο οικογενειακό περιβάλλον. Η τεκμηρίωση της εν λόγω τρομερής μου ανακάλυψης προέκυψε όταν, έχοντας γυρίσει από την γερμανία, όποτε βρισκόμουν σε κάποιο δίλημμα ή ψυχική σύγχυση η μύτη μου έτεινε σχεδόν πάντα να αιμορραγεί. 

Για να μην τα πολυλογώ περί αυτού, άλλαξα. Και άλλαξα πολύ. Αλλού για καλό και αλλού για κακό, αλλά άλλαξα. Δεν έχω πλέον ζητήματα που να με ταλανίζουν σε βαθμό ασφυξίας, οπότε δεν έχω και ιδιαίτερο υλικό από το οποίο να αντλήσω. Επίσης δεν έχω τον χρόνο που είχα τα δύο προηγούμενα έτη για να κάτσω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να τις διατυπώσω. Ήδη όσα έχω γράψει μου έχουν πάρει κοντά μια ώρα πηγαινοέρχοντας ταυτόχρονα. 

Επομένως αυτό είναι ένα άτυπο τέλος. Θα συνεχίσω να διαβάζω τα ίδια και τα ίδια blogs και από καιρό σε καιρό ίσως αναρτώ και κάτι αν έχω τον χρόνο. Και όλα αυτά, επειδή δεν μου αρέσουν να φθάνουν τα πράγματα σε ένα τέλος χωρίς εξηγήσεις, με μασημένα λόγια και κρυφτά που συνηθίζεται από πολλούς. 

Εύχομαι ό,τι καλύτερο :) :)









Και μια μικρή παρένθεση μη σχετιζόμενη με τα παραπάνω άμεσα.
Ένα από τα πράγματα που δεν έχω καταφέρει αποδομήσω είναι η σχέση μεταξύ κοπλιμέντου και αρεσκείας. Τι εννοώ με αυτό. Όταν κάνουμε ένα κοπλιμέτνο σε ένα άτομο, αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι μας άρεσε κάτι. Δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι για εμένα τα κοπλιμέντα πάντα υπονοούν και κάτι άλλο εκτός από μια κρίση, γνώμη, και αυτό το κάτι άλλο ως επί τω πλείστον σχετίζεται με κάτι ερωτικό και για εμένα και για το άλλο άτομο. Αλλά ταυτόχρονα τα βιώνω ως μια άνιση δέσμευση. Η δέσμευση αυτή έγκειται στο ότι το πρόσωπο που δέχεται το κοπλιμέντο μπορεί από αυτό να αποκτήσει προσδοκίες παντώς τύπου. Το σχόλιο για το ωραίο ρολόι, το ωραίο παντελόνι, το ωραίο ντύσιμο, ή την εξωτερική ομορφιά μπορεί κάλλιστα να εκληφθεί ως μια αφετηρία για κάτι περαιτέρω, όταν εξ αρχής δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Και δεν αργεί η στιγμή που μπορεί να βγεί κανείς ραντεβού ως αποτέλεσμα τούτου. Και δυστυχώς, κατά καποιο τρόπο σκέφτομαι και εγώ έτσι, με αποτέλεσμα όταν μου αρέσει κάτι, να σκέφτομαι πώς το άλλο άτομο θα το εκλάβει, ώστε να ξέρω αν θα ήταν εντάξει ή όχι να εκφράσω την αρέσκειά μου.