We are all just prisoners here, of our own device.

18 May 2014

Έρωτες, Ρομαντισμοί και Εργασία στο Βερολίνο

Το ότι θα συναντούσα και τα τρία μαζί στη Γερμανία ήταν κάτι που δεν ανέμενα όταν πριν μια εβδομάδα έφυγα για το Βερολίνο. 


Οι προηγούμενες 'γερμανικές' εμπειρίες μου, τουλάχιστον για τα δύο πρώτα, με είχαν αφήσει με λίγες καλές αναμνήσεις. Η Γερμανία δεν φαινόταν σαν το κατάλληλο μέρος για εμένα κυρίως γιατί η κοσμοθεωρία που είχα γνωρίσει την πρώτη φορά ήταν στενόμυαλη και ειρωνική. Οπότε πήγαινα με μια μικρή, αλλά ασύνειδη, προκατάληψη ότι οι Γερμανοί δεν έχουν και πολλά να δείξουν ως άνθρωποι. Τελικά έκανα λάθος. Όπως και να 'χει αυτά μικρή, ίσως, σημασία έχουν με τα παρακάτω.



Από την πρώτη μέρα ερωτεύτηκα μια Γερμανίδα συνεργάτη. Τα γούστα το παρελθόντος δύσκολα ξεχνιούνται, ανακάλυψα πάλι με μεγάλη μου απογοήτευση.

Γενικά όλοι της ομάδας ήταν ξεχωριστά άτομα. Χωρίς να έχουμε τέτοιες προσδοκίες δεθήκαμε, οι δύο ομάδες, ελληνική-γερμανική, με αποτέλεσμα ο αποχωρισμός να είναι λίγο στενάχωρος. Πόσο μάλλον όταν γνωρίζεις τους άλλους μόνο για πέντε-έξι μέρες. Απόδειξη αυτού είναι οι θλιβερές ερωτικές μας ιστορίες που μερικοί ανταλλάξαμε. 



Όπως γνωρίζω και από άλλα ταξίδια στο εξωτερικό οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτοί με κάποια πράγματα. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τις συζητήσεις των συναντήσεών μας, όπου λίγο-πολύ ο ένας, εκτός του ότι σεβόταν την άποψη του άλλου, δεν διέκοπτε τον άλλο. Επίσης από τις απόψεις για διάφορα που για εμάς θεωρούνται περίεργα, όπως οι διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις και αυτές που αφορούν την μη κατανάλωση κρέατος. 



Σε μια από τις περιφορές μας στο πανεπιστήμιο ήρθαμε αντιμέτωποι με κάτι ασυνήθιστο. Κάποιος/κάποια είχε γράψει το παρακάτω ρομαντικό μήνυμα σε κάποιον/κάποια έξω από το εστιατόριο του πανεπιστημίου. Μια σύντομη με τα λίγα γερμανικά μου μετάφραση ακολουθεί












Γεια, πριν 2 μέρες, στις 30 Απριλίου [σε μια αίθουσα αναμονής ή κάτι τέτοιο του Χ ινστιτούτου] κάθησες δίπλα μου και είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση. Αυτή αφορούσε το θέμα σου για την προπτυχιακή σου εργασία [που θα έπαιρνες από το γραφείο (που περίμεναν)] και εγώ είχα πάρει το πτυχίο μου (;), λόγω(;) ενθουσιασμού, ο οποίος φυσικά ήταν από το πτυχίο μου, ξέχασα να σε ρωτήσω το όνομά σου.
Έρχεσαι από την Βουλγαρία και γράφεις την εργασία σου σχετικά με την Τουρκία (και κάτι άλλο που δεν έχει σημασία), ξέρεις να μιλάς καλά Γεωργιανά και κάνεις ευχάριστα πολλές ερωτήσεις, τότε είσαι ακριβώς αυτός/αυτή τον/την οποίο/οποία ψάχνω
Να έρθουμε σε επαφή(;), για να συνεχίσουμε την συζήτησή μας.


Όλες μας οι μέρες ήταν κλεισμένες από το πρωί μέχρι το απόγευμα με συναντήσεις με τα μόνα διαλείμματα να είναι αυτά για φαγητό. Κάθε μέρα, ακριβώς την ίδια ώρα, ανεξάρτητα από το πόση δουλειά μπορεί να είχε απομείνει το διάλειμμα για φαγητό έπρεπε να γίνει χωρίς δεύτερη συζήτηση. Την πρώτη μέρα, ένας συνάδελφος από την ελληνική ομάδα, είπε ότι στη 1 είναι πολύ νωρίς για φαγητό και πώς εκείνος, εννοώντας ταυτόχρονα και τους υπόλοιπους του νότου, μετά το φαγητό δεν μπορεί να δουλέψει καλά. Εξάλλου εμείς τρώμε λίγο κάπως αργότερα. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια μικρή άβολη σιωπή, όπου ένοιωθες να κυκλοφορούν αιχμηρά βλέμματα. Τελικά η σιωπή νίκησε και πήγαμε την ώρα που προέβλεπε το πρόγραμμα. Από την δεύτερη μέρα και μετά, με 3 γεύματα την ημέρα, το φαγητό δεν ήταν και τόσο κάτι που να προσδοκά κανείς. 


Αυτό που επιβεβαίωσα επίσης, μαζί με τα γούστα που δεν ξεχνιούνται, είναι το πόσο διαφορετικός άνθρωπος είμαι όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό ή/και με ξένους. Δεν ξέρω τι φταίει ακριβώς. Ίσως το ότι φαίνονται να έχουν επιθυμία να κατανοήσουν τον άλλο και όχι απλώς να εμπλακούν σε μια συζήτηση, όπου οι σιωπές θεωρούνται προβληματικές. Η ενσυναίσθηση με άλλα λόγια που δεν συναντάω και πολύ συχνά σε εμάς. 


Εξαιτίας των παραπάνω και γενικά λόγω των ωραίων ημερών που περάσαμε στο Βερολίνο κατά την απογείωση του αεροπλάνου δεν μπόρεσα να συγκρατήσω, για άλλη μια φορά, τα δάκρυά μου. Θυμάμαι με τι χαρά επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο φεύγοντας από εδώ και με τι θλίψη κοίταζα από το παράθυρο της επιστροφής. 

Κατά κάποιο τρόπο δεν αισθάνομαι να ανήκω εδώ. Δυστυχώς δεν ξέρω πού ανήκω αλλά σίγουρα όχι εδώ. 

Όπως και να 'χει, οι μέρες στη Γερμανία με ξεμυάλισαν περισσότερο με αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ στις υποχρεώσεις μου. Το μόνο που περιμένω πλέον είναι να έρθει το επόμενο εξάμηνο για να με βρει κάπως πιο μόνιμα εκεί που ένα κομμάτι μου, χωρίς να το περιμένω, ξέμεινε.