We are all just prisoners here, of our own device.

4 Apr 2014

Lately

Έχω παρατηρήσει ότι πολλές από τις τελευταίες αναρτήσεις μου αναφέρονται στο τι έγινε το καιρό που πέρασε την τελευταία φορά που έγραψα κάτι. 

Στο ίδιο σκεπτικό θα ακολουθήσει και αυτή εδώ με εμένα να κάνω και σκέψεις για ένα άλλο βλογ, ίσως απομακρύνοντας από το προσκήνιο αυτό, ακολουθώντας ίσως μια πιο σοβαρή γραμμή, αυτή του κοινωνικού κραξίματος με μια δόση επιστημοσύνης. 

Τέλος πάντων, η σοβαρή αυτή γραμμή μου προς το παρόν αποτελείται από ένα μόνο θέμα, κάτι το οποίο δεν με πείθει να φτιάχνω ολόκληρο νέο βλογ. Βαριέμαι εξάλλου. 

Όπως πάντα, τον τελευταίο καιρό δεν έχω σχεδόν καθόλου ελεύθερο χρόνο. Σε όλα τα άλλα προστέθηκε και μια 'δουλειά' την οποία δεν μου κάνει γούστο να αποκαλώ ως τέτοια. Αυτή μου καταναλώνει όλα τα κενά που είχα μέχρι πρότινος με αποτέλεσμα να χρειάζεται να διαβάζω στο σπίτι ό,τι πριν θα διάβαζα στο πανεπιστήμιο. 

Τουλάχιστον έτσι ξεχνιέμαι από το να σκέφτομαι την κρίση που με ταλανίζει εδώ και ένα μήνα τώρα. Αυτό βέβαια είναι καλό και κακό ταυτόχρονα. Στην πρώτη περίπτωση με το να είμαι απασχολημένος δεν προλαβαίνω να σκέφτομαι αυτό που με προβληματίζει, αλλά στην δεύτερη περίπτωση πρέπει μια λύση να βρεθεί σύντομα και να καταλήξω κάπου γιατί δεν έχω χρόνο. 

Μερικές αναρτήσεις πιο πριν έγραψα έναν κυριολεκτικά εκθειασμό εξηγώντας πόσο πολύ αγαπώ την Αγγλία και πώς το όνειρό μου είναι να ζήσω εκεί, ξεκινώντας από κάποιο μεταπτυχιακό. Πλέον, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Φυσικά εξακολουθώ να πιστεύω τα ίδια για την εν λόγω χώρα, αλλά δεν ξέρω προς ποιο προορισμό να κατευθυνθώ. Σε μικροσυζητήσεις με διαφόρους, αλλά και χωρίς αυτούς, στην λίστα των προορισμών προστέθηκαν η Ολλανδία, η Γερμανία με σοβαρές ενστάσεις και η Αμερική, με εξίσου σοβαρές ενστάσεις. Και ενώ έχω τους ενδοιασμούς μου, κυρίως για τον τρόπο ζωής των δύο τελευταίων τόπων, το να σπουδάσω σε κάποιες από αυτές τις χώρες είναι εξίσου πιθανό με οποιαδήποτε άλλη εκδοχή. 

Όλα αυτά βέβαια στον ιδεατό βαθμό όπου θα καταφέρω να πάρω μια υποτροφία, γιατί αλλιώς αντίο μεγάλες προσδοκίες και σπουδές/ζωές στα ξένα. 

Περαιτέρω, και ενώ εξακολουθώ να μη ξέρω τι θέλω από την ζωή μου και ποιον, το πιο εξέχον άτομο αυτής, από την στιγμή της επιστροφής του, όπως και αν ήταν εκείνη, συχνά πυκνά έρχεται στο μυαλό μου, πότε φέρνοντας μου μια χαρά και πότε φέρνοντάς μου μια θλίψη. Οι αφορμές που δημιουργούν αυτές τις σκέψεις μπορούν να είναι οτιδήποτε. Από μια συγκεκριμένη φράση, από τον τόνο της φωνής που εκφωνήθηκε κάτι, από ένα παρόμοιο κούρεμα, από μια γκριμάτσα που μπορεί να έμοιαζε, ακόμα και από το ίδιο ή παρόμοιο ιατρικό ιστορικό που μπορεί να έχει κάποιος άλλος. 

Ενώ προσαρμόζομαι εύκολα, αυτή η προσαρμογή φαίνεται κάτι που δεν μπορώ να επιτύχω εδώ και πολύ καιρό ή καιρό που φαντάζει πολύς. 

Το πρόβλημα είναι, εν τέλει, ότι ο καιρός περνάει και εγώ αντί να καταλήγω κάπου, απλά διασκορπίζομαι. Με θυμάμαι στο πρώτο έτος να μην έχω κάποιο συγκεκριμένο επιστημονικό ενδιαφέρον και μετά να αποκτάω μια κάποια προτίμηση σε κάποιους κλάδους. Του χρόνου τέτοιο καιρό θα πάρω πτυχίο (δυστυχώς ή ευτυχώς) και δεν ξέρω τι να ακολουθήσω πια. Ο Σεπτέμβρης με βρήκε με δύο ή τρεις θεματικές ενότητες που εκτός του ότι μου άρεσαν ιδιαίτερα, μπορούσαν να συνδιαστούν και μεταξύ τους, όντας ένα ειδύλλιο για εμένα που τα θέλω όλα δικά μου. Ο νέος χρόνος όμως με βρήκε με μια αμφιβολία για τα πάντα. Αν πριν είχα τρεις θεματικές, τώρα λόγω και του θέματος της 'εργασίας' μου αρχίζω να ενδιαφέρομαι και για άλλες κάτι που με ανησυχεί, γιατί υποχρεωτικά θα πρέπει να διαλέξω ένα ή δύο για το μέλλον. 


Θα κλείσω αναφέροντας μια φράση ενός καθηγητή μου από ένα κείμενο που μου έδωσε να διαβάσω για μια εργασία. Ο συγκεκριμένος αύριο -λογικά- θα φύγει για Γερμανία, αφού του έκαναν πρόταση για να διδάξει εκεί, πριν πάρει σύνταξη το καλοκαίρι. (Να πω επίσης, ενισχύοντας τα όσα (τρομερά) είπα περί κρίσης, ότι, ενώ μέχρι πρότινως δεν ήθελα να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα, σήμερα είχα μια έντονη σκέψη καθώς ήμουν σε μια διάλεξη, ότι θα ήθελα πολύ να διδάξω σε ένα πανεπιστήμιο.) 

Ως κοινωνιολόγοι είμαστε εδώ να προκαλούμε κρίσεις ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν

Ίσως τελικά αυτό κάνω και στον εαυτό μου.








Αν το θυμηθώ στο Σαββατοκύριακο, θα ανεβάσω και μια γελοία φωτογραφία.

2 comments:

Nemo said...

Εσύ φοβάσαι που είσαι μικρός και δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις;... Μην μου αγχώνεσαι, κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι του λείπει, και στα 20 τους και στα 40 τους και στα 80 τους...

Και ναι, γουστάρουμε να δημιουργούμε προβλήματα όπου δεν υπάρχουν! :)

Abraxas said...

Πριν λίγο καιρό τα πράγματα ήταν καλύτερα πάντως


:) :) :)