We are all just prisoners here, of our own device.

9 Mar 2014

Δεν ξέρω γιατί εμφανίστηκες αυτή την περίοδο. Γιατί από όλο τον καιρό αποφάσισες να με επισκεφθείς τώρα. Πόσος καιρός πάει που σε είδα τελευταία φορά δεν θυμάμαι. Μετά από ένα διάστημα μετράς μόνο χρόνια, και αν και αυτά πληθύνουν, μετράς με δεκαετίες. Κάπου ανάμεσα σε αυτά ήταν και η τελευταία μας συνάντηση. 

Έτσι ξαφνικά σε είχα πάλι κοντά μου. Με εντυπωσίασε που ήρθες σε εμένα, εδώ, κάτι που ποτέ ή σπάνια έκανες. Θυμάμαι μέσα στην έξαψή μου που ήσουν εδώ να ψελλίζω ένα "ευχαριστώ" με την συνέχεια της φράσης να χάνεται από την χαρά μου να σου κρατώ το χέρι. Δεν ήξερα γιατί έλεγα ευχαριστώ βέβαια. Ευχαριστούσα που ήρθες, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να ορίσει και να περιγράψει το γιατί ένοιωθα έτσι. 

Σίγουρα ούτε και εσύ θα κατάλαβες. Το περίεργο είναι ότι δεν θυμάμαι την έκφρασή σου όταν σου το είπα. Μόνο τα μοναδικά μάτια σου να με κοιτούν με αυτό το αδύνατο να ερμηνευτεί ποτέ βλέμμα. 

Θα σου έδειχνα επιτέλους την πόλη μου. Την πόλη που πλέον μου φαίνεται αδιάφορη. Ακόμα και την κόλαση θα μπορούσα να περπατήσω για να σε ξεναγήσω μετά σε αυτή, αν το ήθελες. Θα μπορούσα να μάθω οτιδήποτε με σκοπό, όταν στο λέω, τα υπέροχα μάτια σου να είναι περισσότερη ώρα στραμμένα στα δικά μου. 

Κατεβαίναμε την κατηφόρα που κατεβαίνω μόνος κάθε μέρα και πραγματικά ήμουν κολλημένος πάνω σου σαν να μην υπήρχε άλλη μέρα στον κόσμο, προσπαθώντας να σε αγγίξω σε όσο μεγαλύτερη έκταση επιτρέπουν δύο σώματα που περπατούν στον κατήφορο. 

Θα πηγαίναμε σε κάποιο δωμάτιο να κάνουμε έρωτα. Περίεργο πράγμα, τώρα που το σκέφτομαι, αφού στο σπίτι μου δεν θα μας αποσπούσε κανείς. Τι χαρά που θα έσμιγα μαζί σου έτσι. 

Τελικά μείναμε να κοιτάμε ειρωνικά και υπεροπτικά κάποιον άλλο που ήταν εκεί για τον ίδιο σκοπό. Αναρωτιόμασταν πώς μπορούσε να κάνει σεξ με μια πόρνη χωρίς να νοιώθει το παραμικρό πάθος για αυτή. Χωρίς να υπάρχει τίποτα ανάμεσά τους. Πώς ένωνε το κορμί του μαζί της χωρίς κανένα αίσθημα, χωρίς να τον ενδιαφέρει το βλέμμα της, το άρωμά της και το τι σκέφτεται. Εκείνη από την μεριά της να σκέφτεται μόνο πότε θα τελειώσει. Πότε θα τελειώσει και αυτή η μέρα.

...μέχρι που ξύπνησα. 
Και όπως ξαφνικά είχες έρθει, έτσι ξαφνικά έφυγες, χωρίς να αφήσεις κανένα σημάδι -γιατί όποιος θέλει, και φεύγει εν αγνοία του άλλου, φροντίζει να σβήνει κάθε σημάδι, σαν να μην πέρασε ποτέ από εκεί- αφήνοντάς με με τις αναμνήσεις να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικότητα ή φαντασίωση. Δεν ξέρω αν η διαίσθησή μου ότι δεν θα υπάρχει αύριο με βοήθησε να σε χορτάσω χωρίς φόβους. 

Αλλά δεν ξέρω -και πάνω από όλα δεν καταλαβαίνω- γιατί επέλεξες να με επισκεφθείς τώρα. Τώρα που δεν είμαι σίγουρος για το ποιος είμαι και πού πάω. 






4 comments:

Purple Rompishness * said...

^_^

(εγώ πάλι νιώθω πάλι δύσπνοια και μια μανία να μην βγώ έξω .. :/ .. πφφφφφ!)
Αν όμως πάρεις απαντήσεις πάνω σ'αυτά , θα 'θελα να μου πεις και σε μένα .έχω τα ίδια ερωτήματα ..

Καληνύχτα :)

Abraxas said...

Πάλι συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση.

Η απάντηση είναι 'παιχνίδια του νου'

:)

Purple Rompishness * said...

Ουυφ .. :( :$


Άκουσα αυτό , και σκέφτηκα ότι θα σ'αρέσει :)
https://www.youtube.com/watch?v=MT619ir9bwI

Καληνύχτα *****

Abraxas said...

Μόνο και μόνο επειδή έχει τέτοιο τίτλο δεν μπορώ να το αγνοήσω :)