We are all just prisoners here, of our own device.

5 Mar 2014

Οι Μεγάλες Προσδοκίες και Εγώ, μια συνέχεια

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι πράγματα που σκέφτομαι και με προβληματίζουν, είτε αναφέρονται από άλλους, οπότε νοιώθω κάπως καλύτερα που το βιώνει και κάποιος άλλος και μπορεί να κατανοήσει έτσι την δική μου περίπτωση, είτε παίρνουν μια τέτοια τροπή που δεν μπορώ να ελέγξω. 

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις μεγάλες προσδοκίες μου. Πολύ εύστοχα θα παρατηρούσε κάποιος, ότι αν δεν συνέβαινε αυτό τότε δεν θα ήταν μεγάλες προσδοκίες. 

Όταν τελείωσα το σχολείο μου έκαναν δώρο ταξίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γλασκόβη, Εδιμβούργο, περίχωρα Σκωτίας και Λονδίνο όρισαν την μεγάλη μου προσδοκία. Να ζήσω στην Αγγλία. 
Το να φύγω από την Ελλάδα είναι κάτι που ήθελα πολύ πριν από το συγκεκριμένο ταξίδι, στο οποίο σε αντίθεση με τα προηγούμενα είχα πλέον συνείδηση του εαυτού μου, χωρίς όμως να έχω καταλήξει πού ειδικά θέλω να μείνω.

Έκτοτε και αφού μπήκα στο πανεπιστήμιο αυτός ο στόχος ερμηνεύει τα πάντα που κάνω. Θυμάμαι όταν περίμενε το αεροπλάνο της επιστροφής για Αθήνα στον αεροδιάδρομο επειδή είχε αεροπλανο-κίνηση είχα βάλει τα κλάματα που έφευγα. Ίσως γιατί δεν είδα παρά ελάχιστα από το Λονδίνο που λάτρεψα, ίσως γιατί ερωτεύτηκα κάθε περαστικό στο δρόμο, από τους Ινδούς με τα τουρμπάνια τους και τους πανκ μέχρι τον καθένα με τον προσωπικό στυλ και την ιδιαίτερη ευγενικότητα.

Μπορώ να λατρέψω κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι βρετανικό. Το αγαπημένο μου συγκρότημα είναι από την Αγγλία, το αγαπημένο μου κινηματογραφικό γκρουπ είναι από την Αγγλία. Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά είδα το γνωστότερο έργο τους με ένα μοναδικό για την ζωή μου άτομο πόσο πολύ είχα γελάσει κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά από τότε με οποιοδήποτε μέσο. Αγαπώ την βρετανική προφορά τόσο πολύ που θα μπορούσα να το θέτω ως κριτήριο επιλογής ιδανικού συντρόφου. Πριν λίγες μέρες γνώρισα, όχι ακριβώς, μια κοπέλα (Ελληνίδα) που είχε πάει με το Erasmus στην Αγγλία και είχε τόσο γαμάτη προφορά που όταν μίλησε για πρώτη φορά, επειδή το έκανε στα αγγλικά, πίστεψα ότι είναι Αγγλίδα εν τέλει. Έτσι, άρχισα να αναρωτιέμαι, μιας και εμένα η προφορά μου για την γλώσσα της χώρας που λατρεύω είναι άθλια, πόσο μπορεί να αλλάξει μέχρι και το πώς μιλάς μια διαμονή στο εξωτερικό και δη στην Αγγλία. 

Σχεδόν δακρύζω όποτε μαθαίνω κάτι που σχετίζεται με την Αγγλία. Είτε αυτό είναι το ότι το Λονδίνο είναι η πιο ''δυστυχισμένη και ανήσυχη'' πόλη του Βασιλείου, είτε επειδή μαθαίνω τα νέα για τα άσχημα καιρικά φαινόμενα, είτε επειδή στα πλαίσια της ''δυστυχίας και της ανησυχίας'' αυτής της πόλης μερικοί βγαίνουν στους δρόμους και αγκαλιάζουν κόσμο ή δίνουν γλυκά και γελούν χωρίς προφανή λόγο, είτε γιατί θυμάμαι τον Atkinson στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων να δείχνει στον κόσμο τι πραγματικά είναι βρετανικό χιούμορ, είτε γιατί τυχαίνει να δω μια ταινία με κάποια σκηνή στα μέρη που περπάτησα.

Συγκινούμαι όποτε καταλαβαίνω μια αγγλική λέξη που πριν δεν ήξερα και τώρα έχω μάθει και θαυμάζω και ζηλεύω λίγο όσους έχουν καταφέρει να είναι εκεί και εγώ να μαθαίνω τα σχετικά όντας εδώ. Όλα είναι ρυθμισμένα στο English (UK) με εξαίρεση το facebook (που είναι στα γερμανικά) και η γλώσσα πληκτρολόγησης είναι Αγγλικά (Ηνωμένου Βασιλείου).

Η μεγάλη μου προσδοκία βρίσκεται λοιπόν στο να πάρω πτυχίο και να φύγω για την Αγγλία και αν είμαι τυχερός για κάποιο μεταπτυχιακό, αλλιώς απλά για να μείνω εκεί.

Πάσχω λοιπόν από κάποιου είδους ψύχωσης. Και αν όλα αυτά τα έχω εξιδανικεύσει στο μυαλό μου ξέρω ότι το κάνω συνειδητά. 


Μέσα σε όλα αυτά τα σχέδια το να πάω εκεί με το Erasmus ήταν σημαντικό στάδιο όλης της προσδοκίας. Εχθές, λοιπόν, έμαθα, προς μεγάλη μου θλίψη, ότι φέτος δεν υπάρχει ανταλλαγή φοιτητών μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Πέρσι έχασα την ευκαιρία να πάω επειδή συνέβαινε το ίδιο, αλλά μετά άλλαξαν τα πράγματα με αποτέλεσμα κάποιος άλλος από το τμήμα μου να πάει και εγώ όχι, αφού δεν έκανα αίτηση καθώς δεν υπήρχε ανταλλαγή μεταξύ των δύο χωρών.

Με μισή καρδιά θα δηλώσω την Γερμανία, φοβούμενος ταυτόχρονα μη με ρουφήξει αυτή η χώρα και με ωθήσει να μείνω εκεί -ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει-. Το καλοκαίρι ήμουν ένα μήνα στην Γερμανία και ενώ πέρασα την πιο γαμάτη περίοδο της ζωής μου, η οποία συν τοις άλλοις με έκανε και διαφορετικό άνθρωπο, φοβάμαι ότι μια επιστροφή εκεί θα με αλλάξει με τρόπο που δεν θα ήθελα. Η Γερμανία είναι πολύ ωραία αλλά δεν θέλω να συσχετιστώ μαζί της με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να με καλέσει πίσω αν θελήσει. 

Εξαιτίας, αλλά και εκτός, αυτών έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν πραγματοποιήσω το όνειρό μου; Πάω στην Αγγλία και μετά τι; 

Βρίσκομαι σε μια περίοδο που δεν ξέρω τι θέλω. Σίγουρα θέλω να αφήσω την Ελλάδα για το Λονδίνο, αλλά εκτός από αυτό δεν ξέρω τι. Δεν ξέρω σε τι θέλω να κάνω μεταπτυχιακό, δεν ξέρω τι μαθήματα με ενδιαφέρουν για να επιλέξω αυτό το εξάμηνο, δεν ξέρω αν θέλω να παρατείνω τις σπουδές μου γιατί με ενθουσιάζει αυτό που σπουδάζω και οι συνεχείς γνώσεις χωρίς κανενός είδους έγνοιες, όπως η δουλειά και οι υπερ-υποχρεώσεις, δεν ξέρω αν προτιμώ να κάθομαι στον ήλιο τις ηλιόλιουστες μέρες ή να κοιτάζω από το παράθυρο τη βροχή ή να βγαίνω έξω τις βροχερές μέρες, δεν ξέρω τι μου αρέσει τελικά σε μια γυναίκα και δεν ξέρω αν έχω αγαπημένο φαγητό. Γενικά δεν ξέρω τι κάνω και που πάω. 

Ο καιρός περνάει και κάποια από αυτά τα δίπολα άγνοιας αναγκαστικά πρέπει να εξαφανιστούν αν θέλω να κάνω κάτι. Σε ένα χρόνο τελειώνω τις σπουδές μου τυπικά και παρόλο που ξέρω πού θέλω να είμαι, το ενδιάμεσο με προβληματίζει. Το εδώ είναι εντάξει και το εκεί θα είναι πολύ ωραίο. Το ενδιάμεσο, η μετάβαση μεταξύ των δύο είναι που με κάνει να αναρωτιέμαι. Ίσως επειδή δεν ξέρω τι θέλω να κάνω αν πραγματοποιήσω τον στόχο μου και δεν θα έχω πλέον τίποτα να με ωθεί. 


Προβλήματα που έχει ο κόσμος...

No comments: