We are all just prisoners here, of our own device.

28 Mar 2014

Τα του Φύλου




Στον δρόμο ένα ζευγάρι σφιχτα-αγγαλιάζεται για πολλή ώρα, λικνιζόμενο δεξιά και αριστερά στο ίδιο σημείο.

Ο ομοφυλόφιλος φίλος μου με μια πικρία (μου) παραδέχεται ότι κάτι ανάλογο μάλλον ποτέ δεν θα μπορέσει να το κάνει.

9 Mar 2014

Δεν ξέρω γιατί εμφανίστηκες αυτή την περίοδο. Γιατί από όλο τον καιρό αποφάσισες να με επισκεφθείς τώρα. Πόσος καιρός πάει που σε είδα τελευταία φορά δεν θυμάμαι. Μετά από ένα διάστημα μετράς μόνο χρόνια, και αν και αυτά πληθύνουν, μετράς με δεκαετίες. Κάπου ανάμεσα σε αυτά ήταν και η τελευταία μας συνάντηση. 

Έτσι ξαφνικά σε είχα πάλι κοντά μου. Με εντυπωσίασε που ήρθες σε εμένα, εδώ, κάτι που ποτέ ή σπάνια έκανες. Θυμάμαι μέσα στην έξαψή μου που ήσουν εδώ να ψελλίζω ένα "ευχαριστώ" με την συνέχεια της φράσης να χάνεται από την χαρά μου να σου κρατώ το χέρι. Δεν ήξερα γιατί έλεγα ευχαριστώ βέβαια. Ευχαριστούσα που ήρθες, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να ορίσει και να περιγράψει το γιατί ένοιωθα έτσι. 

Σίγουρα ούτε και εσύ θα κατάλαβες. Το περίεργο είναι ότι δεν θυμάμαι την έκφρασή σου όταν σου το είπα. Μόνο τα μοναδικά μάτια σου να με κοιτούν με αυτό το αδύνατο να ερμηνευτεί ποτέ βλέμμα. 

Θα σου έδειχνα επιτέλους την πόλη μου. Την πόλη που πλέον μου φαίνεται αδιάφορη. Ακόμα και την κόλαση θα μπορούσα να περπατήσω για να σε ξεναγήσω μετά σε αυτή, αν το ήθελες. Θα μπορούσα να μάθω οτιδήποτε με σκοπό, όταν στο λέω, τα υπέροχα μάτια σου να είναι περισσότερη ώρα στραμμένα στα δικά μου. 

Κατεβαίναμε την κατηφόρα που κατεβαίνω μόνος κάθε μέρα και πραγματικά ήμουν κολλημένος πάνω σου σαν να μην υπήρχε άλλη μέρα στον κόσμο, προσπαθώντας να σε αγγίξω σε όσο μεγαλύτερη έκταση επιτρέπουν δύο σώματα που περπατούν στον κατήφορο. 

Θα πηγαίναμε σε κάποιο δωμάτιο να κάνουμε έρωτα. Περίεργο πράγμα, τώρα που το σκέφτομαι, αφού στο σπίτι μου δεν θα μας αποσπούσε κανείς. Τι χαρά που θα έσμιγα μαζί σου έτσι. 

Τελικά μείναμε να κοιτάμε ειρωνικά και υπεροπτικά κάποιον άλλο που ήταν εκεί για τον ίδιο σκοπό. Αναρωτιόμασταν πώς μπορούσε να κάνει σεξ με μια πόρνη χωρίς να νοιώθει το παραμικρό πάθος για αυτή. Χωρίς να υπάρχει τίποτα ανάμεσά τους. Πώς ένωνε το κορμί του μαζί της χωρίς κανένα αίσθημα, χωρίς να τον ενδιαφέρει το βλέμμα της, το άρωμά της και το τι σκέφτεται. Εκείνη από την μεριά της να σκέφτεται μόνο πότε θα τελειώσει. Πότε θα τελειώσει και αυτή η μέρα.

...μέχρι που ξύπνησα. 
Και όπως ξαφνικά είχες έρθει, έτσι ξαφνικά έφυγες, χωρίς να αφήσεις κανένα σημάδι -γιατί όποιος θέλει, και φεύγει εν αγνοία του άλλου, φροντίζει να σβήνει κάθε σημάδι, σαν να μην πέρασε ποτέ από εκεί- αφήνοντάς με με τις αναμνήσεις να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικότητα ή φαντασίωση. Δεν ξέρω αν η διαίσθησή μου ότι δεν θα υπάρχει αύριο με βοήθησε να σε χορτάσω χωρίς φόβους. 

Αλλά δεν ξέρω -και πάνω από όλα δεν καταλαβαίνω- γιατί επέλεξες να με επισκεφθείς τώρα. Τώρα που δεν είμαι σίγουρος για το ποιος είμαι και πού πάω. 






5 Mar 2014

Οι Μεγάλες Προσδοκίες και Εγώ, μια συνέχεια

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι πράγματα που σκέφτομαι και με προβληματίζουν, είτε αναφέρονται από άλλους, οπότε νοιώθω κάπως καλύτερα που το βιώνει και κάποιος άλλος και μπορεί να κατανοήσει έτσι την δική μου περίπτωση, είτε παίρνουν μια τέτοια τροπή που δεν μπορώ να ελέγξω. 

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις μεγάλες προσδοκίες μου. Πολύ εύστοχα θα παρατηρούσε κάποιος, ότι αν δεν συνέβαινε αυτό τότε δεν θα ήταν μεγάλες προσδοκίες. 

Όταν τελείωσα το σχολείο μου έκαναν δώρο ταξίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γλασκόβη, Εδιμβούργο, περίχωρα Σκωτίας και Λονδίνο όρισαν την μεγάλη μου προσδοκία. Να ζήσω στην Αγγλία. 
Το να φύγω από την Ελλάδα είναι κάτι που ήθελα πολύ πριν από το συγκεκριμένο ταξίδι, στο οποίο σε αντίθεση με τα προηγούμενα είχα πλέον συνείδηση του εαυτού μου, χωρίς όμως να έχω καταλήξει πού ειδικά θέλω να μείνω.

Έκτοτε και αφού μπήκα στο πανεπιστήμιο αυτός ο στόχος ερμηνεύει τα πάντα που κάνω. Θυμάμαι όταν περίμενε το αεροπλάνο της επιστροφής για Αθήνα στον αεροδιάδρομο επειδή είχε αεροπλανο-κίνηση είχα βάλει τα κλάματα που έφευγα. Ίσως γιατί δεν είδα παρά ελάχιστα από το Λονδίνο που λάτρεψα, ίσως γιατί ερωτεύτηκα κάθε περαστικό στο δρόμο, από τους Ινδούς με τα τουρμπάνια τους και τους πανκ μέχρι τον καθένα με τον προσωπικό στυλ και την ιδιαίτερη ευγενικότητα.

Μπορώ να λατρέψω κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι βρετανικό. Το αγαπημένο μου συγκρότημα είναι από την Αγγλία, το αγαπημένο μου κινηματογραφικό γκρουπ είναι από την Αγγλία. Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά είδα το γνωστότερο έργο τους με ένα μοναδικό για την ζωή μου άτομο πόσο πολύ είχα γελάσει κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά από τότε με οποιοδήποτε μέσο. Αγαπώ την βρετανική προφορά τόσο πολύ που θα μπορούσα να το θέτω ως κριτήριο επιλογής ιδανικού συντρόφου. Πριν λίγες μέρες γνώρισα, όχι ακριβώς, μια κοπέλα (Ελληνίδα) που είχε πάει με το Erasmus στην Αγγλία και είχε τόσο γαμάτη προφορά που όταν μίλησε για πρώτη φορά, επειδή το έκανε στα αγγλικά, πίστεψα ότι είναι Αγγλίδα εν τέλει. Έτσι, άρχισα να αναρωτιέμαι, μιας και εμένα η προφορά μου για την γλώσσα της χώρας που λατρεύω είναι άθλια, πόσο μπορεί να αλλάξει μέχρι και το πώς μιλάς μια διαμονή στο εξωτερικό και δη στην Αγγλία. 

Σχεδόν δακρύζω όποτε μαθαίνω κάτι που σχετίζεται με την Αγγλία. Είτε αυτό είναι το ότι το Λονδίνο είναι η πιο ''δυστυχισμένη και ανήσυχη'' πόλη του Βασιλείου, είτε επειδή μαθαίνω τα νέα για τα άσχημα καιρικά φαινόμενα, είτε επειδή στα πλαίσια της ''δυστυχίας και της ανησυχίας'' αυτής της πόλης μερικοί βγαίνουν στους δρόμους και αγκαλιάζουν κόσμο ή δίνουν γλυκά και γελούν χωρίς προφανή λόγο, είτε γιατί θυμάμαι τον Atkinson στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων να δείχνει στον κόσμο τι πραγματικά είναι βρετανικό χιούμορ, είτε γιατί τυχαίνει να δω μια ταινία με κάποια σκηνή στα μέρη που περπάτησα.

Συγκινούμαι όποτε καταλαβαίνω μια αγγλική λέξη που πριν δεν ήξερα και τώρα έχω μάθει και θαυμάζω και ζηλεύω λίγο όσους έχουν καταφέρει να είναι εκεί και εγώ να μαθαίνω τα σχετικά όντας εδώ. Όλα είναι ρυθμισμένα στο English (UK) με εξαίρεση το facebook (που είναι στα γερμανικά) και η γλώσσα πληκτρολόγησης είναι Αγγλικά (Ηνωμένου Βασιλείου).

Η μεγάλη μου προσδοκία βρίσκεται λοιπόν στο να πάρω πτυχίο και να φύγω για την Αγγλία και αν είμαι τυχερός για κάποιο μεταπτυχιακό, αλλιώς απλά για να μείνω εκεί.

Πάσχω λοιπόν από κάποιου είδους ψύχωσης. Και αν όλα αυτά τα έχω εξιδανικεύσει στο μυαλό μου ξέρω ότι το κάνω συνειδητά. 


Μέσα σε όλα αυτά τα σχέδια το να πάω εκεί με το Erasmus ήταν σημαντικό στάδιο όλης της προσδοκίας. Εχθές, λοιπόν, έμαθα, προς μεγάλη μου θλίψη, ότι φέτος δεν υπάρχει ανταλλαγή φοιτητών μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Πέρσι έχασα την ευκαιρία να πάω επειδή συνέβαινε το ίδιο, αλλά μετά άλλαξαν τα πράγματα με αποτέλεσμα κάποιος άλλος από το τμήμα μου να πάει και εγώ όχι, αφού δεν έκανα αίτηση καθώς δεν υπήρχε ανταλλαγή μεταξύ των δύο χωρών.

Με μισή καρδιά θα δηλώσω την Γερμανία, φοβούμενος ταυτόχρονα μη με ρουφήξει αυτή η χώρα και με ωθήσει να μείνω εκεί -ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει-. Το καλοκαίρι ήμουν ένα μήνα στην Γερμανία και ενώ πέρασα την πιο γαμάτη περίοδο της ζωής μου, η οποία συν τοις άλλοις με έκανε και διαφορετικό άνθρωπο, φοβάμαι ότι μια επιστροφή εκεί θα με αλλάξει με τρόπο που δεν θα ήθελα. Η Γερμανία είναι πολύ ωραία αλλά δεν θέλω να συσχετιστώ μαζί της με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να με καλέσει πίσω αν θελήσει. 

Εξαιτίας, αλλά και εκτός, αυτών έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν πραγματοποιήσω το όνειρό μου; Πάω στην Αγγλία και μετά τι; 

Βρίσκομαι σε μια περίοδο που δεν ξέρω τι θέλω. Σίγουρα θέλω να αφήσω την Ελλάδα για το Λονδίνο, αλλά εκτός από αυτό δεν ξέρω τι. Δεν ξέρω σε τι θέλω να κάνω μεταπτυχιακό, δεν ξέρω τι μαθήματα με ενδιαφέρουν για να επιλέξω αυτό το εξάμηνο, δεν ξέρω αν θέλω να παρατείνω τις σπουδές μου γιατί με ενθουσιάζει αυτό που σπουδάζω και οι συνεχείς γνώσεις χωρίς κανενός είδους έγνοιες, όπως η δουλειά και οι υπερ-υποχρεώσεις, δεν ξέρω αν προτιμώ να κάθομαι στον ήλιο τις ηλιόλιουστες μέρες ή να κοιτάζω από το παράθυρο τη βροχή ή να βγαίνω έξω τις βροχερές μέρες, δεν ξέρω τι μου αρέσει τελικά σε μια γυναίκα και δεν ξέρω αν έχω αγαπημένο φαγητό. Γενικά δεν ξέρω τι κάνω και που πάω. 

Ο καιρός περνάει και κάποια από αυτά τα δίπολα άγνοιας αναγκαστικά πρέπει να εξαφανιστούν αν θέλω να κάνω κάτι. Σε ένα χρόνο τελειώνω τις σπουδές μου τυπικά και παρόλο που ξέρω πού θέλω να είμαι, το ενδιάμεσο με προβληματίζει. Το εδώ είναι εντάξει και το εκεί θα είναι πολύ ωραίο. Το ενδιάμεσο, η μετάβαση μεταξύ των δύο είναι που με κάνει να αναρωτιέμαι. Ίσως επειδή δεν ξέρω τι θέλω να κάνω αν πραγματοποιήσω τον στόχο μου και δεν θα έχω πλέον τίποτα να με ωθεί. 


Προβλήματα που έχει ο κόσμος...