We are all just prisoners here, of our own device.

18 Jan 2014

Οι Μεγάλες Προσδοκίες και Εγώ

Από τότε που διάβασα τις Μεγάλες Προσδοκίες, φοβάμαι συνεχώς μην καταλήξω και εγώ στο τέλος, σαν τον Pip, εκεί όπου άρχισα, έχοντας πετύχει καμμία(;) από τις Μεγάλες προσδοκίες μου και όντας δυστυχισμένος.

Σήμερα, λοιπόν, βίωσα μια κατάρρευση μιας Μεγάλης προσδοκίας και με έχει πάρει από κάτω.

Προσπαθώ να σκέφτομαι ότι τίποτα δεν είχα και τίποτα δεν έχασα στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά οι Μεγάλες προσδοκίες μου περιστρέφονται από παρόμοια θέματα. Έτσι, κατάρρευση της μιας, σημαίνει αμφιβολία και για τις υπόλοιπες.



Και σίγουρα δεν θα ήθελα να καταλήξω να βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι τώρα.
Αυτό θα ήταν ένας αργός και οδυνηρός θάνατος για εμένα.

16 Jan 2014

...και εγώ με τον πόνο μου

Εδώ και μερικές μέρες κατάφερα να επαναφέρω το παλιό, προ χριστουγέννων, πρόγραμμά μου. Το μόνο που μου λείπει είναι ένα μαραφέτι που να πηγαίνει πίσω τον χρόνο ή να τον σταματάει, γιατί δεν προλαβαίνω. 

Εχθές, για πολλοστή φορά, αλλά πιο συνειδητά, αναστοχάστηκα επί μιας σκέψης που από το καλοκαίρι με κάνει να αναρωτιέμαι. 
Τα ταξίδια και το ενδεχόμενο μιας σχέσης. 
Σκεπτόμενος τα μελλοντικά μου ταξιδιωτικά σχέδια βλέπω ότι για μικρά διαστήματα θα είμαι στην Ελλάδα για τον επόμενο ένα, ενά-μιση, χρόνο. 
Οπότε κατά πόσο μπορώ να μπω σε μια διαδικασία σχέσης, ξέροντας ότι σύντομα θα φύγω. 

Και όλα αυτά στον αντίποδα μιας συζήτησης με μια παντελώς αυθόρμητη φίλη, η οποία υποστήριζε, έτσι όπως το κατάλαβα εγώ, ότι ξέροντας κανείς τον χρόνο που έχει, μπορεί να κάνει πράγματα που πριν δεν θα έκανε, όπως να ερωτευθεί για δύο μέρες σε μια ξένη χώρα. Ο περιορισμένος χρόνος, κατά κάποιο τρόπο, λειτουργεί ως κίνητρο για να ''ζήσεις'' (με την έννοια του αυθορμητισμού). 

Και όλες αυτές οι σκέψεις και συζητήσεις γίνονται σε μια περίοδο που περιτριγυρίζουν πολλές κοπέλες, φίλες ή όχι. 

Εχθές, μη έχοντας όρεξη να διαβάσω, και αφού έπεισα και την φίλη μου να μη διαβάσει, καθήσαμε στο κυλικείο του πανεπιστημίου. Όπως συνήθως, μας (γλυκο)κοίταζε όλος ο κόσμος και περισσότερο από όλους μια ωραία κοπέλα. Αλλά για μεγάλη επιμονή λέμε. Τέλος πάντων, φεύγοντας της μίλησα. 

Η εξήγηση για όλα αυτά είναι η εξής: είμαι στις γόνιμες μέρες μου