We are all just prisoners here, of our own device.

16 Nov 2014

A Stranger's Story

It's past midnight. The city looks different at this time. The people are less stiff and probably drunk. Usually I'm back home at a safer hour but today I was out with some friends. Most of the time I'm not able to distinguish their words while using the public transportation -since the noise and being new to the language prevent any chances of comprehension- but at this time it's easier. Small talks, laughs and children's words are all employed. But I'm too tired to even try to follow their conversation. Sometimes the other party -since they are too loud- seems to include you as well in the conversation. At least with their gaze. In such cases I can only smile at them.
There are no seats to be seated, despite the late hour, so I am just standing still. I'll have to change lines in a couple of stops, so sitting wouldn't do much good.
In places like a full underground wagon, there is always a person that attracts your attention in one way or another. Depending on your way of perceiving the world, you have and a different interpretation. I as a desperate romantic always see love and happiness in each case.
So there is this man standing as well in the full carriage. My eyes might have glanced at him once or twice (I don't remember), imprinting him on my mind as an interesting case. He's in black with a black messenger's bag hanging from his left shoulder.
I get off and head towards the platform from which I'll get home. I usually walk too fast to be caught up by most of the people, so the man vanished behind me. I reach the platform and enter the train on time. Again there are no seats. 'Come on!,' I think to myself, 'that's a long journey to be standing.' I just occupy a place near the door and lean by the wall of the wagon. I see the man coming walking in a speedy fashion. He enters, and occupies a place somewhere out of my dreary line of sight.
I had to get me a seat as soon as possible. After a few stops the wagon almost empties. Only a few people are scattered around its seats. I rush for the closest group of vacant ones at the same time as the man does.
Now he is sitting opposite to me, constantly scanning everything but me, but at times stopping his quick eyes on me.
-Where I come from eye contacts -at least that's what I think- are much more often between strangers. In such cases eyes can say a lot. Since I've arrived in Berlin I've brought with me such a habit as longer looks (which here would be called stares)-
But his was one of the very few and quite penetrative ones I've encountered.
I was too tired to concentrate on him. Young (not older that 30), dark brown eyes, beautiful face, a signet ring on his left ring finger and dressed in black. Black suit and trousers with a red tie protruding from his also black shirt.
I had leaned on the window, scrutinising him through the glass and at times turning my eyes on him just to catch him starring at me (and then pretending to look around).
-Throughout the years I came to like and accept my body and all of its incapacities (or other people's assurances that I am passing as attractive, or even beautiful, I hope because of my style and not of my 'given' characteristics, led me to that bodily-self-acceptance). But one thing I cannot stand. That is how weak I am in terms of physical power. Anyone, if they wanted to, they could with ease confine me to a place and do whatever they wanted to me, from beating me up to raping me. My only escape is only if I can outrun them.-
I had a strange urge to smile at him. He was so good looking and tranquil, despite his noisy eyes that I wanted to smile at him. But his ring kept me from doing so. It reminded me of illegal businesses, drugs, gangs and murders whose victims are found dumped in a state beyond identification.
I started to think what would happen if I'd smile at him. Maybe he'd smile back or maybe start a conversation. Maybe he'd get off at the same station as I and, as a romantic, ask me for a dinner someday. Maybe he'd get off and offer me to go for a drink at his place -a perfect place to confine someone. Or maybe he'd just do nothing, embarrassed of being caught.
My smile never showed since I was occupied with these and other tremendous thoughts about what would happen if I did so.
We got off at the same station, with him leading the way in a quick pace. I passed him by at the stairs. When we reached the exit, each one of us went to the opposite of the other's side of the street. My apartment is a two minutes walk from the station.
As soon as we set foot on the pavement I started walking faster. I could tell that I was being watched from the other side of the road. At that time I had realised that starring back wouldn't be a good idea since that might imply anything that could lead to a disadvantageous situation for me. So I just looked at his direction with the slightest turn of my head. I could see him walking parallel with me, having fixed his gaze at me, without I being able to overrun him.
Thankfully there were some constructions these days and the street was divided by a waterless moat (imagine the next day a body being found there), which was protected by walls, not allowing people to see what's happening inside during work hours.
As soon as I reached the point were the constructions started, I quickened my pace to an almost running one. That was when I heard a loud whistle, like the ones people make by bringing their fingers at their lips. I don't know whether it was directed at me or not, or even if it was a whistle at all and not just a random sound. I remember looking at the street behind me, but I'm not sure if I did so. I just aimed for my apartment almost running.
Close to my destination the works were finished and so I was able to see on the other side of the street. Although I was afraid of being followed, at the same time I was curious to see if that was the case. A hasty glance only revealed a number of unknown figures, none of them matching to the one I was looking for. I quickly opened the door and disappeared inside the building.

15 Aug 2014

Στα τελευταία του

Κανονικά θα έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό από το να γράφω εδώ, όπως να επιβλέπω το μαγείρεμά μου, να τοποθετώ πράγματα σε κούτες, ή να διαβάζω το εμμέσως υποχρεωτικό ανάγνωσμά μου. Όμως δεν μου αρέσει να αφήνω πράγματα επ' αόριστον, ή ακόμα περισσότερα χωρίς μια εξήγηση, έναν αποχαιρετισμό και ένα τέλος. 

Σε τρεις εβδομάδες φεύγω για ένα εξάμηνο στο Βερολίνο. Σήμερα ανακάλυψα ότι είναι τρεις εβδομάδες και όχι δέκα μέρες όπως πίστευα και έλεγα στους άλλους. Ναι, αδημονώ να φύγω επιτέλους, για μια διαμονή στο εξωτερικό που θα σημάνει και το τέλος της φοιτητικής μου ζωής και την αρχή του χάους. 

Έχω ξαναγράψει ότι δεν ξέρω τι θέλω να κάνω μετά και πώς ένα μεταπτυχιακό απλά θα με βάλει στην ουρά για μια τυποποιημένη βιογραφία με δουλειά, με γυναίκα ή άνδρα (αναλόγως τα γούστα), παιδιά και διακοπές σε εξοχικό με το σκύλο μας. 

Το εδώ δεν θέλω να τελειώσει, αλλά αναπόφευκτα τελειώνει, ειδικά εφόσον έχω το συνήθειο να έχω ένα σχέδιο για το μέλλον. Η ιδέα να παρατείνω την φοιτητική μου ζωή μου φαίνεται αδιανόητη καθώς μετά θα μετανοιώνω να έχω παραμείνει ένα χρόνο παραπάνω σε μια πόλη που δε με χωράει πια και σε μια χώρα που συνεχώς συναντώ κολλημένα μυαλά. 

Τούτων δοθέντων και επειδή γνωρίζω ότι μέχρι να φύγω, όπως συνέβαινε και μέχρι τώρα, δεν θα έχω χρόνο για γράψω όσα γράφω, αποφάσισα να το κάνω τώρα. 

Το βλογ είναι στα τελευταία του και αυτό διότι εγώ είμαι στα τελευταία μου. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται να πεθάνω, εκτός απροόπτου βέβαια σε περίπτωση που φέρω κάποια θανατηφόρα ασθένεια και δεν το ξέρω, με πατήσει αυτοκίνητο, εκραγεί το βενζινάδικο απ το οποίο μπορεί να περνάω ή τύχω θύμα αεροπειρατείας που σκοπό έχει να ρήξει το αεροπλάνο σε κάποιο στόχο. Προς το παρόν το μόνο που με απειλεί είναι ένα βουλωμένο από την θάλασσα αυτί. 

Η συγγραφή εδώ ξεκίνησε λίγο μετά από την φοιτητική μου ζωή, σε μια, προφανώς νέα, αλλά και μπερδεμένη για εμένα περίοδο. Άγνωστος σε άγνωστο τόπο, προσκολλημένος σε τόπους και άτομα που, όπως και εγώ, δεν ήξεραν τι ήθελαν ή πώς να διαχειριστούν την μετακίνησή τους σε μια άλλη πόλη. Η μεγαλύτερη αφορμή για την αφετηρία του βλογ ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω τα συναισθήματά μου, τα διλήμματά μου, την απόγνωσή μου, την μοναξιά μου και την απουσία του μοναδικού ατόμου που μπορούσα να μοιραστώ τα παραπάνω και ό,τι από αυτά σχετιζόταν μαζί του. 

Συνεπώς, όλη η συγγραφή περιστρεφόταν γύρω από ασφυκτικώς προβληματικά ζητήματα που αντιμετώπιζα την εκάστοτε περίοδο. Αυτό με τον καιρό άλλαξε. Άρχισα να με αναστοχάζομαι και να βελτιώνομαι σε πολλά. -Ξέρω εδώ ένα άτομο που θα έσπευδε να σχολιάσει την επιθυμία μου να γίνομαι συνεχώς καλύτερος άνθρωπος. Δυστυχώς πάλι δεν θα είχα απάντηση.- Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά. Συνηθίζω να λέω στον εαυτό μου ότι (έγινα ή) είμαι ένας εγωιστής με ενσυναίσθηση. Θα δυσκολευόμουν πολύ όμως να προσδιορίσω τι εννοώ με αυτό. Αποδεσμεύτηκα από τόπους και ανθρώπους, ακόμα και αν αυτό έγινε βίαια και έγινα αρκετά φιλελεύθερος -όχι πολιτικά. Η ιδέα της ελευθερίας απέκτησε για εμένα μεγάλη σημασία. Οτιδήποτε μπορεί να με περιορίσει και να με ελέγξει ταυτόχρονα καθίσταται και επικίνδυνο, όση ευχαρίστηση και να προσφέρει ταυτόχρονα. Δυστυχώς όμως, η αποδέσμευση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κάτι που δεν έχω καταφέρει καλά, αφού ακόμα και στο επερχόμενό μου ταξίδι, ξέρω ότι μετά θα γυρίσω εδώ για να αποκτήσω πτυχίο και να με διώξουν επίσημα και έτσι δεν το βλέπω ως κάτι που τελειώσε παντοτινά. 

Όπως αποδεικνύουν και οι αναρτήσεις ανά έτος, τα προβλήματα σταδιακά ελαττώθηκαν. Αυτό είτε γιατί έμαθα εγώ να τα αντιμετωπίζω, είτε γιατί έμαθα να τα προβλέπω και να τα αποφεύγω, είτε γιατί έπαψαν αυτά τα ίδια να εμφανίζονται (μια συμφοιτήτρια αν το διάβαζε αυτό θα μου τόνιζε πως η τελευταία πρόταση είναι θετικιστική κατά κάποιο τρόπο. Προλαβαίνοντας αυτόν τον σχολιασμό αποδεικνύω ότι δεν είχα και τέτοιο σχέδιο). Κάτι απο όλα αυτά και άλλα είναι που συνέβη πραγματικά. 

Τον τελευταίο ένα χρόνο, ειδικά μετά την παραμονή  μου για ένα μήνα σε μια άλλη γερμανική πόλη, το περσινό καλοκαίρι, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ριζικά. Πολλά πράγματα που πιστεύω και κάνω έχουν τις ρίζες τους εκεί. Η μεγαλύτερη απόδειξη για εμένα είναι το γεγονός ότι σταμάτησαν οι ρινορραγίες. Παρά τις όσες θεραπείες και επισκέψεις στους αρμόδιους γιατρούς (οι γνωστοί ΩΡιΛάδες, άνδρες και γυναίκες) το πρόβλημα επέμενε. Εγώ είχα ανακαλύψει ότι αυτό οφειλόταν σε ψυχολογικούς παράγοντες, αλλά δεν το ανέφερα γιατί η κατανόηση είναι προβληματική λέξη στο οικογενειακό περιβάλλον. Η τεκμηρίωση της εν λόγω τρομερής μου ανακάλυψης προέκυψε όταν, έχοντας γυρίσει από την γερμανία, όποτε βρισκόμουν σε κάποιο δίλημμα ή ψυχική σύγχυση η μύτη μου έτεινε σχεδόν πάντα να αιμορραγεί. 

Για να μην τα πολυλογώ περί αυτού, άλλαξα. Και άλλαξα πολύ. Αλλού για καλό και αλλού για κακό, αλλά άλλαξα. Δεν έχω πλέον ζητήματα που να με ταλανίζουν σε βαθμό ασφυξίας, οπότε δεν έχω και ιδιαίτερο υλικό από το οποίο να αντλήσω. Επίσης δεν έχω τον χρόνο που είχα τα δύο προηγούμενα έτη για να κάτσω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να τις διατυπώσω. Ήδη όσα έχω γράψει μου έχουν πάρει κοντά μια ώρα πηγαινοέρχοντας ταυτόχρονα. 

Επομένως αυτό είναι ένα άτυπο τέλος. Θα συνεχίσω να διαβάζω τα ίδια και τα ίδια blogs και από καιρό σε καιρό ίσως αναρτώ και κάτι αν έχω τον χρόνο. Και όλα αυτά, επειδή δεν μου αρέσουν να φθάνουν τα πράγματα σε ένα τέλος χωρίς εξηγήσεις, με μασημένα λόγια και κρυφτά που συνηθίζεται από πολλούς. 

Εύχομαι ό,τι καλύτερο :) :)

Και μια μικρή παρένθεση μη σχετιζόμενη με τα παραπάνω άμεσα.
Ένα από τα πράγματα που δεν έχω καταφέρει αποδομήσω είναι η σχέση μεταξύ κοπλιμέντου και αρεσκείας. Τι εννοώ με αυτό. Όταν κάνουμε ένα κοπλιμέτνο σε ένα άτομο, αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι μας άρεσε κάτι. Δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι για εμένα τα κοπλιμέντα πάντα υπονοούν και κάτι άλλο εκτός από μια κρίση, γνώμη, και αυτό το κάτι άλλο ως επί τω πλείστον σχετίζεται με κάτι ερωτικό και για εμένα και για το άλλο άτομο. Αλλά ταυτόχρονα τα βιώνω ως μια άνιση δέσμευση. Η δέσμευση αυτή έγκειται στο ότι το πρόσωπο που δέχεται το κοπλιμέντο μπορεί από αυτό να αποκτήσει προσδοκίες παντώς τύπου. Το σχόλιο για το ωραίο ρολόι, το ωραίο παντελόνι, το ωραίο ντύσιμο, ή την εξωτερική ομορφιά μπορεί κάλλιστα να εκληφθεί ως μια αφετηρία για κάτι περαιτέρω, όταν εξ αρχής δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Και δεν αργεί η στιγμή που μπορεί να βγεί κανείς ραντεβού ως αποτέλεσμα τούτου. Και δυστυχώς, κατά καποιο τρόπο σκέφτομαι και εγώ έτσι, με αποτέλεσμα όταν μου αρέσει κάτι, να σκέφτομαι πώς το άλλο άτομο θα το εκλάβει, ώστε να ξέρω αν θα ήταν εντάξει ή όχι να εκφράσω την αρέσκειά μου.

18 Jul 2014

Ανακαλύψεις και λοιπά

Ανακαλύψεις και λοιπά που ανακάλυψα, συνειδητοποίησα, συνέβησαν και λοιπά τον τελευταίο καιρό, δηλαδή εδώ και πολύ καιρό. 

Από τις μεγαλύτερές μου ανακαλύψεις ήταν το γεγονός ότι δένομαι πολύ εύκολα με τους ανθρώπους. Αρκεί μια μικρή ειλικρινής συζήτηση ή σε άλλες περιστάσεις κάτι πιο κοντινό για να δεθώ μαζί τους. Φυσικά αυτό δεν ισχύει για τους άλλους πάντοτε, οπότε βρισκόμαστε σε μια άνιση σχέση. Παρόλα αυτά, όπως πολλά πράγματα, δεν μπαίνω σε διαδικασίες να εκφράσω ιδιαίτερα αυτό μου το δέσιμο κυρίως γιατί αντιλαμβάνομαι ότι δεν ισχύει το ίδιο και για τον αποδέκτη.

Και ενώ συμβαίνει αυτό, να δένομαι τόσο εύκολα, ανακάλυψα ότι δεν μπορώ να δεσμευτώ με την ίδια ευκολία. Ακόμα και η παραμικρή υποψία δέσμευσης σε οποιαδήποτε σχέση με κάνει να ξενερώνω. Θυμάμαι την επομένη μιας ειλικρινούς συζήτησης για συναισθήματα πόσο ελεύθερος και ανεξάρτητος ένοιωθα. Βέβαια η συζήτηση συν τοις άλλοις από μεριάς μου επέφερε περισσότερο, ανεκπλήρωτο, δέσιμο.

Όπως παρατήρησα, πολλοί άνθρωποι τείνουν να το παρεξηγούν αυτό. Ούτε και εγώ έχω καταφέρει να το αποσαφηνίσω. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν ζητούν ή επικαλούνται μια σχέση για να γίνει κάτι. <<Πες μου γιατί είμαστε φίλοι>> ή <<πες μου γιατί *επιχείρημα που υποννοεί διάφορα ερωτικά ή μη*>> και άλλα τέτοια. Παρατήρησα λοιπόν ότι κατά κάποιο τρόπο το να ορίσει κάποιο άτομο την σχέση μου μαζί του και στο όνομα αυτής να πρέπει εγώ να λογοδοτήσω μου φαίνεται πολύ δεσμευτικό. Σίγουρα αυτή η εξήγηση δεν βοηθάει, αλλά απλά τα κάνει χειρότερα. Η παρατήρηση αυτή εκφράζεται καλύτερα ίσως στο γεγονός ότι οποιαδήποτε ερώτηση για το τι έκανα σήμερα ή γενικά εμπείπτει στο πλαίσιο ελέγχου κατ' εμέ. Ακόμα χειρότερα στην εξήγηση. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν χρησιμοποιώ ποτέ το κινητό μου, προς μεγάλη αποδοκιμασία των πάντων. Το γεγονός ότι μπορεί το οποιοδήποτε πρόσωπο να με βρει οποιαδήποτε στιγμή είναι συγκλονιστική.

Παρόλα αυτά, αποφεύγοντας τις δεσμεύσεις και δενόμενος εύκολα επηρεάζομαι πολύ εύκολα από τους ανθρώπους. Και αυτό από την άποψη ότι προσπαθώ να αντλήσω όσα περισσότερα μπορώ από τα χαρακτηριστικά τους που με εντυπωσιάζουν έτσι ώστε να βελτιωθώ και εγώ ο ίδιος. Σε μια από τις ιδιάζουσες συζητήσεις του τελευταίου διαστήματος ρωτήθηκα γιατί θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος ή να βελτιώνομαι. Δεν μπόρεσα να απαντήσω ξεκάθαρα ούτε σ' αυτή την ερώτηση.

Κοντά με τις δεσμεύσεις ανακάλυψα ότι είναι καλύτερο να έχεις ένα μικρο πλάνο αντί για ένα μάκρο. Είναι καλύτερα δηλαδή να σκέφτομαι περισσότερο το τώρα παρά το μεθαύριο. Ή να μην ενδιαφέρομαι άμεσα για το μεθαύριο. Και αυτό δυσκολεύομαι να το εκφράσω. Ανακάλυψα ότι μου αρέσει περισσότερο να σκέφτομαι μικροπρόθεσμα και όχι μακροπρόθεσμα, ειδικά όταν πρόκειται για τους ανθρώπους. Αν σκέφτεσαι πώς θα είστε μετά από 1 χρόνο (για ένα φοιτητή αυτό είναι μακροπρόθεσμα) τότε έχεις πρόβλημα. Βέβαια όπως και τις δεσμεύσεις που συνδέονται με αυτό πολλοί τείνουν να το αντιλαμβάνονται παντελώς αλλιώς. Ευφημερία και απλά για διασκέδαση είναι αυτά για τα οποία με κατηγόρησαν σε μια απόπειρα εξήγησης.

Ανακάλυψα ακόμα ότι επειγόντως θέλω μια αλλαγή στην ζωή μου. Η πόλη μου με περιορίζει. Σίγουρα όχι όπως περιορίζει εσένα αλλά το κάνει. Μετά από 3 χρόνια εδώ δεν υπάρχει κάτι ιδαίτερα καινούργιο για να ανακαλύψεις. Ακόμα και τα πρόσωπα, όσες εκατοντάδες φοιτήτριες και φοιτητές και αν υπάρχουν, είναι τα ίδια και τα ίδια. Στην αρχή με ενθουσίαζε όταν γνώριζα κάποιο άτομο που γνώριζε κάποιο άλλο άτομο με το οποίο είχαμε μια.έναν κοινή/ό γνωστή/ό. Πλέον μου φαίνεται απίστευτα άνιαρο. Είναι σαν να βρίσκομαι στο σχολείο όπου όλοι και όλες γνωρίζονται με όλους και όλες, αλλά απλά έχουν συγκεκριμένες παρέες.

Και εκτός από μια αλλαγή περιβάλλοντος, μανιωδώς ψάχνω και για μια αλλαγή πάνω μου.

Ανακάλυψα, συνεχίζοντας τον παράλογο, ότι αν κάποιο άτομο έχει δυνατότητες να με εντυπωσιάσει αυτό μπορεί να το κάνει πολύ εύκολα. Και προφανώς αυτό σε ερωτικού περιεχομένου πλαίσια είναι επικίνδυνο γιατί όπως ανέφερα δένομαι εύκολα.

Ανακάλυψα Παρατήρησα, για να αλλάξω και ρήμα, ότι όσοι και όσες έχουν πάει/θα πάνε Erasmus περιββάλλονται από ένα μυστήριο κύρος που δεν μπορώ να καταλάβω, σαν να κάνουν κάτι το εξωπραγματικό μερικές φορές. Σε άλλες περιπτώσεις βέβαια περνά παντελώς αδιάφορο. Έτσι και εγώ που θα πάω Erasmus και δη στο Βερολίνο έχω το ανάλογο πρεστίζ αναλόγως την περίσταση. 

Ανακάλυψα με μεγάλη μου θλίψη ότι η ζωή πολλών φοιτητών και φοιτητριών και ειδικότερα η δική μου είναι προδιαγεγραμμένη σε γενικές γραμμές. Ξέρεις λίγο πολύ τι θα κάνεις αφού τελειώσεις. Ή θα βρεις δουλειά ή θα κάνεις μεταπτυχιακό. Όλα τα ενδιάμεσα απλά είναι στατιστικές αποκλίσεις και δεν θεωρούνται τόσο πολύ κάτι συνηθισμένο. Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι ξέρεις περίπου τι σε περιμένει μετά, αλλά αυτό που θα ακολουθήσει αν το δεις στο απώτερο μέλλον. Το να βρεις δουλειά σημαίνει ότι σε παραπλήσιους κλάδους θα κινηθείς μέχρι μια κάποια ηλικία, όπου θα γνωρίσεις κάποιον ή κάποια, ίσως δεν γίνει τίποτα μέχρι που θα γνωρίσεις έναν ή μια άλλον ή άλλη κάποιο ή κάποια, θα μείνετε μαζί, θα παντρευτείτε, θα κάνετε παιδιά, ίσως χωρίσετε, και θα πεθάνεις. Από την άλλη το να κάνεις μεταπτυχιακό προσθέτει άλλα λίγα χρόνια στην τυπική ελευθερία σου, μετά από αυτό ίσως κάνεις και διδακτορικό αν έχεις τα κότσια ή την φαντασία για κάτι πρωτότυπο, μετά και εδώ θα βρεις μια κάποια δουλειά, θα γνωρίσεις κάποιον ή κάποια, μπορεί να μη γίνει τίποτα μεταξύ σας, αλλά κάποιος ή κάποια άλλος ή άλλη θα βρεθεί, θα μείνετε μαζί, θα παντρευτείτε, θα κάνετε παιδιά, ίσως χωρίσετε και θα πεθάνεις. Τίποτα ασυνήθιστο σε δύο τόσο διαφορετικές βιογραφίες. Το κάνουν τόσοι άλλοι άνθρωποι ανά τον κόσμο γιατί όχι και εσύ;
Σε αυτά τα πλαίσια έχω βαλθεί να βρω μια άλλη επιλογή, σκεφτόμενος συνεχώς ότι και αυτή εν τέλει δεν αποτελεί διαφορά από το δεδομένο, αφού όλες οι επιλογές μας είναι προκαθορισμένες από το σύστημα.

Από τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις προέκυψε ένα περίεργο δίλημμα που δεν είχα σκεφτεί προηγουμένως. Ας το πάρω από την αρχή. Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα, είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται μεταξύ τους, όταν δεν γνωρίζονται, σαν να είναι αόρατοι ή καλύτερα ημιδιάφανοι, γιατί ενώ τους βλέπουν για να τους αποφύγουν, όταν τους χτυπούν δεν φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Αυτό μεταφορικά και μη. Αναφέροντας λοιπόν αυτή μου την παρατήρηση, έλαβα την απάντηση που έλεγε, γιατί να φύγεις και να μην αντιμετωπίσεις το πρόβλημα; Φυσικά αυτό σε κάποια άλλη περίπτωση θα άρμοζε καλύτερα, δηλαδή για παράδειγμα στην περίπτωση που κάποιος/α θέλει να φύγει γιατί καταπιέζεται σεξουαλικά από την κοινωνία, τότε το επιχείρημα του να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα αντί να φύγεις θα έστεκε απόλυτα. Ωστόσο επαρκούσε για να μου βάλει αυτή την σκέψη. Εν τέλει βέβαια δεν με βλέπω να καταλήγω να συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Εξάλλου σκέφτηκα μερικά αντεπιχειρήματα μόλις.

Τέλος, ανακάλυψα ότι είναι επικίνδυνο, από πολλές απόψεις, να ξέρουν οι άλλοι πού μένεις ή να ξέρεις που μένουν άλλοι. Αυτό μπορεί να καταλήξει σε αμήχανες ή άβολες και περίπλοκες καταστάσεις για κάποια από τις δύο πλευρές. Ή να καταλήξει κανείς να περνάει από εκεί τριγύρω σε μια προσπάθεια να προκαλέσει την τύχη του (η οποία τότε δεν λέγεται τύχη), ή να βρίσκει αφορμές να περάσει από εκεί just for the shake of what happened.

Και κάτι που διάβασα και για εμένα μου φάνηκε εντυπωσιακό:
(...) Επίσης, ως μια απόπειρα για έναν μη σεξιστικό επιστημονικό λόγο, οι γενικευμένες, απρόσωπες αναφορές γίνονται στο θηλυκό και όχι στο αρσενικό γένος (!)
   στο Φύλο-Σώμα-Σεξουαλικότητα
Σπηλιώτης Κ & Χαλάτσης Γ. - Αναπαραστάσεις για το φύλο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό στις ταυτότητες των ελληνικών ΛΟΑΤΚ ιστολογίων

δηλαδή, αντί για, κάποιος από το πλήθος άρχισε να φωνάζει συνθήματα... γίνεται, κάποια από το πλήθος άρχισε να φωνάζει συνθήματα... και λοιπά και λοιπά

γούστα είναι αυτά :)

ΥΓ: επίσης ανακάλυψα ότι δεν έχω πολλά πράγματα γράψω πια εδώ. Είτε γιατί δεν με απασχολούν πράγματα τόσο έντονα επειδή απλά τα ξεπερνώ ή προσαρμόζομαι, είτε γιατί δεν προλαβαίνω ή δεν έχω διάθεση να γράψω κάτι που θα μου πάρει πάνω από μισή ώρα. Για παράδειγμα η συγκεκριμένη ανάρτηση ολοκληρώθηκε σε δύο σκέλη με διαφορά δύο ημερών το κάθε ένα. 

29 Jun 2014

Επειδή είμαι πολύ κακός και κανείς δεν το πιστεύει, ορίστε δύο αποδείξεις.
Η μια είναι από το σκαιπ όπου μου έλεγαν βλακείες. 
Και η δεύτερη είναι από την βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου μου. 

Το κίτρινο πρόσωπο (όπως το χλωμό πρόσωπο) με έπρηζε. Το κόκκινο πρόσωπο έχει μάθει στο κίτρινο πρόσωπο τα κόλπα του σκαιπ, αλλά όχι όλα. Δεν του είπε τι είναι το block. Λύθηκε το πρόβλημα.

Μια σοβαρή και υπεύθυνη φοιτήτρια θα παρέδιδε εργασία σε καθηγητή που ήταν αντεγραμμένη από κάποια ιστοσελίδα. Εγώ καθόμουν αμέριμνος στον υπολογιστή μου όπου κάτι έκανα (δεν θυμάμαι πια) και εκείνη κοιτούσε (με υπερηφάνεια;) την εργασία της. Το ενδιαφέρον μου το τράβηξε η συζήτηση που είχε με τον διπλανό ο οποίος έψαχνε εύκολα μαθήματα, χωρίς παρακολούθηση και με εύκολους βαθμούς και για αυτό ρωτούσε τον κάθε ένα που ερχόταν στην εμβέλειά του. Ρώτησε και εμένα αργότερα και τον παρέπεμψα σε κάτι πουλημένους καθηγητές άλλων τμημάτων που κατηγορούνται για λογοκλοπή και υπέρμετρη απληστία. Με αφορμή αυτή την συζήτηση λοιπόν έμαθα και για την εργασία. Φεύγοντας, εκείνη άφησε ένα αντίτυπο της εργασίας της στον υπολογιστή της βιβλιοθήκης, όπου ο καθένας μπορεί να την διαβάσει, κλέψει, λογοκρίνει και λοιπά. Στην αρχή δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, αλλά αργότερα ήρθε μια συμφοιτήτριά μου και με έπιασε μια περιέργεια να δω τι γράφει αυτή η εργασία. Μπορεί να ήταν ενδιαφέρουσα εν τέλει. Ανοίγοντάς την, μόνο και μόνο από το παρουσιαστικό δεν πείστηκα για την αυθεντικότητα όσων αναφέρονταν. Ούτε η γραμματοσειρά δεν ήταν ίδια σε κάποια σημεία (!). Οπότε πήρα μια τυχαία πρόταση και την έγραψα στο google, αυτόν τον διάολο που καταστρέφει καριέρες, και ανακάλυψα ότι ήταν κλεμμένη από κάπου (χωρίς παραπομπή φυσικά). Πήρα και μια άλλη και μια άλλη και μια άλλη. Τα ίδια αποτελέσματα. Σε κάποια σημεία ήταν αλλαγμένες οι προτάσεις, κόβωντας απλά μερικές λέξεις και δευτερεύουσες προτάσεις από το πρωτότυπο. Κοιτάζοντας την εργασία έμαθα και ποιος ήταν ο καθηγητής που θα την λάμβανε. Πουλημένος και αυτός. Εφόσον, ο υπολογιστής ήταν δημόσιος και ο καθένας πλέον μπορούσε να δει το αξιοθέατο, είπα να το τροποποιήσω λίγο. Έβαλα έναν τίτλο που να τραβάει λίγο την προσοχή και μέσα στο κείμενο πρόσθεσα κάποια 'φιλικά' σχόλια και την πηγή απ' την οποία πάρθηκε όλο το κείμενο. Τώρα τι έκανε ο καθηγητής δεν ξέρω... αν ισχύει το ότι είναι πουλημένος μάλλον λέξεις όπως 'λογοκλοπή' και 'τιμιότητα' θα του είναι άγνωστες. 

18 May 2014

Έρωτες, Ρομαντισμοί και Εργασία στο Βερολίνο

Το ότι θα συναντούσα και τα τρία μαζί στη Γερμανία ήταν κάτι που δεν ανέμενα όταν πριν μια εβδομάδα έφυγα για το Βερολίνο. 

Οι προηγούμενες 'γερμανικές' εμπειρίες μου, τουλάχιστον για τα δύο πρώτα, με είχαν αφήσει με λίγες καλές αναμνήσεις. Η Γερμανία δεν φαινόταν σαν το κατάλληλο μέρος για εμένα κυρίως γιατί η κοσμοθεωρία που είχα γνωρίσει την πρώτη φορά ήταν στενόμυαλη και ειρωνική. Οπότε πήγαινα με μια μικρή, αλλά ασύνειδη, προκατάληψη ότι οι Γερμανοί δεν έχουν και πολλά να δείξουν ως άνθρωποι. Τελικά έκανα λάθος. Όπως και να 'χει αυτά μικρή, ίσως, σημασία έχουν με τα παρακάτω.

Από την πρώτη μέρα ερωτεύτηκα μια Γερμανίδα συνεργάτη. Τα γούστα το παρελθόντος δύσκολα ξεχνιούνται, ανακάλυψα πάλι με μεγάλη μου απογοήτευση.

Γενικά όλοι της ομάδας ήταν ξεχωριστά άτομα. Χωρίς να έχουμε τέτοιες προσδοκίες δεθήκαμε, οι δύο ομάδες, ελληνική-γερμανική, με αποτέλεσμα ο αποχωρισμός να είναι λίγο στενάχωρος. Πόσο μάλλον όταν γνωρίζεις τους άλλους μόνο για πέντε-έξι μέρες. Απόδειξη αυτού είναι οι θλιβερές ερωτικές μας ιστορίες που μερικοί ανταλλάξαμε. 

Όπως γνωρίζω και από άλλα ταξίδια στο εξωτερικό οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτοί με κάποια πράγματα. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τις συζητήσεις των συναντήσεών μας, όπου λίγο-πολύ ο ένας, εκτός του ότι σεβόταν την άποψη του άλλου, δεν διέκοπτε τον άλλο. Επίσης από τις απόψεις για διάφορα που για εμάς θεωρούνται περίεργα, όπως οι διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις και αυτές που αφορούν την μη κατανάλωση κρέατος. 

Σε μια από τις περιφορές μας στο πανεπιστήμιο ήρθαμε αντιμέτωποι με κάτι ασυνήθιστο. Κάποιος/κάποια είχε γράψει το παρακάτω ρομαντικό μήνυμα σε κάποιον/κάποια έξω από το εστιατόριο του πανεπιστημίου. Μια σύντομη με τα λίγα γερμανικά μου μετάφραση ακολουθεί

Γεια, πριν 2 μέρες, στις 30 Απριλίου [σε μια αίθουσα αναμονής ή κάτι τέτοιο του Χ ινστιτούτου] κάθησες δίπλα μου και είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση. Αυτή αφορούσε το θέμα σου για την προπτυχιακή σου εργασία [που θα έπαιρνες από το γραφείο (που περίμεναν)] και εγώ είχα πάρει το πτυχίο μου (;), λόγω(;) ενθουσιασμού, ο οποίος φυσικά ήταν από το πτυχίο μου, ξέχασα να σε ρωτήσω το όνομά σου.
Έρχεσαι από την Βουλγαρία και γράφεις την εργασία σου σχετικά με την Τουρκία (και κάτι άλλο που δεν έχει σημασία), ξέρεις να μιλάς καλά Γεωργιανά και κάνεις ευχάριστα πολλές ερωτήσεις, τότε είσαι ακριβώς αυτός/αυτή τον/την οποίο/οποία ψάχνω
Να έρθουμε σε επαφή(;), για να συνεχίσουμε την συζήτησή μας.

Όλες μας οι μέρες ήταν κλεισμένες από το πρωί μέχρι το απόγευμα με συναντήσεις με τα μόνα διαλείμματα να είναι αυτά για φαγητό. Κάθε μέρα, ακριβώς την ίδια ώρα, ανεξάρτητα από το πόση δουλειά μπορεί να είχε απομείνει το διάλειμμα για φαγητό έπρεπε να γίνει χωρίς δεύτερη συζήτηση. Την πρώτη μέρα, ένας συνάδελφος από την ελληνική ομάδα, είπε ότι στη 1 είναι πολύ νωρίς για φαγητό και πώς εκείνος, εννοώντας ταυτόχρονα και τους υπόλοιπους του νότου, μετά το φαγητό δεν μπορεί να δουλέψει καλά. Εξάλλου εμείς τρώμε λίγο κάπως αργότερα. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια μικρή άβολη σιωπή, όπου ένοιωθες να κυκλοφορούν αιχμηρά βλέμματα. Τελικά η σιωπή νίκησε και πήγαμε την ώρα που προέβλεπε το πρόγραμμα. Από την δεύτερη μέρα και μετά, με 3 γεύματα την ημέρα, το φαγητό δεν ήταν και τόσο κάτι που να προσδοκά κανείς. 

Αυτό που επιβεβαίωσα επίσης, μαζί με τα γούστα που δεν ξεχνιούνται, είναι το πόσο διαφορετικός άνθρωπος είμαι όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό ή/και με ξένους. Δεν ξέρω τι φταίει ακριβώς. Ίσως το ότι φαίνονται να έχουν επιθυμία να κατανοήσουν τον άλλο και όχι απλώς να εμπλακούν σε μια συζήτηση, όπου οι σιωπές θεωρούνται προβληματικές. Η ενσυναίσθηση με άλλα λόγια που δεν συναντάω και πολύ συχνά σε εμάς. 

Εξαιτίας των παραπάνω και γενικά λόγω των ωραίων ημερών που περάσαμε στο Βερολίνο κατά την απογείωση του αεροπλάνου δεν μπόρεσα να συγκρατήσω, για άλλη μια φορά, τα δάκρυά μου. Θυμάμαι με τι χαρά επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο φεύγοντας από εδώ και με τι θλίψη κοίταζα από το παράθυρο της επιστροφής. 

Κατά κάποιο τρόπο δεν αισθάνομαι να ανήκω εδώ. Δυστυχώς δεν ξέρω πού ανήκω αλλά σίγουρα όχι εδώ. 

Όπως και να 'χει, οι μέρες στη Γερμανία με ξεμυάλισαν περισσότερο με αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ στις υποχρεώσεις μου. Το μόνο που περιμένω πλέον είναι να έρθει το επόμενο εξάμηνο για να με βρει κάπως πιο μόνιμα εκεί που ένα κομμάτι μου, χωρίς να το περιμένω, ξέμεινε. 

18 Apr 2014

Δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να γράψω, απλά αισθάνομαι ότι θα ήθελα να κρατήσω αυτή την ανάμνηση κάπου αφού τα χαρτιά εδώ που είμαι δεν τα εμπιστεύομαι καθόλου. 

Μετά από πολύ αλλά και λίγο ταυτόχρονα καιρό ξαναμίλησα με ένα μοναδικό για εμένα άτομο. 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η ειλικρίνεια που εξακολουθώ να έχω μαζί του και η ευκολία του να πω ό,τι σκέφτομαι και νοιώθω. 

Και όσο και να κάθομαι να σκέφτομαι κάτι παραπάνω για να σημειώσω εδώ, απλά δεν το πετυχαίνω. 

...ήταν μια μικρή στιγμή ευτυχίας. 

Χαίρομαι που υπάρχεις π.

11 Apr 2014

Ορίστε η φωτογραφία που υποσχέθηκα(;) στην τελευταία ανάρτηση. 

Στις δημοτικές εκλογές οι κάτοικοι της πόλης μου έχουν μια πολλά υποσχόμενη επιλογή.

Πολλή τύχη! 

4 Apr 2014


Έχω παρατηρήσει ότι πολλές από τις τελευταίες αναρτήσεις μου αναφέρονται στο τι έγινε το καιρό που πέρασε την τελευταία φορά που έγραψα κάτι. 

Στο ίδιο σκεπτικό θα ακολουθήσει και αυτή εδώ με εμένα να κάνω και σκέψεις για ένα άλλο βλογ, ίσως απομακρύνοντας από το προσκήνιο αυτό, ακολουθώντας ίσως μια πιο σοβαρή γραμμή, αυτή του κοινωνικού κραξίματος με μια δόση επιστημοσύνης. 

Τέλος πάντων, η σοβαρή αυτή γραμμή μου προς το παρόν αποτελείται από ένα μόνο θέμα, κάτι το οποίο δεν με πείθει να φτιάχνω ολόκληρο νέο βλογ. Βαριέμαι εξάλλου. 

Όπως πάντα, τον τελευταίο καιρό δεν έχω σχεδόν καθόλου ελεύθερο χρόνο. Σε όλα τα άλλα προστέθηκε και μια 'δουλειά' την οποία δεν μου κάνει γούστο να αποκαλώ ως τέτοια. Αυτή μου καταναλώνει όλα τα κενά που είχα μέχρι πρότινος με αποτέλεσμα να χρειάζεται να διαβάζω στο σπίτι ό,τι πριν θα διάβαζα στο πανεπιστήμιο. 

Τουλάχιστον έτσι ξεχνιέμαι από το να σκέφτομαι την κρίση που με ταλανίζει εδώ και ένα μήνα τώρα. Αυτό βέβαια είναι καλό και κακό ταυτόχρονα. Στην πρώτη περίπτωση με το να είμαι απασχολημένος δεν προλαβαίνω να σκέφτομαι αυτό που με προβληματίζει, αλλά στην δεύτερη περίπτωση πρέπει μια λύση να βρεθεί σύντομα και να καταλήξω κάπου γιατί δεν έχω χρόνο. 

Μερικές αναρτήσεις πιο πριν έγραψα έναν κυριολεκτικά εκθειασμό εξηγώντας πόσο πολύ αγαπώ την Αγγλία και πώς το όνειρό μου είναι να ζήσω εκεί, ξεκινώντας από κάποιο μεταπτυχιακό. Πλέον, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Φυσικά εξακολουθώ να πιστεύω τα ίδια για την εν λόγω χώρα, αλλά δεν ξέρω προς ποιο προορισμό να κατευθυνθώ. Σε μικροσυζητήσεις με διαφόρους, αλλά και χωρίς αυτούς, στην λίστα των προορισμών προστέθηκαν η Ολλανδία, η Γερμανία με σοβαρές ενστάσεις και η Αμερική, με εξίσου σοβαρές ενστάσεις. Και ενώ έχω τους ενδοιασμούς μου, κυρίως για τον τρόπο ζωής των δύο τελευταίων τόπων, το να σπουδάσω σε κάποιες από αυτές τις χώρες είναι εξίσου πιθανό με οποιαδήποτε άλλη εκδοχή. 

Όλα αυτά βέβαια στον ιδεατό βαθμό όπου θα καταφέρω να πάρω μια υποτροφία, γιατί αλλιώς αντίο μεγάλες προσδοκίες και σπουδές/ζωές στα ξένα. 

Περαιτέρω, και ενώ εξακολουθώ να μη ξέρω τι θέλω από την ζωή μου και ποιον, το πιο εξέχον άτομο αυτής, από την στιγμή της επιστροφής του, όπως και αν ήταν εκείνη, συχνά πυκνά έρχεται στο μυαλό μου, πότε φέρνοντας μου μια χαρά και πότε φέρνοντάς μου μια θλίψη. Οι αφορμές που δημιουργούν αυτές τις σκέψεις μπορούν να είναι οτιδήποτε. Από μια συγκεκριμένη φράση, από τον τόνο της φωνής που εκφωνήθηκε κάτι, από ένα παρόμοιο κούρεμα, από μια γκριμάτσα που μπορεί να έμοιαζε, ακόμα και από το ίδιο ή παρόμοιο ιατρικό ιστορικό που μπορεί να έχει κάποιος άλλος. 

Ενώ προσαρμόζομαι εύκολα, αυτή η προσαρμογή φαίνεται κάτι που δεν μπορώ να επιτύχω εδώ και πολύ καιρό ή καιρό που φαντάζει πολύς. 

Το πρόβλημα είναι, εν τέλει, ότι ο καιρός περνάει και εγώ αντί να καταλήγω κάπου, απλά διασκορπίζομαι. Με θυμάμαι στο πρώτο έτος να μην έχω κάποιο συγκεκριμένο επιστημονικό ενδιαφέρον και μετά να αποκτάω μια κάποια προτίμηση σε κάποιους κλάδους. Του χρόνου τέτοιο καιρό θα πάρω πτυχίο (δυστυχώς ή ευτυχώς) και δεν ξέρω τι να ακολουθήσω πια. Ο Σεπτέμβρης με βρήκε με δύο ή τρεις θεματικές ενότητες που εκτός του ότι μου άρεσαν ιδιαίτερα, μπορούσαν να συνδιαστούν και μεταξύ τους, όντας ένα ειδύλλιο για εμένα που τα θέλω όλα δικά μου. Ο νέος χρόνος όμως με βρήκε με μια αμφιβολία για τα πάντα. Αν πριν είχα τρεις θεματικές, τώρα λόγω και του θέματος της 'εργασίας' μου αρχίζω να ενδιαφέρομαι και για άλλες κάτι που με ανησυχεί, γιατί υποχρεωτικά θα πρέπει να διαλέξω ένα ή δύο για το μέλλον. 

Θα κλείσω αναφέροντας μια φράση ενός καθηγητή μου από ένα κείμενο που μου έδωσε να διαβάσω για μια εργασία. Ο συγκεκριμένος αύριο -λογικά- θα φύγει για Γερμανία, αφού του έκαναν πρόταση για να διδάξει εκεί, πριν πάρει σύνταξη το καλοκαίρι. (Να πω επίσης, ενισχύοντας τα όσα (τρομερά) είπα περί κρίσης, ότι, ενώ μέχρι πρότινως δεν ήθελα να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα, σήμερα είχα μια έντονη σκέψη καθώς ήμουν σε μια διάλεξη, ότι θα ήθελα πολύ να διδάξω σε ένα πανεπιστήμιο.) 

Ως κοινωνιολόγοι είμαστε εδώ να προκαλούμε κρίσεις ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν

Ίσως τελικά αυτό κάνω και στον εαυτό μου.

Αν το θυμηθώ στο Σαββατοκύριακο, θα ανεβάσω και μια γελοία φωτογραφία.

28 Mar 2014

Τα του Φύλου

Στον δρόμο ένα ζευγάρι σφιχτα-αγγαλιάζεται για πολλή ώρα, λικνιζόμενο δεξιά και αριστερά στο ίδιο σημείο.

Ο ομοφυλόφιλος φίλος μου με μια πικρία (μου) παραδέχεται ότι κάτι ανάλογο μάλλον ποτέ δεν θα μπορέσει να το κάνει.

9 Mar 2014

Δεν ξέρω γιατί εμφανίστηκες αυτή την περίοδο. Γιατί από όλο τον καιρό αποφάσισες να με επισκεφθείς τώρα. Πόσος καιρός πάει που σε είδα τελευταία φορά δεν θυμάμαι. Μετά από ένα διάστημα μετράς μόνο χρόνια, και αν και αυτά πληθύνουν, μετράς με δεκαετίες. Κάπου ανάμεσα σε αυτά ήταν και η τελευταία μας συνάντηση. 

Έτσι ξαφνικά σε είχα πάλι κοντά μου. Με εντυπωσίασε που ήρθες σε εμένα, εδώ, κάτι που ποτέ ή σπάνια έκανες. Θυμάμαι μέσα στην έξαψή μου που ήσουν εδώ να ψελλίζω ένα "ευχαριστώ" με την συνέχεια της φράσης να χάνεται από την χαρά μου να σου κρατώ το χέρι. Δεν ήξερα γιατί έλεγα ευχαριστώ βέβαια. Ευχαριστούσα που ήρθες, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να ορίσει και να περιγράψει το γιατί ένοιωθα έτσι. 

Σίγουρα ούτε και εσύ θα κατάλαβες. Το περίεργο είναι ότι δεν θυμάμαι την έκφρασή σου όταν σου το είπα. Μόνο τα μοναδικά μάτια σου να με κοιτούν με αυτό το αδύνατο να ερμηνευτεί ποτέ βλέμμα. 

Θα σου έδειχνα επιτέλους την πόλη μου. Την πόλη που πλέον μου φαίνεται αδιάφορη. Ακόμα και την κόλαση θα μπορούσα να περπατήσω για να σε ξεναγήσω μετά σε αυτή, αν το ήθελες. Θα μπορούσα να μάθω οτιδήποτε με σκοπό, όταν στο λέω, τα υπέροχα μάτια σου να είναι περισσότερη ώρα στραμμένα στα δικά μου. 

Κατεβαίναμε την κατηφόρα που κατεβαίνω μόνος κάθε μέρα και πραγματικά ήμουν κολλημένος πάνω σου σαν να μην υπήρχε άλλη μέρα στον κόσμο, προσπαθώντας να σε αγγίξω σε όσο μεγαλύτερη έκταση επιτρέπουν δύο σώματα που περπατούν στον κατήφορο. 

Θα πηγαίναμε σε κάποιο δωμάτιο να κάνουμε έρωτα. Περίεργο πράγμα, τώρα που το σκέφτομαι, αφού στο σπίτι μου δεν θα μας αποσπούσε κανείς. Τι χαρά που θα έσμιγα μαζί σου έτσι. 

Τελικά μείναμε να κοιτάμε ειρωνικά και υπεροπτικά κάποιον άλλο που ήταν εκεί για τον ίδιο σκοπό. Αναρωτιόμασταν πώς μπορούσε να κάνει σεξ με μια πόρνη χωρίς να νοιώθει το παραμικρό πάθος για αυτή. Χωρίς να υπάρχει τίποτα ανάμεσά τους. Πώς ένωνε το κορμί του μαζί της χωρίς κανένα αίσθημα, χωρίς να τον ενδιαφέρει το βλέμμα της, το άρωμά της και το τι σκέφτεται. Εκείνη από την μεριά της να σκέφτεται μόνο πότε θα τελειώσει. Πότε θα τελειώσει και αυτή η μέρα.

...μέχρι που ξύπνησα. 
Και όπως ξαφνικά είχες έρθει, έτσι ξαφνικά έφυγες, χωρίς να αφήσεις κανένα σημάδι -γιατί όποιος θέλει, και φεύγει εν αγνοία του άλλου, φροντίζει να σβήνει κάθε σημάδι, σαν να μην πέρασε ποτέ από εκεί- αφήνοντάς με με τις αναμνήσεις να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικότητα ή φαντασίωση. Δεν ξέρω αν η διαίσθησή μου ότι δεν θα υπάρχει αύριο με βοήθησε να σε χορτάσω χωρίς φόβους. 

Αλλά δεν ξέρω -και πάνω από όλα δεν καταλαβαίνω- γιατί επέλεξες να με επισκεφθείς τώρα. Τώρα που δεν είμαι σίγουρος για το ποιος είμαι και πού πάω. 

5 Mar 2014

Οι Μεγάλες Προσδοκίες και Εγώ, μια συνέχεια

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι πράγματα που σκέφτομαι και με προβληματίζουν, είτε αναφέρονται από άλλους, οπότε νοιώθω κάπως καλύτερα που το βιώνει και κάποιος άλλος και μπορεί να κατανοήσει έτσι την δική μου περίπτωση, είτε παίρνουν μια τέτοια τροπή που δεν μπορώ να ελέγξω. 

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις μεγάλες προσδοκίες μου. Πολύ εύστοχα θα παρατηρούσε κάποιος, ότι αν δεν συνέβαινε αυτό τότε δεν θα ήταν μεγάλες προσδοκίες. 

Όταν τελείωσα το σχολείο μου έκαναν δώρο ταξίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γλασκόβη, Εδιμβούργο, περίχωρα Σκωτίας και Λονδίνο όρισαν την μεγάλη μου προσδοκία. Να ζήσω στην Αγγλία. 
Το να φύγω από την Ελλάδα είναι κάτι που ήθελα πολύ πριν από το συγκεκριμένο ταξίδι, στο οποίο σε αντίθεση με τα προηγούμενα είχα πλέον συνείδηση του εαυτού μου, χωρίς όμως να έχω καταλήξει πού ειδικά θέλω να μείνω.

Έκτοτε και αφού μπήκα στο πανεπιστήμιο αυτός ο στόχος ερμηνεύει τα πάντα που κάνω. Θυμάμαι όταν περίμενε το αεροπλάνο της επιστροφής για Αθήνα στον αεροδιάδρομο επειδή είχε αεροπλανο-κίνηση είχα βάλει τα κλάματα που έφευγα. Ίσως γιατί δεν είδα παρά ελάχιστα από το Λονδίνο που λάτρεψα, ίσως γιατί ερωτεύτηκα κάθε περαστικό στο δρόμο, από τους Ινδούς με τα τουρμπάνια τους και τους πανκ μέχρι τον καθένα με τον προσωπικό στυλ και την ιδιαίτερη ευγενικότητα.

Μπορώ να λατρέψω κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι βρετανικό. Το αγαπημένο μου συγκρότημα είναι από την Αγγλία, το αγαπημένο μου κινηματογραφικό γκρουπ είναι από την Αγγλία. Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά είδα το γνωστότερο έργο τους με ένα μοναδικό για την ζωή μου άτομο πόσο πολύ είχα γελάσει κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά από τότε με οποιοδήποτε μέσο. Αγαπώ την βρετανική προφορά τόσο πολύ που θα μπορούσα να το θέτω ως κριτήριο επιλογής ιδανικού συντρόφου. Πριν λίγες μέρες γνώρισα, όχι ακριβώς, μια κοπέλα (Ελληνίδα) που είχε πάει με το Erasmus στην Αγγλία και είχε τόσο γαμάτη προφορά που όταν μίλησε για πρώτη φορά, επειδή το έκανε στα αγγλικά, πίστεψα ότι είναι Αγγλίδα εν τέλει. Έτσι, άρχισα να αναρωτιέμαι, μιας και εμένα η προφορά μου για την γλώσσα της χώρας που λατρεύω είναι άθλια, πόσο μπορεί να αλλάξει μέχρι και το πώς μιλάς μια διαμονή στο εξωτερικό και δη στην Αγγλία. 

Σχεδόν δακρύζω όποτε μαθαίνω κάτι που σχετίζεται με την Αγγλία. Είτε αυτό είναι το ότι το Λονδίνο είναι η πιο ''δυστυχισμένη και ανήσυχη'' πόλη του Βασιλείου, είτε επειδή μαθαίνω τα νέα για τα άσχημα καιρικά φαινόμενα, είτε επειδή στα πλαίσια της ''δυστυχίας και της ανησυχίας'' αυτής της πόλης μερικοί βγαίνουν στους δρόμους και αγκαλιάζουν κόσμο ή δίνουν γλυκά και γελούν χωρίς προφανή λόγο, είτε γιατί θυμάμαι τον Atkinson στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων να δείχνει στον κόσμο τι πραγματικά είναι βρετανικό χιούμορ, είτε γιατί τυχαίνει να δω μια ταινία με κάποια σκηνή στα μέρη που περπάτησα.

Συγκινούμαι όποτε καταλαβαίνω μια αγγλική λέξη που πριν δεν ήξερα και τώρα έχω μάθει και θαυμάζω και ζηλεύω λίγο όσους έχουν καταφέρει να είναι εκεί και εγώ να μαθαίνω τα σχετικά όντας εδώ. Όλα είναι ρυθμισμένα στο English (UK) με εξαίρεση το facebook (που είναι στα γερμανικά) και η γλώσσα πληκτρολόγησης είναι Αγγλικά (Ηνωμένου Βασιλείου).

Η μεγάλη μου προσδοκία βρίσκεται λοιπόν στο να πάρω πτυχίο και να φύγω για την Αγγλία και αν είμαι τυχερός για κάποιο μεταπτυχιακό, αλλιώς απλά για να μείνω εκεί.

Πάσχω λοιπόν από κάποιου είδους ψύχωσης. Και αν όλα αυτά τα έχω εξιδανικεύσει στο μυαλό μου ξέρω ότι το κάνω συνειδητά. 

Μέσα σε όλα αυτά τα σχέδια το να πάω εκεί με το Erasmus ήταν σημαντικό στάδιο όλης της προσδοκίας. Εχθές, λοιπόν, έμαθα, προς μεγάλη μου θλίψη, ότι φέτος δεν υπάρχει ανταλλαγή φοιτητών μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Πέρσι έχασα την ευκαιρία να πάω επειδή συνέβαινε το ίδιο, αλλά μετά άλλαξαν τα πράγματα με αποτέλεσμα κάποιος άλλος από το τμήμα μου να πάει και εγώ όχι, αφού δεν έκανα αίτηση καθώς δεν υπήρχε ανταλλαγή μεταξύ των δύο χωρών.

Με μισή καρδιά θα δηλώσω την Γερμανία, φοβούμενος ταυτόχρονα μη με ρουφήξει αυτή η χώρα και με ωθήσει να μείνω εκεί -ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει-. Το καλοκαίρι ήμουν ένα μήνα στην Γερμανία και ενώ πέρασα την πιο γαμάτη περίοδο της ζωής μου, η οποία συν τοις άλλοις με έκανε και διαφορετικό άνθρωπο, φοβάμαι ότι μια επιστροφή εκεί θα με αλλάξει με τρόπο που δεν θα ήθελα. Η Γερμανία είναι πολύ ωραία αλλά δεν θέλω να συσχετιστώ μαζί της με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να με καλέσει πίσω αν θελήσει. 

Εξαιτίας, αλλά και εκτός, αυτών έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν πραγματοποιήσω το όνειρό μου; Πάω στην Αγγλία και μετά τι; 

Βρίσκομαι σε μια περίοδο που δεν ξέρω τι θέλω. Σίγουρα θέλω να αφήσω την Ελλάδα για το Λονδίνο, αλλά εκτός από αυτό δεν ξέρω τι. Δεν ξέρω σε τι θέλω να κάνω μεταπτυχιακό, δεν ξέρω τι μαθήματα με ενδιαφέρουν για να επιλέξω αυτό το εξάμηνο, δεν ξέρω αν θέλω να παρατείνω τις σπουδές μου γιατί με ενθουσιάζει αυτό που σπουδάζω και οι συνεχείς γνώσεις χωρίς κανενός είδους έγνοιες, όπως η δουλειά και οι υπερ-υποχρεώσεις, δεν ξέρω αν προτιμώ να κάθομαι στον ήλιο τις ηλιόλιουστες μέρες ή να κοιτάζω από το παράθυρο τη βροχή ή να βγαίνω έξω τις βροχερές μέρες, δεν ξέρω τι μου αρέσει τελικά σε μια γυναίκα και δεν ξέρω αν έχω αγαπημένο φαγητό. Γενικά δεν ξέρω τι κάνω και που πάω. 

Ο καιρός περνάει και κάποια από αυτά τα δίπολα άγνοιας αναγκαστικά πρέπει να εξαφανιστούν αν θέλω να κάνω κάτι. Σε ένα χρόνο τελειώνω τις σπουδές μου τυπικά και παρόλο που ξέρω πού θέλω να είμαι, το ενδιάμεσο με προβληματίζει. Το εδώ είναι εντάξει και το εκεί θα είναι πολύ ωραίο. Το ενδιάμεσο, η μετάβαση μεταξύ των δύο είναι που με κάνει να αναρωτιέμαι. Ίσως επειδή δεν ξέρω τι θέλω να κάνω αν πραγματοποιήσω τον στόχο μου και δεν θα έχω πλέον τίποτα να με ωθεί. 

Προβλήματα που έχει ο κόσμος...

26 Feb 2014

Σήμερα τελείωσα την εξεταστική μου επιτέλους και νοιώθω υπερβολικά ανάλαφρος παρόλα όσα πρόκειται να έρθουν με τις αιτήσεις για τα ερασμους και τα επιδόματα στα οποία χρειάζεται να τρέχω για εξουσιοδοτήσεις επί εξουσιοδοτήσεων και τα διπλώματα γλώσσας που πρέπει να δώσω και να πάρω πριν τέλος μαρτίου αν θέλω να πάω στα ξένα. 
Επίσης είχα ανεπίσημες πληροφορίες για καλά νέα ως προς τις μελλοντικές πανεπιστημιακές μου βλέψεις οι οποίες συμπεριλαμβάνουν και ένα ταξίδι.
Στα πλαίσια του παραπάνω έχω στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο άτομο, τόσο επίμονα που με εντυπωσιάζει σε μια τέτοια άνω-κάτω περίοδο της ζωής μου.
Επίσης, σήμερα μετά την εξέταση είχα τάσεις να κλέψω κάτι στο σουπερ μάρκετ ή από κάπου αλλού, πράγμα ασυνήθιστο για εμένα που είμαι το παίζω ηθικός. Κάπου στον δρόμο έκλεψα μερικά λεμόνια. Ίσως φταίει ότι δεν έχω χρήματα ούτε για εισιτήριο λεωφορείου για το πανεπιστήμιο, με αποτέλεσμα να πηγαίνω με τα πόδια εκεί, κάτι που βρίσκω περίεργα ευχάριστο. 


21 Feb 2014

Και ενώ το να μπορείς να βρείς την ομορφιά σε όλους είναι (σχεδόν) αρετή, 
αλλά το να δύνασαι να ερωτευτείς κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι παντελώς προβληματικό

1 Feb 2014

Τις τελευταίες μέρες

Φόραγα διαφορετικά ζευγάρια κάλτσες σε κάθε πόδι

Τσακώθηκα, επειδή ένα άτομο που εκτιμάω πολύ, δεν έχει υπομονή και δεν μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του, ενώ έπρεπε να εργαστούμε για παρουσίαση σήμερα

Δεν πήγα στην επόμενη συνάντηση που είχαμε κανονίσει για να διαβάσουμε ως αποτέλεσμα του προηγουμένου

Αντ' αυτού πήγα και είδα ταινία σε ένα κέντρο για ψυχικά πάσχοντες που γίνεται στα πλαίσια ενός σεμιναρίου του τμήματός μου

Εκείνη την μέρα είχαν κοπή πίτας εκεί και κέρδισα το φλουρί
Πήρα δώρο 2 βιβλία
Προηγουμένως μια καθηγήτρια μου είχε χαρίσει 8 βιβλία 

Γύρισα σπίτι νοιώθωντας τυχερός και αναλογιζόμενος δύο αντίθετα θέματα
Την τύχη μου και την ατυχία μου
Από την μια το φλουρί και από την άλλη ο τσακωμός, και τα δύο την ίδια μέρα

Την επομένη είχα άλλη παρουσίαση με το παραπάνω άτομο, αλλά επειδή είχα προσβληθεί κρατούσα αποστάσεις. 

Μετά συναντηθήκαμε με τα άλλα μέλη της ομάδας για την άλλη παρουσίαση που δουλεύαμε όλοι μαζί
Είδα τι είχαν κάνει την χθεσινή μέρα που έλειπα και μετά από λίγο που μου πέρασε κάπως ο εκνευρισμός άρχισα να ασχολούμαι και εγώ

Κάπου σε αυτή την μέρα και με αφορμή τα νεύρα της προηγούμενης έγραψα ένα κείμενο σχετικά με τις δυσκολίες τις έρευνας που κάναμε, γιατί και το ότι τσακωθήκαμε για κάτι αφορούσε τα πλαίσια της εργασίας. Εγώ πίστευα ότι πρέπει να γίνει έτσι και το άλλο άτομο αλλιώς. Και αφού υπομονή δεν έχει, μαλώσαμε. Το ότι δεν έχει υπομονή είναι ''αντικειμενική'' παρατήρηση και όχι κατηγορία, αφού το γνωρίζει και το παραδέχεται και το ίδιο το άτομο. Το κείμενο, με πολλούς ενδοιασμούς, σκόπευα να το διαβάσω μετά την παρουσίασή μας

Δουλειά εκείνη την μέρα σχετικά με την εργασία δεν κάναμε ιδιαίτερα ούτε υπήρξαν εντάσεις και ήρθε η επόμενη

Οι δυο μας είχαμε συνάντηση με καθηγητή για μια έρευνα που κάνει ο ίδιος στα πλαίσια ενός σεμιναρίου του, οπότε συνεργαστήκαμε σαν να μην τρέχει τίποτα

Αργότερα, και αφού τελειώναμε με αυτά που ήθελε ο καθηγητής, έπρεπε να συναντηθούμε όλοι για την καταραμένη παρουσίαση που έσπερνε διχόνοιες. Φυσικά περιμέναμε δύο με τρεις ώρες να έρθει και το τελευταίο μέλος της τετραμελούς(!) ομάδας μας. 

''Αύριο παρουσιάζουμε'' ήταν το κλίμα που επικρατούσε και εμείς δεν είχαμε κάνει τίποτα ακόμα
Πασαλίψαμε την εργασία μας τελειώνοντας στις 2 και 30 τα μεσάνυχτα στο πανεπιστήμιο
Εγώ, τέτοια ώρα αναγκαστικά γυρίζω σπίτι μου με τα πόδια, αφού λεωφορείο δεν έχει

Με πολύ δισταγμό είπα ότι έγραψα ένα κείμενο για τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν κατά την διάρκεια της δουλειάς μας και μου ζήτησαν να τους το δώσω να το διαβάσουν και έτσι και έγινε
Ποτέ δεν είπα ότι θα το διαβάσω στο σεμινάριο όμως

Σήμερα παρουσιάζαμε την απαράδεκτη εργασία μας. Προφανώς το κείμενο τους έθιξε όταν το διάβασαν και έτσι, απλά με αγνοούσαν. Εγώ είχα αποφασίσει ότι δεν θα το διαβάσω στην τάξη ούτως ή άλλως. Αλλά αφού τελειώσαμε την παρουσίαση ο συνασπισμός είπε ότι έχει γραφτεί και ένα κείμενο για τις δυσκολίες που συναντήσαμε κατά την διάρκεια που δουλεύαμε, ενώ προηγουμένως με ρώτησαν κιόλας αν θα το διαβάσω και απάντησα αρνητικά. Εγώ όπως είχα κρίνει την κατάσταση, παραξενεύτηκα όταν άκουσα ότι θέλουν να το διαβάσουν

Αρνήθηκα να γίνει κάτι τέτοιο, και για κακή μου τύχη ένα μέλος της ομάδας είπε ότι μπορούμε να τα πούμε και χωρίς να διαβάσουμε κάτι. Με αυτή την αφορμή, το άτομο για το οποίο γράφω τόση ώρα, άδραξε την ευκαιρία και από δύο τρεις προτάσεις με υποννοούμενα πέρασε στην φανερή επίθεση

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ξεκατίνιασμα από πλευρά του και από πλευρά τους γενικά, μπροστά σε μια τάξη 20 ατόμων. Ρεζιλίκια. Τα επιχειρήματα, αυτό που θυμάμαι πιο έντονα για την ακρίβεια, ήταν ότι έβγαλα μια καταγγελία και σαν να την κόλλησα στους τοίχους, όπως οι παρατάξεις, τους κατηγορούσα για όλα όσα συνέβησαν όλες αυτές τις μέρες που συνεργαζόμασταν. Τα μόνα άτομα που είχαν διαβάσει το κείμενο βέβαια ήταν οι συνεργάτες μου που τώρα με κέντριζαν αδιακρίτως 

Το μεγαλύτερο ρεζιλίκι ήταν όταν μπήκε και η τάξη στην συζήτηση. Αφού έγινε μια μικρή κουβέντα για το αν θα έπρεπε να διαβαστεί το κείμενο ή όχι και μάλιστα αποσπασματικά, όπως κάνουν όσοι κατηγορούν άλλους με δόλο χρησιμοποιώντας μονάχα ό,τι τους συμφέρει, ένα κείμενο το οποίο αν και το είχα γράψει εγώ, δεν θα διαβαζόταν από εμένα, περάσαμε στην συζήτηση για το αν ήταν πρέπον να καθόμαστε και να μιλάμε για κάτι που αφορά την ομάδα μας και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο. Οι απόψεις ήταν από όλες τις πλευρές. Άλλοι έλεγαν ότι δεν κάνουμε ψυχοθεραπεία για να φέρνουμε ένα τέτοιο ζήτημα στην αίθουσα, άλλοι ισχυρίζονταν ότι αυτό έπρεπε να λυθεί, αφού σε επίπεδο ομάδας δεν έγινε κάτι τέτοιο, άλλοι έλεγαν ότι πρέπει να φύγουν γιατί έχουν και άλλο σεμινάριο (αυτοί ήταν γαμάτοι, γιατί μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα τολμούσαν και ρωτούσαν άσχετα πράγματα) και άλλοι αναρωτιόντουσαν γιατί θα πρέπει να κάνουν τους δικαστές (σε μια κατηγορία με μικρή υπεράσπιση)

Τα πράγματα που είπα για να υπερασπιστώ την θέση μου ήταν τα ίδια με αυτά που με ώθησαν να γράψω και το κείμενο. Γαμημένη κριτική και αναστοχαστικότητα. Αν ήθελα να κάνω επίθεση προσωπική μπορούσα να γράψω και λιγότερο διακριτικά ή και να τα πω στα ίδια τα άτομα

Στο κείμενο έγραφα σχετικά 
-με την έλλειψή μας να ανταπεξέλθουμε στα ζητήματα της εργασίας μας, καθώς μόνο θεωρία είχαμε κάνει και όχι εμπειρική έρευνα, με αποτέλεσμα να υπάρχει δυσκολία να ξεκινήσουμε από κάπου
-με τα προβλήματα της υποκειμενικής κρίσης, καθώς είμαστε κοινωνιολόγοι, και δεν μπορούμε να τα παρουσιάζουμε όλα μέσα από τα μάτια μας, αλλά και μέσα από τα μάτια των άλλων
-με την μικρή βοήθεια που μας έδωσε ένα παραπλήσιο κείμενο που αφορούσε το ίδιο θέμα
-με τις εντάσεις που μπορούν να δημιουργηθούν εξαιτίας της κάθε διαφορετικής άποψης, αφού ο καθένας έχει διαφορετική προσωπικότητα που καθορίζεται από χίλιους δύο παράγοντες και
-σχετικά με κάποιες ίσως πιθανές λύσεις στα παραπάνω, όπως η υπομονή και η ηχογράφηση των συζητήσεων καθώς πολλά πράγματα που ειπώθηκαν μετά απλά χάθηκαν 

Όλο το κείμενο ήταν γραμμένο σε α' πληθυντικό και αναφερόταν και σε εμένα τον ίδιο πρώτα από όλα, αφού ήδη από την δεύτερη παράγραφο με εξέθετα ως προς την μέθοδο που ακολουθήσαμε και την αντίθετη αυτής που μου αρέσει περισσότερο, κάνοντάς με έτσι να ανίκανο να προσαρμοστώ τέλεια στην πρώτη  (ποιοτική vs ποσοτική ανάλυση). Είχα προσπαθήσει κιόλας να το γράψω με τέτοιο τρόπο που να προκαλεί και γέλιο σε όσους το διαβάσουν. Σε κάθε πρόβλημα που περιέγραφα, ανέφερα και ένα παράδειγμα από τις συναντήσεις μας για να εξηγήσω τι εννοώ, χωρίς να αναφέρομαι σε πρόσωπα και τι πίστευε ο καθένας. Γενικά και αόριστα. Κανένας, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, και αυτό το ισχυρίζομαι χωρίς να αλλάζω γνώμη, δεν θα καταλάβαινε αν εμένα η άποψή μου ήταν η Χ ή η Ψ από το παράδειγμα που αναφερόταν. Τα παραδείγματα τα έθεσα ως ένδειξη των διλημμάτων που συναντήσαμε. Επίσης, αφού σκόπευα να το διαβάσω σε κοινό, είχα παραθέσει και μια μικρή παραπομπή, κάτι το οποίο επικαλέστηκαν για να με κατακρίνουν για την κατάκριση που τους έκανα. 

Αλλά όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται. 

Αν πραγματικά ήθελα να γράψω μια καταγγελία και ένα μεγάλο κατηγορώ με σκοπό το ξεκατίνιασμα, αυτά θα περιελάμβαναν τα εξής: (ακολουθεί και άλλο κουραστικό κείμενο)
το πώς κανείς, αν δεν σκεφτόμουν εγώ, δεν έκανε τον κόπο να πει κάτι ή να γράψει κάτι, το πώς το τελικό κείμενο, κατά 70% ήταν δική μου δουλειά, όταν οι υπόλοιποι επιδίδονταν σε φασώματα, χουφτώματα και γλωσσόφιλα βγάζοντας φωτογραφίες για το φεισμπουκ, το πώς το άτομο που με ξεκατίνιασε, όλη την ώρα ήταν με ένα κινητό στο χέρι τσατάροντας και γκομενίζοντας στο φεισμπουκ, και το μόνο παραγωγικό που είχε κάνει εκείνη την μέρα ήταν να θάψει το άτομο που καθυστέρησε, το πώς έμαθα για τα γκομενικά του καθενός, τις μικρές ασχολίες που είχαν και το πόσο άρεσε σε κάποιον να του παίρνουν πίπα ενώ πριν το θεωρούσε προσβλητικό για τις γυναίκες. Ακόμα την περίπτωση ενός τύπου που έμενε σε ένα διαμέρισμα που νοίκιαζε και οι σπιτονοικοκύρηδες τον καλούσαν κάθε μέρα για φαγητό μέχρι που έκανε σχέση με την γυναίκα του ζευγαριού και πηδιόντουσαν εν αγνοία του συζύγου και πώς με τον καιρό ο ενοικιαστής ζήτησε να το κάνουν στο σπίτι την στιγμή που θα είναι και ο άνδρας εκείνης εκεί και πώς του έριχναν χάπια για να κοιμηθεί και στο τέλος τον πήδαγε και αυτόν και πώς εκείνος πήγε σε γιατρό γιατί πονούσε και έμαθε ότι τον παίρνει από τον κώλο και αποφάσισε να μην πιει μια μέρα το κρασί του για να ανακαλύψει ότι τον γαμάει ο άλλος από πίσω με την γυναίκα του από δίπλα και πώς, εικάζουμε, τους σκότωσε, τον έναν ή και τους δύο, ο άνδρας στο τέλος. Ο πληροφορητής δεν ήξερε με ακρίβεια το τελευταίο. Το πώς, ενώ εγώ προσπαθούσα να συγκεντρωθώ, οι άλλοι χασκογέλαγαν και έλεγαν για το χούφτωμα του διευθυντή στην Alpha Bank της περιοχής σε μια υπάλληλο, το πώς θα πάνε ταξίδι ο καθένας σε άλλα μέρη αφού σε κάποιους τα πληρώνουν οι γκόμενοι, προσπαθώντας εκείνη την στιγμή μάλιστα να βρουν εισιτήρια ενώ έπρεπε να παραδόσουμε εργασία την επόμενη, το πώς με καλοπιάνανε για να συνεχίζω να γράφω (μου έκαναν μασαζ για παράδειγμα), αφού είχα στερέψει εμπνεύσεως, το πόσο άυπνοι είναι, τις φωτογραφίες με την πίτσα που θα επρόκειτο να φάμε με μορφασμούς λες και ήταν υπερτεράστιο πέος που μόλις είδε η πορνοσταρ, το πόσο μαλάκες είναι οι πρώην, όταν πριν ένα μήνα τα γλυκόλογα ήταν τόσα πολλά που μπορούσες να φτιάξεις μέλι για εξαγωγές μέχρι και την Κίνα, το πόσο άχρηστοι είναι κάποιοι άνδρες επειδή έχυσαν αμέσως, να πω εγώ ότι μικρή σημασία έχει το αν κάνουν πρώτη φορά σεξ, αν έχουν να κάνουν σεξ καιρό επειδή έκαναν εγχείρηση στο οσχέο και έμειναν με ένα αληθινό αρχίδι ως αποτέλεσμα, το πόσο καταθλιπτική είναι η ζωή μου επειδή μικρός δεν έβλεπα τηλεόραση και συγκεκριμένα κωνσταντίνου και ελένης και επομένως δεν ξέρω τι είναι το τακαμούρι και για αυτό τον λόγο δεν θα ήθελαν ποτέ να μου πάρουν βιογραφική συνέντευξη, και άλλα πολλά. 

Έτσι γίνεται ένα σωστό ξεκατίνιασμα, όχι με το να γράφεις τα μεθοδολογικά προβλήματα που αντιμετώπισες στην έρευνα σαν ομάδα. 

Και τώρα που κάθησα και τα έγραψα ηρέμησα κιόλας.

18 Jan 2014

Οι Μεγάλες Προσδοκίες και Εγώ

Από τότε που διάβασα τις Μεγάλες Προσδοκίες, φοβάμαι συνεχώς μην καταλήξω και εγώ στο τέλος, σαν τον Pip, εκεί όπου άρχισα, έχοντας πετύχει καμμία(;) από τις Μεγάλες προσδοκίες μου και όντας δυστυχισμένος.

Σήμερα, λοιπόν, βίωσα μια κατάρρευση μιας Μεγάλης προσδοκίας και με έχει πάρει από κάτω.

Προσπαθώ να σκέφτομαι ότι τίποτα δεν είχα και τίποτα δεν έχασα στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά οι Μεγάλες προσδοκίες μου περιστρέφονται από παρόμοια θέματα. Έτσι, κατάρρευση της μιας, σημαίνει αμφιβολία και για τις υπόλοιπες.

Και σίγουρα δεν θα ήθελα να καταλήξω να βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι τώρα.
Αυτό θα ήταν ένας αργός και οδυνηρός θάνατος για εμένα.

16 Jan 2014

...και εγώ με τον πόνο μου

Εδώ και μερικές μέρες κατάφερα να επαναφέρω το παλιό, προ χριστουγέννων, πρόγραμμά μου. Το μόνο που μου λείπει είναι ένα μαραφέτι που να πηγαίνει πίσω τον χρόνο ή να τον σταματάει, γιατί δεν προλαβαίνω. 

Εχθές, για πολλοστή φορά, αλλά πιο συνειδητά, αναστοχάστηκα επί μιας σκέψης που από το καλοκαίρι με κάνει να αναρωτιέμαι. 
Τα ταξίδια και το ενδεχόμενο μιας σχέσης. 
Σκεπτόμενος τα μελλοντικά μου ταξιδιωτικά σχέδια βλέπω ότι για μικρά διαστήματα θα είμαι στην Ελλάδα για τον επόμενο ένα, ενά-μιση, χρόνο. 
Οπότε κατά πόσο μπορώ να μπω σε μια διαδικασία σχέσης, ξέροντας ότι σύντομα θα φύγω. 

Και όλα αυτά στον αντίποδα μιας συζήτησης με μια παντελώς αυθόρμητη φίλη, η οποία υποστήριζε, έτσι όπως το κατάλαβα εγώ, ότι ξέροντας κανείς τον χρόνο που έχει, μπορεί να κάνει πράγματα που πριν δεν θα έκανε, όπως να ερωτευθεί για δύο μέρες σε μια ξένη χώρα. Ο περιορισμένος χρόνος, κατά κάποιο τρόπο, λειτουργεί ως κίνητρο για να ''ζήσεις'' (με την έννοια του αυθορμητισμού). 

Και όλες αυτές οι σκέψεις και συζητήσεις γίνονται σε μια περίοδο που περιτριγυρίζουν πολλές κοπέλες, φίλες ή όχι. 

Εχθές, μη έχοντας όρεξη να διαβάσω, και αφού έπεισα και την φίλη μου να μη διαβάσει, καθήσαμε στο κυλικείο του πανεπιστημίου. Όπως συνήθως, μας (γλυκο)κοίταζε όλος ο κόσμος και περισσότερο από όλους μια ωραία κοπέλα. Αλλά για μεγάλη επιμονή λέμε. Τέλος πάντων, φεύγοντας της μίλησα. 

Η εξήγηση για όλα αυτά είναι η εξής: είμαι στις γόνιμες μέρες μου