We are all just prisoners here, of our own device.

11 Dec 2013

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ πολύ συχνά διάφορους να μου λένε να κάνω κάτι τρελλό ή να ξεφαντώσω ή να αποκτήσω μια ζωή και άλλες τέτοιες αηδίες.

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω εγώ, είναι γιατί κάποιος άλλος να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την ζωή σου, έτσι ώστε να σου δίνει τέτοιες ''συμβουλές''. Ίσως, το να το προτείνει σε κάποιον άλλο και να τον δει να το κάνει, να του προσφέρει μια ευχαρίστηση επειδή αυτός δεν μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά που συμβουλεύει. Ίσως, από την άλλη, να μη ξέρει καθόλου καλά τον άλλο για να μπορεί να καταλάβει αν περνάει καλά έτσι όπως είναι τα πράγματα. Ίσως να ισχύουν και τα δύο.

Εχθές, σε μια έξοδο που αναπάντεχα ήταν ωραία, κάποιος φρόντησε να μου δώσει αυτές τις συμβουλές, κάνοντάς το θέμα συζήτησης για όλη την παρέα. Μαλακίες όπως του ότι θα έπρεπε να μεθύσω (επειδή για κάποιους αυτό είναι τρόπος ζωής και η εύκολη λύση για την διαιώνιση των προβλημάτων τους), να χορέψω ή να φωνάξω, ή να κάνω κάτι ''τρελλό''. 

Το πρόβλημα της θεωρίας του καθενός όμως, που πιστεύει ότι αυτό που θα ήταν καλό για τον εαυτό του είναι και για τους άλλους, ή τέλος πάντων, τραβώντας και τους άλλους στα σκατά που είναι θα νοιώσει καλύτερα ο ίδιος, είναι ότι δεν εφαρμόζεται σε κάθε ανθρώπινο ον. 

Εγώ είμαι ευχαριστημένος από την ζωή που κάνω, ειδικά το τελευταίο τρίμηνο. Δεν χρειάζεται ούτε να μεθύσω και να τα σπάσω, ούτε να γίνω ζελέ από το πολύ κούνημα σε κάποιο άθλιο κλαμπ, για να νοιώθω χαρούμενος. Και φυσικά ούτε με πειράζει, ούτε θα κοροιδέψω κάποιον για αυτό, αν κάτσω στο σπίτι μου το Σαββατοκύριακο. 

Καταφέρνω να έχω και ακαδημαϊκές επιτυχίες (αν όλα πάνε καλά τον επόμενο μήνα θα είμαι στο εξωτερικό για λίγες μέρες) και να συναναστρέφομαι με πολλούς ανθρώπους, όντας έτσι χαρούμενος ως επί τω πλείστον. Η ισορροπία είναι σχεδόν τέλεια για εμένα και δεν χρειάζομαι συμβουλές από ειδικούς και μη επειδή η δική τους ζωή παλιμπαιδίζει.   

No comments: