We are all just prisoners here, of our own device.

31 Oct 2013

A Story

Ήταν ένα κλασσικό ζευγάρι. Δηλαδή έτσι έλεγαν όλοι για εκείνους, αλλά πώς είναι εν τέλει ένα ''κλασσικό ζευγάρι''; Όπως και να 'χει τα πήγαιναν καλά, καλύτερα από άλλους θα 'λεγε κανείς.
Εκείνο το βράδυ είχαν βγει μαζί σε κάποιο πάρτυ μασκαρεμένων, όχι σαν αυτά του Σνίτσλερ που έφερε στην μεγάλη οθόνη ο Kubrick, αλλά αρκετά παρόμοιο. Άγνωστοι με μάσκες που φλερτάρουν ασυστόλως με άλλους αγνώστους με μάσκες.

Η επιστροφή, κοντά στα ξημερώματα, με το αυτοκίνητο ήταν λίγο πολύ συνηθισμένη. Εκτός από ένα πράγμα, καθώς ανέβαιναν την ανηφόρα με τις πολλές στροφές που οδηγούσε στο ορεινό οικισμό λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, μια περίεργη σιωπή κυριαρχούσε, για την οποία εκείνη ήξερε ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο σύντροφός της δεν έλεγε να βγάλει την μάσκα του, μια κόκκινη μάσκα που παράλληλα θύμιζε τις μπαντάνες των κομμουνιστών επαναστατών ανά τον κόσμο που φορούν για να καλύψουν το πρόσωπό τους, μαζί με ένα ζευγάρι υπερβολικά μεγάλα γυαλιά, συνεχίζοντας να οδηγάει φορώντας την. Φαινόταν σαν εκείνος να ήθελε να παραμείνει στον κόσμο του πάρτυ. Στο ανώνυμο και ατελείωτο φλερτ και όχι να γυρίσει πίσω στην όποια σχέση τους. 

Εκείνη τον κοίταζε επίμονα, χωρίς να μιλάει από την θέση του συνοδηγού, ενώ εκείνος πού και πού της ανταπέδιδε το βλέμμα, όποτε το επέτρεπαν οι συνεχόμενες στροφές. Τη στιγμή που φτάνουν στη διασταύρωση, σταματάει και γυρνάει να την κοιτάξει. Αρχίζει να βγάζει -επιτέλους σκέφτηκε εκείνη- την μάσκα από το πρόσωπό του, ενώ το βλέμμα της εξακολουθεί να πέφτει πάνω του αναγνωριστικά και με απορία. 

Στην διασταύρωση υπάρχει ένα μικρό πλατεάκι, όπου εκεί κοντά έχει σταματήσει το αυτοκίνητο. Η μικρή αυτή πλατεία θυμίζει θα μπορούσε να πει κανείς ένα μικρό έργο σύγχρονης τέχνης, καθώς μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα υψώνεται ένας μικρός τετραγωνισμένος λοφίσκος που αποκαλείται έργο τέχνης. 

Κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και της λέει πως για κάποιο λόγο δεν τη θέλει. Ύποπτα πράγματα σκέφτεται εκείνη και ανοίγει την πόρτα πηγαίνοντας δίπλα του. Φαίνεται να είναι λίγο μεθυσμένος. Τον ρωτάει αν θέλει να οδηγήσει εκείνη μέχρι το σπίτι. Η απάντησή του μέσα σε ένα ξέσπασμα οργής ήταν πως δε θέλει τη βοήθειά της για να οδηγήσει. Η πόρτα του οδηγού είναι διάπλατα ανοιχτή και εκείνη βρίσκεται να κάθεται μπροστά της, εμποδίζοντας όποιον θα ήθελε να μπει στο όχημα. Στα χέρια της κρατάει ένα πιστόλι. Δεν ξέρει πότε το έβγαλε από την θέση του. -Είναι γυναίκα και σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο που η ληστεία και ο βιασμός παραμονεύει συνεχώς, χρειάζεται τρόπους να αμυνθεί, και αυτός θεώρησε ότι είναι ο αποτελεσματικότερος. Έτσι πάντα είχε μαζί της το πιστόλι της, εν αγνοία όλων των άλλων- Τη ρωτάει τι το θέλει το όπλο. ''Το θέλω για ασφάλεια, όχι για να κάνω κακό'' του είπε. Και εξάλλου ήταν απασφαλισμένο. Εκείνος άρχισε να αγχώνεται. Μη μπορώντας να μπει από την πόρτα του οδηγού, σπάει το πίσω παράθυρο και μπαίνει από εκεί στο αυτοκίνητο. Εκείνη σαστισμένη για την συμπεριφορά του έμεινε να τον κοιτάει.

Παράλληλα, κόσμος έχει μαζευτεί όσο διαδραματίζονται αυτά. Κόσμος που έχει έρθει από το πουθενά και κοιτάει επίμονα. Εκείνη νοιώθοντας τα βλέμματα όλων πάνω της και χωρίς να καταλάβει γιατί, σκαρφαλώνει πάνω στο έργο τέχνης της μικρής πλατείας. Δύο άγνωστοι έρχονται να την βοηθήσουν να κατέβει μη ξέροντας τι συμβαίνει ακριβώς. Ο ένας μάλιστα έφερε και το αυτοκίνητό του για να την διευκολύνει να κατέβει από το ψηλό λοφίσκο πατώντας πάνω του. Καθώς την παροτρύνει να πηδήξει στο πάνω μέρος του αυτοκινήτου, ο άλλος που είχε σπεύσει για βοήθεια χτυπάει στο αυτοκίνητο το κεφάλι του, ενώ προσπαθούσε να την φτάσει με αποτέλεσμα να γεμίσει αίματα. Ο πρώτος, ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, πηγαίνει να βοηθήσει τον τραυματία. Εξάλλου αυτός το είχε περισσότερη ανάγκη από μια μεθυσμένη ίσως γυναικούλα που σκαρφαλώνει σε έργα τέχνης τα χαράματα.

Αυτή ήταν και η ευκαιρία που περίμενε εκείνη. Πηδάει στο δρόμο και αρχίζει να τρέχει. Ξαφνικά τριγύρω της ακούγονται απειλές. Το πλήθος όσο τρέχει, στα λίγα μέτρα που έχει διανύσει, αραιώνει, με εξαίρεση μια ομάδα ανθρώπων που παρακολουθούν από μακριά. Καθώς τρέχει προς το μέρος τους, αναγκαστικά, αφού από εκεί ήταν ο πιο ασφαλής δρόμος για εκείνη, παρατηρεί ότι κρατάνε τσεκούρια και άλλα γεωργικά εργαλεία. Η ομάδα αυτή της θυμίζει αγρότες το μεσαίωνα σε αναβρασμό, σαν στις ταινίες.

Εξακολουθεί να τρέχει. Κάποιος από πίσω της και μακριά, στο πλατεάκι, ίσως ένας από τους δύο που θέλησαν να τη βοηθήσουν στην αρχή, της πετάει ένα τσεκούρι που σχεδόν την πετυχαίνει. Ένα εύστοχο χτύπημα και θα ήταν τώρα νεκρή. Βάζει όλη της την δύναμη για να τρέξει. Σε τέτοιες στιγμές ο οργανισμός δρα από μόνος του με σκοπό τη σωτηρία. Οι άνθρωποι τριγύρω της προσπαθούν να την χτυπήσουν με ό,τι βρίσκουν εύκαιρο στα χέρια τους. Τους ξεφεύγει, τρέχωντας πότε δεξιά πότε αριστερά. Κατευθύνεται προς μια κατηφόρα, τον δρόμο που εξαρχής ήθελε να πάρει αφότου ξεκίνησαν όλα.

Στην δεξιά πλευρά του δρόμου περπατάει ένας κοντός άνθρωπος. Πηγαίνει στην ίδια κατεύθυνση με εκείνη. Εκείνη βλέποντάς τον και ενώ τρέχει με όλη της την δύναμη, σκέφτεται να του επιτεθεί. Τελευταία στιγμή αλλάζει γνώμη και αποφασίζει να τον προσπεράσει. Στα λίγα δευτερόλεπτα που θα χρειαζόταν να τον περάσει, εκείνος την βλέπει και γυρνάει προς το μέρος της, αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του. Φοράει μια μάσκα, σαν αυτή που φόραγε ο πρώη σύντροφός της, η οποία του δίνει μια πολύ βίαιη όψη. Έχει καταλάβει ποια είναι και ετοιμάζεται να της επιτεθεί με κάτι που μοιάζει με στιλέτο. Εκείνη σε άλλο ένα ξέσπασμα ενστίκτων αποφασίζει να τρέξει προς το δάσος στην αριστερή μερια του δρόμου με τον διώκτη στο κατόπι της.

How many of you do you realise you are those hunters?

ΤΕΛΟΣ

Το παραπάνω αποτελεί όνειρο και συγκεκριμένα εφιάλτη. Κάποια πράγματα ήταν αδύνατο να διασαφηνιστούν όπως συνέβησαν και προσπάθησα να το κάνω με τέτοιο τρόπο ωστε να είναι έστω λίγο κατανοητό. Οπότε σε μεγάλο βαθμό η λογική απουσιάζει, ακόμα και εκεί που προσπάθησα να την ''εφαρμόσω'' όταν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο στο όνειρο. Τέτοιο παράδειγμα είναι η περίπτωση με την δικαιολόγηση για το πιστόλι. Από την άλλη δεν μπόρεσα να βρω μια λογική δικαιολόγηση γιατί ο σύντροφος της πρωταγωνίστριας έσπασε το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου με σκοπό να μπει σε αυτό, ενώ μάλιστα κατάφερε να φύγει οδηγώντας από το πίσω κάθισμα (αυτό δεν το γράφω αλλά έτσι έγινε).

Θα έλεγα ότι το όνειρο πρόκειται για την υπερτονισμένη περιθωριοποίηση και όχι μόνο (αν και αυτή δεν είναι η κατάλληλη λέξη) που βιώνουν οι γυναίκες. Αυτή τουλάχιστον ήταν η πρώτη μου σκέψη, η οποία ενισχύεται από την πρόταση τέλους, ελαφρώς παραλαγμένη, που με ξύπνησε, η οποία μάλιστα ακούστηκε από το πουθενά, σαν από ένα από μηχανής θεό καθώς η πρωταγωνίστρια χανόταν στα δέντρα με τον μανιακό από πίσω της. "How many of you do you realise you are those hunters?". Πόσοι (από εσάς) αντιλαμβάνεστε ότι είστε τέτοιοι (αυτοί οι) κυνηγοί; 

Ο προβληματισμός μου ξυπνώντας και καταγράφοντας το όνειρο, ήταν ο εξής: πόσοι άνθρωποι, ως επι τω πλείστον ανδρικού γένους, ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουν μπορεί να ακολουθούν τακτικές και συμπεριφορές που υποβαθμίζουν τα άτομα που έχουν θυληκό σώμα. Όλα αυτά, σε ένα πλαίσιο προσπάθειας να κατανοήσω το φύλο και πώς δημιουργείται κοινωνικά-πολιτισμικά με αφορμή μια ενδεχόμενη πτυχιακή εργασία. Περαιτέρω, η εν λόγω ''ανακάλυψή'' μου και προβληματισμός που προκύπτει από το όνειρο, νομίζω ότι οφείλεται στο ότι έβλεπα τα γεγονότα μέσα από τα μάτια της πρωταγωνίστριας, χωρίς να είμαι εγώ εκείνη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια εντονότερη αντίληψη κατανόησης της κατάστασης γενικά.

Ευχαριστώ όποιον έκανε τον κόπο να διαβάσει ως εδώ.

25 Oct 2013

Τι(ς) Πταίει

Μη μπορώντας να σκεφτώ κάπως να αρχίσω, και έχοντας κάνει ήδη ένα πρόχειρο που δεν βγάζει νόημα, θα αρχίσω γράφοντας κάτι αυτονόητο(;) για την φιλία.

Ο καθένας ορίζει και αισθάνεται την φιλία διαφορετικά.

Έτσι και εγώ, πιστεύω ότι η φιλία είναι δύσκολη κατάκτηση. Η μέχρι τώρα εμπειρία μου μού έχει δείξει ότι δεν υπάρχουν και πολλοί έμπιστοι άνθρωποι και αν πιστεύεις ότι βρήκες έναν από αυτούς, περίμενε λίγο και θα το ξανασκεφτείς. 

Η φιλία για εμένα βασίζεται στην εμπιστοσύνη πάνω από όλα. (Θα έγραφα ότι βασίζεται και στο χρόνο, αλλά έχω σοβαρές ενστάσεις). Οπότε όταν δεν μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον -και εμπιστοσύνη δεν είναι να πεις σε κάποιον κάτι που έχεις πει σε όλο τον κόσμο- δεν μπορώ και να τον αποκαλέσω ''φίλο'' χωρίς ένα κάποιο δισταγμό.

Ο φίλος και η φιλία δεν είναι επίπεδο(level) σαν σε ένα παιχνίδι που αφού το φτάσεις, από εκεί και έπειτα το έχεις κατακτήσει μόνιμα. Φίλος γίνεσαι κάθε μέρα με κάποιον, συνέχεια και για πάντα. Εδώ έχει σημαντική θέση ο χρόνος. Το να αποκαλείς φίλο τον άγνωστο που γνώρισες προχθές είναι προβληματικό. Όλα αυτά βέβαια σε θεωρητικό επίπεδο, αφού όλες μου οι ''φιλίες'' φαίνεται να έχουν μικρή διάρκεια ζωής, κάτι στο οποίο φταίω και εγώ. 

Όταν λοιπόν, σε ένα μικρό χρονικό διάστημα (για εμένα) αρχίζεις τις επικλήσεις στην φιλία, λέγοντας διάφορα του τύπου ''ως φίλος πρέπει να κάνεις κάτι για εμένα'' ''τι σόι φίλος είσαι που δεν ενδιαφέρεσαι'' και άλλα πολλά, αρχίζει κανείς να αναρωτιέται. Αν βλέπεις την φιλία σαν εργαλείο κάνεις λάθος. Και εγώ εδώ φεύγω. 

Παράλληλα, όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την φιλία από το ερωτικό, επίσης κάνεις λάθος. Η άποψή μου είναι ότι σε μια φιλική σχέση, πάντα κάποτε κάποιος από τους δύο θα σκεφτεί το ερωτικό. Και εδώ συμπεριλαμβάνονται και περιπτώσεις πέραν του ''ετεροφυλισμού''. Ίσως, να μη γίνει τίποτα το ερωτικό εν τέλει και η φιλία να συνεχίσει να υπάρχει, ίσως να γίνει κάτι ερωτικό ή ίσως να πάψει η φιλία γιατί ο ένας βλέπει τον άλλο αλλιώς. Αλλά όλα αυτά στο πλαίσιο μιας ''κρίσης'' που διαρκεί για λίγο. Αν από την πρώτη στιγμή όμως η φιλία συγχέεται με το ερωτικό, ως μέσο για αυτό (δηλ. το ερωτικό) τότε είναι που υπάρχει μεγάλο πρόβλημα που μπορεί να γίνει και προσβλητικό αν ο άλλος δεν το βλέπει έτσι. Όλοι ξέρουμε ζευγάρια που κάποτε ήταν φίλοι.

Αλλά τι γίνεται όταν δεν θεωρείς τον άλλο ''φίλο'' όπως σε ''θεωρεί'' εκείνος, επειδή με κάποιες πράξεις του σταμάτησες να τον εμπιστεύεσαι, και όταν ξέρεις, είτε από υποννοούμενα, είτε από μεθυσμένα και μη μηνύματα, ότι πρώτα από όλα τελικά δεν σε βλέπει ως φίλο αλλά ως κάτι που περιέχει το σεξουαλικό.

Και το θέμα γίνεται πιο περίπλοκο όταν ο άλλος είναι ομοφυλόφιλος.

Στο πρώτο μου έτος έτυχε να γνωρίσω έναν ομοφυλόφιλο, ο οποίος με αποκαλούσε και φίλο, όταν εγώ δεν τον έβλεπα έτσι, μέχρι που ανακάλυψα ότι αυτό που ήθελε τελικά ήταν να με ρίξει στο κρεββάτι του, όταν προηγουμένως μάλιστα με διαβεβαίωνε ότι δεν βλέπει έτσι τους ''φίλους'' του. Ναι μπέρδεμα. 

Σταμάτησα να έχω οποιαδήποτε επαφή μαζί του έκτοτε και επίσης ανακάλυψα ότι δεν είναι και καθόλου αξιόλογος άνθρωπος. Αν ήταν ειλικρινής εξ αρχής δεν θα ένοιωθα προσβεβλημένος όπως τότε, όταν ο άλλος φρόντιζε να μου υπενθυμίζει συνεχώς ότι είμαι ''φίλος'' του. 

Και αργότερα, έχοντας πάρει το μάθημά μου αποφάσισα να είμαι πιο προσεκτικός και να μη δίνω λάθος εντυπώσεις, μέχρι που έτυχε να γνωρίσω και δεύτερο ομοφιλόφυλο. Και τα πράγματα πήγαιναν όντως καλύτερα και προσπαθούσα να μη περνάω λάθος μηνύματα, μέχρι που μια μέρα σε ένα ραντεβού μου με μια κοπέλα, ο άλλος ξέσπασε χωρίς λόγο. Οπότε και εγώ κατάλαβα ότι όλο αυτό τον λίγο καιρό τα πράγματα ήταν εντελώς αντίθετα από αυτά που πίστευα και έτσι τελείωσε το όλο θέμα. Μέχρι που μετά από ένα χρόνο έτυχε να συναντηθούμε, έχοντας ξεχάσει τα παλιά (αμ δε), και κατέληξαν έτσι τα πράγματα που αρχίσαμε να κάνουμε πάλι παρέα. Ώσπου πάλι άρχισαν να εμφανίζονται σημάδια ότι ο άλλος δεν με βλέπει ως φίλο, αλλά ως κάτι που μπορεί και να του κάτσει. 

Από την πρώτη ρίξη της σχέσης αυτής, έπαψα να εμπιστεύομαι και στο ελάχιστο το συγκεκριμένο άτομο και κρατώντας μια απόσταση ουδέτερη χωρίς πολλά πολλά, χωρίς παράλληλα να δίνω δικαιώματα και χωρίς να δίνω την εντύπωση ότι θεωρώ τον άλλο κολλητό μου.

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση έχει έρθει σε ένα αδιέξοδο. Από την μια επικαλείται την ''φιλία'' μας, η οποία για εμένα δεν υπάρχει, και από την άλλη παραδέχεται ότι το πήδημα είναι από τις πρώτες σκέψεις του για εμένα. Και νόμιζα ότι εγώ είμαι κυκλοθυμικός.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εγώ είμαι τόσο απασχολημένος και θα είμαι για το επόμενο εξάμηνο/έτος, που έχω ελάχιστο χρόνο για κάτι εκτός από διάβασμα και υποχρεώσεις. Η διαμονή μου στο εξωτερικό με επηρέασε θετικά με αποτέλεσμα να έχω καθιερώσει ένα καθημερινό πρόγραμμα το οποίο λίγες κενές ώρες προβλέπει, με συνέπεια να έχω παραμελήσει σχέσεις μου με ανθρώπους που εμπιστεύομαι περισσότερο. Είμαι τόσο απασχολημένος που μπορεί να περάσει ο έρωτας της ζωής μου και να τον χάσω.....σταματάω εδώ γιατί πνίγηκα.


3 Oct 2013

Κάτι

Πολλά πράγματα με εκνευρίζουν, οπότε το να τα έβαζα σε μια σειρά, θα ήταν αδύνατο. Έτσι συμβαίνει και με την αντιπάθειά μου για την πλειοψηφία των Ελλήνων φοιτητών και αυτό διότι με εκνευρίζει οτιδήποτε προσβάλει την λογική μου.

Εχθές, έγραψα ένα σχόλιο στην σελίδα του τμήματός μου, επειδή δεν πήγαινε άλλο.
Αυτό που θα γράψω εδώ δεν είναι μια ''φοιτητές-friendly'' ανάρτηση όπως αυτή στην σελίδα, όπου προσπάθησα να είμαι ουδέτερος και να μη θίξω κανέναν, την στιγμή που το αξίζει μάλιστα. 

Ως επί τω πλείστον θεωρώ τους συμφοιτητές μου, ανεγκέφαλα και δήθεν υποκείμενα που τρώνε ό,τι τους σερβίρεται. Και συνεχώς επιβεβαιώνομαι για αυτό.

Εδώ και μερικές εβδομάδες το πανεπιστήμιό μου είναι κλειστό και αυτό γιατί η κυβέρνηση θεώρησε ότι έχει ''πλεόνασμα'' υπαλλήλων, όπως και άλλα 7 ή 8 ανά την Ελλάδα πανεπιστήμια. Έτσι, οι υπάλληλοι των πανεπιστήμιων αυτών αποφάσισαν να απεργήσουν, καταστώντας τα πανεπιστήμια ανίκανα για λειτουργία. Τουλάχιστον στο δικό μου, όλοι οι καθηγητές των σχολών, αποφάσισαν να υποστηρίξουν την απόφαση των υπαλλήλων δίνοντάς τους και μια περαιτέρω ασφάλεια.

Σχετικά με το πανεπιστήμιο που σπουδάζω, έλεγχοι από διάφορους φορείς έχουν δείξει ότι αν κάτι χρείαζεται, αυτό είναι περισσότεροι υπαλλήλοι και όχι λιγότεροι. 
Τα τελευταία 3-4 χρόνια οι χρηματοδοτήσεις από 10 εκατομμύρια έπεσαν στο μισό, εκ των οποίων τα 4 και κάτι από αυτά είναι έξοδα υποδομών (φως, νερό και ρεύμα). Το υπόλοιπο που απομένει, μοιράζεται μετάξύ 17 σχεδόν σχολών. Λίγα χρήματα για πανεπιστήμιο του οποίου οι σχολές έχουν την δυνατότητα πρακτικής άσκησης και δυνατότητες ερευνών σε διαφόρους κλάδους. 
Παράλληλα, το υπαλληλικό δυναμικό μειώθηκε σε μεγάλα ποσοστά με αποτέλεσμα φοιτητές να γκρινιάζουν γιατί όλα σέρνονται. 

Το μέτρο αυτό πέραν του ότι στοχεύει τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας μας, τα οποία είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι έχουν διακριθεί για την γνώση που παράγουν, ανοίγει και το δρόμο για σκληρότερα μέτρα. Σήμερα οι διοικητικοί υπάλληλοι, αύριο οι καθηγητές και μεθαύριο δίδακτρα. 

Έκτοτε, από τότε που άρχισε η απεργία, με την οποία συμφωνώ, στο πανεπιστήμιο και στην σελίδα του τμήματός μου επικράτησε ο παραλογισμός. Όλοι ξαφνικά θυμήθηκαν την εξεταστική του Σεπτεμβρίου και το εξάμηνο που χάνουν. Ο Έλληνας φοιτητής αποτελεί το μεγαλύτερο παράδοξο της ανθρώπινης σκέψης και μυστήριο για κάθε απόπειρα προσδιορισμού της κατάστασης. Ενώ δεν πατάει σχεδόν ποτέ στις διαλέξεις, παρά μόνο σε εκείνες που τιτλοφορούνται ως ''SOS'' και αδιαφορεί πλήρως για τα μαθήματά του, παρά μόνο για την παραμονή της εξέτασης ενός από αυτά που γράφει την επόμενη ημέρα, γκρινιάζει απίστευτα για οτιδήποτε μπορεί να του καθυστερήσει το εξάμηνο. Και εδώ για εμένα έγκειται ο παραλογισμός των φοιτητών. Από την μια πλήρης αδιαφορία και από την άλλη ένας τεράστιος πόθος (βάλε μπόλικη ειρωνεία) για τις σπουδές.

Η πλειοψηφία των φοιτητών δεν πατάει πόδι στις διαλέξεις. Στα μαθήματα του τμήματός μου είναι δηλωμένοι στάνταρ από κάθε έτος τουλάχιστον 200 άτομα και καμμιά 50αρια με 100 που χρωστούν το μάθημα. Πόσοι πραγματικά πηγαίνουν στην αίθουσα εκτός την ημέρα της εξεταστικής; 50 αν δεν φυσάει (ο αέρας, ειδικά ο κόντρα, είναι ισχυρός αντι-παράγοντας για την προσέλευση φοιτητών στις αίθουσες). Οι υπόλοιποι ή κοιμούνται σπίτια τους μετά από (άλλο ένα) ξενύχτι ή εποικίζουν το κυλικείο του πανεπιστημίου. Φυσικά όσοι σπουδάζουν από απόσταση ή δουλεύουν δικαιολογούνται και αποκλείονται από τα παραπάνω. 

Στα πλαίσια αυτής της αντίθεσης, αυτή η πλειοψηφία θυμάται τις σπουδές της και την εξεταστική Σεπτεμβρίου που απειλούνται (βάλε και εδώ ειρωνεία) από ένα μάτσο ξετσίπωτους και αλύπητους διοικητικούς υπαλλήλους που όντας βολεμένοι δεν θέλουν να χάσουν τη δουλειά τους, όταν το να παρακολουθήσει μια διάλεξη (που σίγουρα δεν αρχίζει στις 8:30 το πρωί) αποτελεί την τελευταία υποχρέωσή της. Τα σχόλια και οι απόψεις δίνουν και παίρνουν και όλοι φυσικά όλοι θέλουν το εξάμηνό τους πίσω, νοσταλγόντας είναι η αλήθεια τις διακοπές και τα ξενύχτια που θα μπορούσαν να κάνουν γνωρίζοντας από πότε μέχρι πότε θα διαρκέσει η απεργία.

(Το παράδοξο είναι ότι ενώ η εξεταστική του Σεπτεμβρίου είναι μια δεύτερη ευκαιρία για όσους αποτυγχάνουν στην ΚΑΝΟΝΙΚΗ εξεταστική, όλοι την βλέπουν σαν την κανονική εξεταστική δίνοντας όλα τους τα μαθήματα σχεδόν τότε, αποτυγχάνοντας πάλι λόγω του υπερβολικού φόρτου εργασίας αφού μαθήματα δύο εξαμήνων δεν βγαίνουν σε μια εξεταστική ενός μήνα. Βέβαια αν κάποιος ήταν μάγκας και ήθελε να κάνει διακοπές, χωρίς να νοιάζεται από πότε μέχρι πότε θα είναι μια απεργία, ασχέτως αν αυτή γίνεται για να μπορεί αυτός να σπουδάσει σε ένα αξιότιμο πανεπιστήμιο ή όχι, θα φρόντιζε να μην χρώσταγε κανένα μάθημα. Τότε οι γελοίες και δήθεν δικαιολογίες θα ήταν βάσιμες και όχι μαλακίες.)

Οι δικαιολογίες για αυτή τους την αγανάκτηση καλύπτουν όλα τα πιθανά φάσματα της σκέψης, μασκαρεμένες με μια δόση λογικής, η οποία είναι δήθεν. Οι γονείς μας πληρώνουν και τα χρήματά τους πάνε χαμένα, θέλω να πάρω πτυχίο, πάνω που θα άρχιζα να παρακολουθώ τα μαθήματα και άλλα πολλά. Όλα αυτά όμως είναι ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Στα 2 μου ολόκληρα χρόνια στην ξένη πόλη σπουδάζοντας, έχω γνωρίσει ελάχιστα άτομα για τα οποία η δικαιολογία περί χρημάτων όντως είναι πραγματική. Και αυτό διότι η πλειοψηφία, όντας και μια μάζα, ξενυχτάει σε κλαμπ και καφετέριες καθημερινώς σπαταλώντας τα χρήματα των γονιών τους, τα οποία παίρνει σε σταθερά και συχνά ποσά. Η πλειοψηφία αυτή θα θυμηθεί τις σπουδές της στο 3ο έτος (ή ποτέ), οπότε και θα είναι αργά για πολλά πράγματα. Το εισόδημα των γονιών θα κατασπαραχθεί επειδή θα κάτσουν άλλο ένα χρόνο ή και δύο παραπάνω από τα τέσσερα προβλεπόμενα έτη έως ότου αποφοιτήσουν ή διαγραφούν (σύμφωνα με τα νέα δεδομένα όπου η διαγραφή αντιστοιχεί με τα προβλεπόμενα χρόνια σπουδών + 2). 

Έτσι, βλέπω άτομα να γκρινιάζουν για την εξεταστική, το εξάμηνο και το πτυχίο τους, όταν την προηγούμενη το βράδυ, ξέρεις πολύ καλά ότι κουνιόντουσαν σε κάποιο μπαρ με άθλια μουσική υπόκρουση. Αυτό δεν είναι σπατάλη των γονεϊκών χρημάτων, αλλά η απεργία είναι. Λογικό. 

Τώρα που από δευτέρα θα αρχίσουν τα μαθήματα ευτυχώς θα σκάσουν όλοι. Όπα όχι, μετά θα γκρινιάζουν ότι 2 άτομα στη γραμματεία δεν μπορουν να εξυπηρετήσουν 200 πρωτοετείς. Damn

Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που έχουμε δωρεάν παιδεία και φροντίζουμε να αδιαφορούμε για αυτό. Αν υπήρχαν δίδακτρα, εγώ, που γράφω τώρα, δεν θα είχα γνώμη για τα παραπάνω εκ των έσω αφού δεν θα σπούδαζα. Αντί λοιπόν να εκμεταλλευόμαστε αυτή την δυνατότητα, απλά την πετάμε, ζώντας την μυθική (και αιώνια) ''φοιτητική ζωή''. Ποιος λέει ότι το να εκμεταλλευτείς μια τέτοια ευκαιρία, η οποία σε κάποιο βαθμό είναι δωρεάν (φόροι, φροντιστήρια, ενοίκια αναιρούν σε μεγάλο βαθμό την έννοια ''δωρεάν''), σου στερεί την δυνατότητα να ζήσεις την φοιτητική ζωή που τόσο θες;

Αλλά μήπως τελικά φταίει ότι μας έχουν μάθει να τα έχουμε όλα έτοιμα και όλα μόνο για τον εαυτό μας;



2 Oct 2013

The Perks of Being a Wallflower

-Why do nice people choose the wrong people to date?
-Are we talking about anyone specific?
-We accept the love we think we deserve.
-Can we make them know they deserve more?
-We can try.


The Perks of Being a Wallflower

1 Oct 2013

Great Expectations

'Nonsense,' she returned, 'nonsense. This will pass in no time.'
'Never, Estella!'
'You will get me out of your thoughts in a week.'
'Out of my thoughts! You are part of my existence, part of myself. You have been in every line I have ever read, since I first came here, the rough common boy whose poor heart you wounded even then. You have been in every prospect I have ever seen since - on the river, on the sails of the ships, on the marshes, in the clouds, in the light, in the darkness, in the wind, in the woods, in the sea, in the streets. You have been the embodiment of every graceful fancy that my mind has ever become acquainted with. The stones of which the strongest London buildings are made, are not more real, or more impossible to be displaced by your hands, than you presence and influence have been to me, there and everywhere, and will be. Estella, to the last hour of my life, you cannot choose but remain part of my character, part of the little good in me, part of the evil. But, in this separation I associate you only with the good, and I will faithfully hold you to that always, for you must have done me far more good than harm, let me feel now what sharp distress I may. O God bless you, God forgive you!'


Great Expectations
Charles Dickens