We are all just prisoners here, of our own device.

15 Sep 2013

Οι Scorpions

Ο πατέρας μου μού είχε πει κάποτε, σε μια από τις ελάχιστες συζητήσεις μας, οι οποίες πάντα σχεδόν αφορούν την μουσική, ότι τα ροκ συγκροτήματα βγάζουν τις καλύτερες μπαλάντες. Και δυστυχώς (δυστυχώς γιατί είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο) είχε δίκιο. 

Πριν μερικές μέρες πήγα στους Scorpions, έπειτα από αρκετές μέρες αναποφασιστικότητας. Τελευταία συναυλία (αυτή τη φορά για τα καλά), μεγάλο συγκρότημα, πότε θα τους έβλεπα; Επίσης, λόγω απουσίας έχασα τον Roger Waters και έπρεπε να αναπληρώσω το κενό (παρόλο που ο ένας δεν πιάνει τον άλλο). Από την άλλη, ακριβό εισιτήριο, κανένας να με συντροφεύσει και το πιο μυστήριο, η συναυλία ήταν unplugged (ακουστική μουσική για ροκ συγκρότημα=μόνο λάδι και τηγανίτα τίποτα). Αποφάσισα εν τέλει να επενδύσω σε μια τέτοια εμπειρία και φυσικά άξιζε τόσο πολύ που θα ξαναπήγαινα (αν από τις τόσες προσφορές που είχαμε (οικογενειακώς) για δωρεάν εισιτήριο, τύχαινε να πάρω ένα!). 

Αν η συναυλία γινόταν μόνο για πάρτη μου, θα έβαζα τα κλάματα από την συγκίνηση. Λόγω του υπερβολικού κόσμου περιορίστηκα μονάχα στην συγκίνηση, λίγο πολύ, άντε και κανένα μιξόκλαμα. Για εμένα το να ακούσω live ένα συγκρότημα (που μου αρέσει και) που έκανε καρίερα (και κάνει, ή έκανε αφού τώρα σταματάνε οριστικά (;) ) πριν καλά καλά γεννηθώ είναι απερίγραπτο και must see. 

Όταν ο Klaus (τώρα τον έμαθα και με το μικρό, αφού πριν την συναυλία θα δυσκολευόμουν να τον αναγνωρίσω (νομίζω) αν περνούσε από δίπλα μου, απόδειξη του ότι ποτέ δεν έκοψα φλέβες για τους Scorpions), όταν λοιπόν ο Klaus στο 2ο ή 3ο τραγούδι άρχισε να τραγουδάει το In Trance, ανατρίχιασα και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο έκανε και όλο το θέατρο Λυκαβηττού. Η διπλανή μου κυρία, γύρω στα 60 της, φώναξε κάτι του τύπου ''αυτός είσαι αγόρι μου'' ή ''άπαιχτος'' (πραγματικά είπε σε όλη την συναυλία τόσα πολλά που είναι αδύνατο να τα θυμάμαι) εκφράζοντας απόλυτα τις σκέψεις πολλών ή καλύτερα τα συναισθήματά μας. Μέχρι και ο πιο άψυχος θα ένοιωσε κάτι εκείνη την στιγμή.

Προσπάθησα να βρω την πρώτη εκτέλεση του κομματιού στην συναυλία (μιας και ήταν και η πρώτη ημέρα από τις τρεις συνολικά) αλλά παρατηρώ ότι η ηχογράφηση δεν συγκρίνεται με το λαιβ. Είχαμε την τύχη, στα μισά του τραγουδιού να σβήσουν τα φώτα λόγω διακοπής (στην Ελλάδα βρισκόμαστε). Έτσι, επειδή η συναυλία καταγραφόταν για εμπορικούς, φυσικά, λόγους, το τραγούδι παίχτηκε δύο φορές. Φακ γέα! (μια μικρή κατάρα στο άτομο που λέει αυτή την ''φράση''). Φυσικά τίποτα δεν ήταν ίδιο όπως η πρώτη εκτέλεση. 

Αυτό το βίντεο κατάφερα να βρω από τους Έλληνες youtubers, το οποίο λόγω ποιότητας ήχου αμφισβητεί τα λίγα που έγραψα. Το Still loving you, το Born to touch your feelings και το The best is yet to come, φτιάχνουν μια λίστα με τις ξεχωριστές μπαλάντες που έπαιξαν εκείνο το βράδυ και με έκαναν να νοιώσω καταθλιπτικά (για αυτό ευθύνεται νομίζω, εκτός από την συναισθηματική μου κατάσταση και το ακουστικό-unplugged κομμάτι της βραδιάς) θυμίζοντας μου (και αυτές) το ένα και μοναδικό πρόσωπο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που αποσπασματικά έχω γράψει εδώ και ολοκληρωτικά έχω σκεφτεί άπειρες φορές στο μυαλό μου μη μπορώντας να βρω μια άκρη (και ίσως να κοιτάξω μπροστά με αποφασιστικότητα).   


Καλό βράδυ









No comments: