We are all just prisoners here, of our own device.

23 Sep 2013

Παρατηρώ όλο και συχνότερα ότι οι άνθρωποι αρέσκονται να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν ένα κομμάτι κρέας και τίποτα περισσότερο.

Εχθές, έχοντας βγει με δύο φίλες, οι οποίες συνέχεια φροντίζουν να καλούν και ένα άγνωστο για εμένα πρόσωπο, γνώρισα, αν μπορεί να χαρακτηριστεί γνωριμία, άλλα δύο άτομα. 

Προσωπικά αντιπαθώ τους αγνώστους που από την πρώτη στιγμή μιλούν ακατάπαυστα μονοπωλώντας την συζήτηση και σε ρωτάνε με κουραστικό τρόπο πράγματα για εσένα. Από την άλλη εκτιμώ ιδιαίτερα τους γνωστούς μου που δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους. 

Το ένα από τα δύο άγνωστα για εμένα άτομα (μια γυναίκα γύρω στα 35-40), μετά από λίγο άρχισε να στρέφει το ενδιαφέρον της σε εμένα, ρωτώντας με από που είμαι αρχικά και καταλήγοντας στο μείζον ζήτημα. Αν είμαι σε σχέση με κάποια. Δεν ξέρω τι σημασία έχει αυτό για κάποιον που μόλις γνώρισες και σίγουρα δεν σε ρωτάει για λόγους ''φλερτ''. 
Ανέκαθεν με ενοχλούσε πολύ το να με ρωτάει κάποιος αν έχω σχέση. Νομίζω φταίει ο χυδαίος τρόπος που αυτό γίνεται (βλέπε λέξεις όπως γκόμενα) αλλά και τα διάφορα μικρο-προξενιά που σου κάνουν αν πεις ότι είσαι μόνος σου. 
Έτσι και το εν λόγω άτομο, πιάνοντας ένα εντελώς χυδαίο λεξιλόγιο, άρχισε να μου λέει διάφορα. Και γιατί δεν βγαίνεις, και αν δεν κυκλοφορήσεις δεν θα βρεις καμμιά, και αν ήμουν στην ηλικία σου θα ήμουν όλη μέρα σε ένα κρεβάτι, και οι άνδρες έχουν χαλάσει, και οι γυναίκες είναι πιο ανοιχτές τώρα, και τι κάνεις όλη μέρα και άλλα πολλά τα οποία αδυνατώ να θυμηθώ, γιατί κόμπλαρα, μετά από αρκετά χρόνια, και αδυνατούσα να σκεφτώ. 
Η εντύπωση που έδινε με τα λεγόμενά της και τα οποία ενέκριναν λίγο πολύ και οι υπόλοιποι, ήταν ότι το να είσαι σε σχέση και να πηδιέσαι με κάποιον είναι η πεμπτουσία της ζωής. 

Είμαι αρκετά ρομαντικός άνθρωπος και αυτό το ξέρουν όσοι με γνωρίζουν λίγο ή περισσότερο. Το να έχεις σχέση με κάποιον εν απουσία συναισθήματος είναι για εμένα κάτι αδιανόητο. Για εμένα η πεμπτουσία της ζωής είναι ο έρωτας και η αγάπη. Οπότε δεν μπορώ να σκεφτώ καταστάσεις όπου κυριαρχεί μια λογική του έχω σχέση για να κάνω σεξ. Ο (εν δυνάμει) σύντροφος, για όσο καιρό είσαι μαζί του, είναι συνοδοιπόρος, όχι δονητής. Σε φροντίζει και τον φροντίζεις. Βασίζεσαι πάνω του και βασίζεται πάνω σου. Τον αγαπάς και σε αγαπάει και η συνουσίωση σας βασίζεται πάνω σε αυτό. 

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν μπορεί να υπάρξει σεξ εκτός σχέσης. Αναμφίβολα μπορούν να υπάρξουν περιπτώσεις μιας βραδιάς που σφύζουν από πάθος. Ισχυρίζομαι μόνο ότι το να αντιμετωπίσεις τον άλλο (και τον εαυτό σου) ως ένα κομμάτι κρέας που θα προσφέρει ηδονή, κυρίως για να ικανοποιησείς το ίδιο σου τον εαυτό είναι λάθος. Το να κοιτάς κάθε άνθρωπο με σκεπτικό το κρεβάτι είναι προσβλητικό, αν όχι ρατσιστικό. Έτσι και το να σκέφτεσαι μια σχέση με σκεπτικό το σεξ είναι παντελώς εργαλειακό. 

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και το σκεπτικό να τον ρίξεις στο κρεβάτι θα πρέπει να πηγάζει από την μοναδικότητά του. Από το πώς μιλάει και ψευδίζει το οποίο μπορεί να σου φαίνεται πρόστυχο(;), από τον τρόπο που πιάνει το κουτάλι, από τον τρόπο που σκέφτεται, από τα σεξουαλικά υποννοούμενα που μπορεί να λέει, από τα ωραία του μάτια και τα λεπτά του χαρακτηριστικά. Όχι να πηγάζει από το πόση ώρα θα κρατήσει στο πήδημα και αν το γυμνασμένο σώμα του είναι ικανό να σε κρατάει αιωρούμενη στον αέρα ή από το αν είσαι αρκετά μικροκαμωμένη για να σε κουμαντάρει ευκολότερα. Αυτά είναι μαλακίες για άνδρες και γυναίκες που το παίζουν κατακτητές και είναι εντελώς λάθος να βλέπεις την κάθε γυναίκα και τον κάθε άνδρα ως μια κινούμενη κλειτορίδα ή ένα κινούμενο πέος. Το μόνο που καταφέρνει κανείς έτσι είναι να βλέπει τους άλλους και τον εαυτό του ως ένα κομμάτι κρέας για πήδημα. 

Επομένως(;), το να ''χαιδεύεις κάποιον/κάποια'', όπως το έθεσε η εν λόγω ''κυρία'' δεν σε κάνει ολοκληρωμένο άνθρωπο στο ελάχιστο. 

Φοβάμαι πως ο έρωτας έχει χάσει την μαγεία του. Λίγοι ενδιαφέρονται να ερωτευθούν ενώ οι περισσότεροι αρέσκονται στο να ερωτοτροπούν χυδαία. Σχέση σου είναι αυτός που σου τρίφτηκε λίγο στο μπαρ. Χουφτωθήκατε λίγο και είστε μαζί. Όμως τι πραγματικά προσφέρετε ο ένας στον άλλο; 

Για να τελειώσω, δίνοντας μια απάντηση στην ''κυρία'', ο έρωτας σου έρχεται χωρίς να τον ψάχνεις σε μέρη και σε ατελείωτα ραντεβού και φλερτ και με ελάχιστη επιδίωξη. Αυτό που προκύπτει από αυτά είναι ένας εσπευμένος καταναγκαστικός, δίχως μέλλον έρωτας. Δεν μπορείς να κυκλοφορείς σκεπτόμενος ότι πρέπει να κάνεις σχέση. Όταν πρόκειται να ερωτευτείς ο άλλος σε εξιτάρει από την πρώτη στιγμή και αυτό το ξέρεις και το ίδιο ισχύει και για εκείνον, γιατί δεν υπάρχει έρωτας χωρίς αμοιβαιότητα.

15 Sep 2013

Οι Scorpions

Ο πατέρας μου μού είχε πει κάποτε, σε μια από τις ελάχιστες συζητήσεις μας, οι οποίες πάντα σχεδόν αφορούν την μουσική, ότι τα ροκ συγκροτήματα βγάζουν τις καλύτερες μπαλάντες. Και δυστυχώς (δυστυχώς γιατί είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο) είχε δίκιο. 

Πριν μερικές μέρες πήγα στους Scorpions, έπειτα από αρκετές μέρες αναποφασιστικότητας. Τελευταία συναυλία (αυτή τη φορά για τα καλά), μεγάλο συγκρότημα, πότε θα τους έβλεπα; Επίσης, λόγω απουσίας έχασα τον Roger Waters και έπρεπε να αναπληρώσω το κενό (παρόλο που ο ένας δεν πιάνει τον άλλο). Από την άλλη, ακριβό εισιτήριο, κανένας να με συντροφεύσει και το πιο μυστήριο, η συναυλία ήταν unplugged (ακουστική μουσική για ροκ συγκρότημα=μόνο λάδι και τηγανίτα τίποτα). Αποφάσισα εν τέλει να επενδύσω σε μια τέτοια εμπειρία και φυσικά άξιζε τόσο πολύ που θα ξαναπήγαινα (αν από τις τόσες προσφορές που είχαμε (οικογενειακώς) για δωρεάν εισιτήριο, τύχαινε να πάρω ένα!). 

Αν η συναυλία γινόταν μόνο για πάρτη μου, θα έβαζα τα κλάματα από την συγκίνηση. Λόγω του υπερβολικού κόσμου περιορίστηκα μονάχα στην συγκίνηση, λίγο πολύ, άντε και κανένα μιξόκλαμα. Για εμένα το να ακούσω live ένα συγκρότημα (που μου αρέσει και) που έκανε καρίερα (και κάνει, ή έκανε αφού τώρα σταματάνε οριστικά (;) ) πριν καλά καλά γεννηθώ είναι απερίγραπτο και must see. 

Όταν ο Klaus (τώρα τον έμαθα και με το μικρό, αφού πριν την συναυλία θα δυσκολευόμουν να τον αναγνωρίσω (νομίζω) αν περνούσε από δίπλα μου, απόδειξη του ότι ποτέ δεν έκοψα φλέβες για τους Scorpions), όταν λοιπόν ο Klaus στο 2ο ή 3ο τραγούδι άρχισε να τραγουδάει το In Trance, ανατρίχιασα και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο έκανε και όλο το θέατρο Λυκαβηττού. Η διπλανή μου κυρία, γύρω στα 60 της, φώναξε κάτι του τύπου ''αυτός είσαι αγόρι μου'' ή ''άπαιχτος'' (πραγματικά είπε σε όλη την συναυλία τόσα πολλά που είναι αδύνατο να τα θυμάμαι) εκφράζοντας απόλυτα τις σκέψεις πολλών ή καλύτερα τα συναισθήματά μας. Μέχρι και ο πιο άψυχος θα ένοιωσε κάτι εκείνη την στιγμή.

Προσπάθησα να βρω την πρώτη εκτέλεση του κομματιού στην συναυλία (μιας και ήταν και η πρώτη ημέρα από τις τρεις συνολικά) αλλά παρατηρώ ότι η ηχογράφηση δεν συγκρίνεται με το λαιβ. Είχαμε την τύχη, στα μισά του τραγουδιού να σβήσουν τα φώτα λόγω διακοπής (στην Ελλάδα βρισκόμαστε). Έτσι, επειδή η συναυλία καταγραφόταν για εμπορικούς, φυσικά, λόγους, το τραγούδι παίχτηκε δύο φορές. Φακ γέα! (μια μικρή κατάρα στο άτομο που λέει αυτή την ''φράση''). Φυσικά τίποτα δεν ήταν ίδιο όπως η πρώτη εκτέλεση. 

Αυτό το βίντεο κατάφερα να βρω από τους Έλληνες youtubers, το οποίο λόγω ποιότητας ήχου αμφισβητεί τα λίγα που έγραψα. Το Still loving you, το Born to touch your feelings και το The best is yet to come, φτιάχνουν μια λίστα με τις ξεχωριστές μπαλάντες που έπαιξαν εκείνο το βράδυ και με έκαναν να νοιώσω καταθλιπτικά (για αυτό ευθύνεται νομίζω, εκτός από την συναισθηματική μου κατάσταση και το ακουστικό-unplugged κομμάτι της βραδιάς) θυμίζοντας μου (και αυτές) το ένα και μοναδικό πρόσωπο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που αποσπασματικά έχω γράψει εδώ και ολοκληρωτικά έχω σκεφτεί άπειρες φορές στο μυαλό μου μη μπορώντας να βρω μια άκρη (και ίσως να κοιτάξω μπροστά με αποφασιστικότητα).   


Καλό βράδυ









14 Sep 2013

Τι κάνεις όταν μια ολόκληρη πόλη είναι γεμάτη αναμνήσεις από ένα άτομο;

Η φυγή είναι μια λύση

Αλλά ξεχνάς πραγματικά ποτέ;


(Τώρα ανακάλυψα ότι ακόμα και άσχετοι άνθρωποι σε θυμίζουν ρε γαμώτο)



* Με αυτό ξύπνησα

12 Sep 2013

I taught you how to sin(g)
You taught me everything I know




5 Sep 2013

Γυμνοί στους δρόμους της Αθήνας (not really)

Αυτό το καλοκαίρι (το οποίο για κάποιους δεν έχει τελειώσει ακόμα), είχα την ευκαιρία και την τύχη να πάω στην Γερμανία για ένα μεγάλο διάστημα. Εδώ και μερικές μέρες που έχω γυρίσει βρίσκομαι σε μια κατάσταση πολιτισμικού σοκ.

Έχοντας εγκλιματιστεί με την ζωή εκεί, εδώ όλα μου φαίνονται υπερβολικά απωθητικά. Εχθές είχα την ατυχία να βγω έξω -ευτυχώς πήγα σε φεστιβάλ μπύρας (αν και δεν πίνω μπύρα) οπότε ήμουν κάπως κοντά στα γερμανικά πλαίσια- και παρατήρησα θέλοντας και μη, πόσο άγουστοι και άξεστοι είμαστε.

Δεν θα πω τίποτα για τα πέδιλα-στρινγκ. Αυτά τα έβρισκα ανέκαθεν άσχημα και δυστυχώς είναι σχεδόν σε κάθε γυναικείο πόδι.

Στο μετρό, καθήμενος και περιμένοντας τον συρμό σε μια κατάσταση λήθαργου έχοντας ξενερώσει από την επιστροφή μου στην πρωτεύουσα, ακούω δύο τύπους που κάθησαν δίπλα μου (με υπερβολικά εκνευριστικό τρόπο) να μιλάνε.

-Κοίτα αυτή εκεί
-Ναι, ναι, δίπλα στο πράσινο;
-Οπ, αυτή με το κόκκινο, καλό κομματάκι
-Ναι, και ωραίο χρωματάκι...

Μετά δεν ξέρω τι είπαν και δεν θα ήθελα να ξέρω γιατί θα ξερνούσα.
Η τύπισσα ήταν ξέκωλο, ό,τι και να κάνουμε, για αυτό και ενδιέφερε περισσότερο από την ''δίπλα στο πράσινο'' . Το ''χρωματάκι'' αναφέρεται στο χρώμα μετά από άπλεττες ώρες ηλίασης σε κάποιο νησί.
Η κατάσταση δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για βρισίδια. Σε κάνει να αναρωτιέσαι τι συμβαίνει με τους Έλληνες. Στην Γερμανία, οι άνδρες ως επί το πλείστον, προσπαθώντας να διατηρήσουν μια αξιοπρέπεια (ελπίζω) δεν κρεμόντουσαν από κάθε κώλο -ημίγυμνο, γυμνό, ή μη- που περνούσε, ούτε σχολιάζαν τόσο χυδαία στους δρόμους.
Από την άλλη, οι γυναίκες δεν ντύνονταν με τον πιο άγουστο τρόπο. Ποιος ο λόγος να ντυθείς ''καλά'' για μια έξοδο και να βάλεις αθλητικό παπούτσι από κάτω;!; Γιατί;! Είναι έγκλημα προσβλητικό για τα μάτια όσων σε βλέπουν. Υποθέτω, πως για πολλούς, το να δουν κάποιον άνδρα με κουστούμι και αθλητικά παπούτσια, προκαλεί την ίδια αντιπάθεια. Αλλά, αν έχεις στυλ, μπορείς να βάλεις πολλά περισσότερα και να εξακολουθείς να είσαι ωραίος/ωραία. Τα αθλητικά παπούτσια και το φόρμαλ ντύσιμο δεν πάνε. Οι σχεδιαστές μόδας θα πρέπει να τραβάνε τα μαλλιά τους.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί τόση γύμνια εδώ. Είναι πολύ ζεστά; (Έρχεται ΧΕΙΜΏΝΑΣ, υπομονή!) Εντάξει, μπορείς να δείξεις όσο κρέας θες, δεν έχω αντίρρηση (κανένας ''άνδρας'' δεν θα είχε νομίζω), αλλά όταν μπορούμε να δούμε τον κώλο σου, τα βυζιά σου και τα λοιπά, επειδή ξέχασες να τα καλύψεις, τότε οι μόνες λέξεις που μπορούν να σε χαρακτηρίσουν αρχίζουν μόνο από Π.

Χωρίς παρεξήγηση

1 Sep 2013

I love you, I'll kill you, but I'll love you forever

Είμαι πιο μπερδεμένος από ποτέ. Τα συναισθήματά μου είναι συνωστισμένα σε δύο αντίθετους πόλους. Αγαπάω και αντιπαθώ ταυτόχρονα. (Δεν θα μπορούσα να νοιώσω μίσος για εσένα)

Περίμενα κάτι να μη πάει καλά, αλλά όχι έτσι. Προδόθηκα με τον πιο αχάριστο τρόπο. Προδόθηκα από το άτομο που συνέχεια φρόντιζε να μου υπενθυμίζει ότι θα το προδώσω. 
Τόσο καιρό έδινα και υπέμενα καταστάσεις ελπίζοντας για κάτι. Για εμάς.
Θα έδινα και την ζωή μου για να αισθανθείς ό,τι λες ότι αισθάνεσαι τώρα για άλλους. Τόσο ξαφνικά και τόσο εύκολα. 

Είμαι πιο μπερδεμένος από ποτέ. Το μοναδικό άτομο που πίστευα ότι δεν θα με πληγώσει ποτέ έτσι, το έκανε. Από την μια το μνησίκακό μου κομμάτι αρέσκεται στο να εύχεται να πληγωθείς όπως εγώ και να βρει μια εκδίκηση. Όχι γιατί είμαι μοναδικός -μοναδικός ήμουν μόνο όταν ήμουν δίπλα σου- αλλά γιατί έτσι ίσως καταλάβεις τι νοιώθω για εσένα. Από την άλλη, ολόκληρο το είναι μου φωνάζει ''ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ''.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος κυκλοθυμικών συναισθημάτων, χαίρομαι για εσένα. Χαίρομαι που ακόμα και έτσι, καταστρέφοντάς με, πήρες μια απόφαση. Μια απόφαση που τόσο καιρό, με εμένα, συνέχεια ανέβαλες ή δεν σκεφτόσουν καθόλου. Χαίρομαι αν είσαι ευτυχισμένη έτσι.

Μια μέρα με έπιασα να ελπίζω να είναι όλα ένα όνειρο και να μη σε είχα γνωρίσει ποτέ. Αλλά δεν θα ήμουν ό,τι είμαι σήμερα αν δεν ήσουν εσύ. Θα ήμουν χειρότερος. Όσο και να ελπίζω, δεν θέλω να σε ξαναδώ. Ίσως με εμάς δεν γίνει τίποτα πια, αφού όπως φαίνεται δεν ήθελες να γίνει. Ίσως τελικά όλα όσα μου είπες να είναι ψέμματα και εγώ ο αφελής που τα πίστεψε και ίσως ποτέ να μη καταλάβεις τι νοιώθω για εσένα.

Συγχώρεσέ με αν ό,τι λέω σε ενοχλεί. Είμαι και εγώ άνθρωπος με συναισθήματα βλέπεις και αυτό ξεπερνάει τις αντοχές μου όσα και αν ισχυρίζομαι ότι νοιώθω. Αν ποτέ με εκτίμησες και όντως ένοιωσες κάτι για εμένα κάποτε, προσπάθησε να το καταλάβεις αυτό. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, γιατί τίποτα δεν σημαίνω για εσένα -παρά μόνο κάποιος που γέμιζε κενά, όντας καλύτερος από το τίποτα- μη με κοροιδέψεις, γιατί ποτέ δεν έκανα κάτι κακό, παρά μόνο να σε αγαπάω ανιδιοτελώς και όσο τίποτα, και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανείς.

Αγαπημένη μου, η αγάπη μου για εσένα είναι πολύ μεγάλη για να τελειώσει σε μια ζωή. Αλλά αποτύχαμε και οι δύο. Εγώ να σου δείξω πώς αισθάνομαι και εσύ να το καταλάβεις και αυτό είναι δυσβάσταχτο.
Σε αγαπώ. Καλή τύχη



ΥΓ: Έχω ένα παράπονο όμως. Πιστεύω πως μια συγγνώμη
μου άξιζε μετά από όλα αυτά.









Και χρόνια πολλά
Η Αθήνα είναι σκατά
...και επίσης όλα μου θυμίζουν εσένα
Καταλαβαίνεις τι έκανες;