We are all just prisoners here, of our own device.

31 May 2013

Να εχθές είδα μια φωτογραφία (σου) και όσο περισσότερο την κοίταζα σαν χαζός τόσο περισσότερο θλιβόμουν αλλά ταυτόχρονα χαιρόμουν λίγο. 
Αργότερα συνειδητοποίησα ότι  με δικαιολόγησα λέγοντας ότι αυτό που ένοιωθα ήταν νοσταλγία για κάτι που θα θέλω δικό μου, μα που είναι μακριά.


Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό να έχεις σκεφτεί από την αρχή (τι θα πεις όταν έρθει) το τέλος, αλλά εγώ το έχω σκεφτεί και όπως και να 'χει αν τίποτα δεν γίνεται, το τέλος έρχεται. 

20 May 2013

Εδώ είχα γράψει κάποτε, ότι όσο περισσότερο ασχολείσαι με κάτι τόσο περισσότερο (τείνει να) χαλάει. 

Από την άλλη όμως, όσο περισσότερο αφήνεις κάτι τόσο περισσότερο (τείνει να) φτιάχνει αλλάζει, θα πω. 
Αλλά όχι να αλλάζει προς όφελός σου.

Δυστυχώς, όπως πάντα, αδυνατώ να εξηγήσω κάτι χωρίς παράδειγμα (κάτι που είναι πρόβλημα γιατί για τους γνώστες της εκάστοτε κατάστασης είναι σκονάκι εις βάρος μου).

Οπότε το παράδειγμα έχει ως εξής. Σε μια σχέση, ό,τι είδους και αν είναι, έρχεται κάποτε, ίσως, μια ρήξη. Από αυτές τις ρήξεις όπου ο ένας ή ο άλλος έχει κάνει χοντρή μαλακία. Αν δεν αντιδράσεις άμεσα, τελειώνοντας την όποια σχέση, και αφήσεις τον χρόνο να περάσει θα καταλήξεις να σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν και να δικαιολογείς τον άλλον. Το έκανε για αυτό και για αυτό και να ξεχνάς τον εαυτό σου και ότι σε πλήγωσε εν τέλει. Και ως φυσικό επακόλουθο τον συγχωρείς. 

Τώρα αυτό το παράδειγμα το βάζω στον περίφημο κύκλο της βίας. Το ότι έγινε το πρώτο ξέσπασμα βίας δεν σημαίνει ότι με την συγχώρεση του θύτη από το θύμα ή και την μετάνοια του ίδιου του θύτη δεν θα επαναληφθεί η βία. Εφόσον έγινε κάτι, είναι πολύ πιθανό να ξαναγίνει. Και έτσι έρχεται το επόμενο ξέσπασμα και το μεθεπόμενο και ούτω καθ'εξής και πάντα με την συγχώρεση του θύματος. Ό,τι γίνεται συνηθισμένο και λίγο πολύ αυτονόητο για τον ένα (ξέσπασμα εν προκειμένω) γίνεται και για τον άλλο (συγχώρεση), μέχρι το θύμα, συνήθως, να αποφασίσει ότι δεν πάει άλλο.

Αυτό στο οποίο θέλω να μείνω και να καταλήξω νομίζω, είναι ότι το ότι έγινε κάτι δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναγίνει. Τσακώθηκες με κάποιον. Την πρώτη φορά η σκοτεινή πλευρά του σε εκπλήσσει, αν το αφήσεις να περάσει χωρίς να κάνεις κάτι και μείνεις θύμα ή καλύτερα αδρανής, με το πέρασμα του χρόνου θα καταλήξεις να λες, έλα και τι έγινε μωρέ; Την επόμενη φορά, αφού ''δεν έγινε τίποτα μωρέ'' η σκοτεινή πλευρά δεν θα σε εκπλήξει και ο άλλος δεν θα διστάσει πάλι όσο πριν να την δείξει. Και έτσι συνηθίζεις σε μια νέα κατάσταση, που αν και σου κάνει κακό, η συνήθεια την θεωρεί συνηθισμένη.

Δυστυχώς, οι σκέψεις μου που φαντάζουν τόσο επεξηγηματικές και ορθές στο μυαλό μου, όταν πάω να τις αποτυπώσω οπουδήποτε κάνουν φτερά, πόσο μάλλον όταν έχω μια μανία με τις δευτερέουσες προτάσεις, χάνοντας έτσι οποιαδήποτε σύνδεση τυχαίνει να σκέφτομαι. (Και εδώ είναι ασήμαντο, αλλά όταν γράφεις ένα κείμενο για ένα μάθημα είναι μεγάλο πρόβλημα)