We are all just prisoners here, of our own device.

21 Apr 2013

Προσωπικά δεν ξέρω αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Το θέμα είναι ότι εδώ και αρκετό καιρό έχω σταματήσει να τηρώ την υπόσχεση που είχα δώσει κάποτε για να μάθω εν τέλη τι σκέφτεσαι.
Σήμερα είναι αλλιώς όμως. Άρχισα να σε διαβάζω πάλι, στην αρχή για να ξέρω τι σκέφτεσαι μιας και αυτό μου είναι πολυτέλεια τις τελευταίες εβδομάδες με τις τρομακτικές εξαφανίσεις σου. Τώρα όμως τα πήρα όλα από την αρχή τότε που ξεκίνησες, έτσι, χωρίς να ξέρω γιατί, και αμέσως ένοιωσα μια παρηγοριά, σαν να σε έχω δίπλα μου. Όχι εξαφανισμένη και να με αγνοείς(;).
Ναι, πιστεύω ότι με αγνοείς. Ότι όλα όσα έχεις τάξει ή πει είναι ψέμματα και εγώ σαν παιδάκι τα πιστεύω και ελπίζω για αυτά.
Τα διαβάζω όλα, ένα προς ένα (και για όσο το κάνω νοιώθω ωραία, όσο μελαγχολικά και αν είναι όσα διαβάζω) και προσπαθώ να με βρω σε προτάσεις και παραγράφους που μόνο εσύ μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις, να καταλάβω τι σκεφτόσουν τότε. Σαν μια γενεαλογία, μια ιστορία που πρέπει να βρω το κρυμμένο νόημα.
Και προχωράω σε καταστάσεις που δεν έχουν εμένα και νοιώθω μια τάση για εμετό και μια ζαλάδα. Και μαζί ένα μίσος για όσους υποστηρίζουν την μεριά και τις απόψεις που δεν περιέχουν εμένα, αλλά οι εξελίξεις με δικαίωσαν, έστω και έτσι, και αποδείχθηκα καλύτερος, κάτι που άλλοι, και εσύ (ίσως) μαζί τους δεν πίστευες.
Και να 'μαστε πάλι (here we are born to be kings), σε μια κατάσταση που θυμίζει γόρδιο δεσμό και οι λύσεις -πανομοιότυπες, μα τόσο αντίθετες- είναι τόσο απλές (ναι, αυτή είναι η γνώμη μου) μα τόσο δύσκολες. It's heaven and hell.
Το δίλημμά μου; Διπλό. Δεν θέλω να σε χάσω, αλλά αυτή η κατάσταση είναι αδιάβατη, οπότε πρέπει να την σταματήσω. Για το καλό και τον δύο μας. Αλλά αν την σταματήσω, θα με θελήσεις ποτέ πίσω; θα με κυνηγήσεις ή θα γυρίσεις στην ίδια δειλία που λες ότι σε εμποδίζει και τώρα;
Όσο ρομαντικός και αν νοιώθω, η λογική μου μού λέει ότι από την στιγμή που αποφασίζεις να ακολουθήσεις διαφορετικό δρόμο από τον άλλον, αμέσως δεν έχεις ελπίδες να τον συναντήσεις στο μέλλον, είτε έχει μείνει κάτι, είτε ως απωθημένο είτε ως περιέργεια, είτε δεν έχει μείνει τίποτα, παρά μόνο μια αδιαφορία, απάθεια ή και μίσος.
Και έτσι κάθομαι και περιμένω σε μια κατάσταση για γερά νεύρα, με κλάμματα και κυκλοθυμισμούς, ελπίζοντας για έναν από μηχανής θεό.
Τουλάχιστον έχω ακόμα πολλά να διαβάσω...

2 comments:

Love addict said...

Δυσκολο πράγμα να ψαχουλεύεις τις σκέψεις καποιου που σένδιαφέρει!
Απο τη μια νιώθεις ικανοποιηση αλλά απο την άλλη δεν ξέρεις αν η εκπληξη που σου επιφυλάσσουν οι σκέψεις είναι ευχαριστες οι δυσάρεστες!
Καλό ξημέρωμα!

Abraxas said...

Πόσο αληθινό :)

Καλησπέραα!