We are all just prisoners here, of our own device.

15 Apr 2013

Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ υποκατάστατα για να μαθαίνω τι σκέφτεσαι. 
Τα γράμματα σταμάτησαν απρόσμενα, όσο απρόσμενα είχαν ξεκινήσει και έμεινα να μαθαίνω ''νέα'' από άτομα αναποφάσιστα και ελεεινά.
Ποτέ δεν ήξερα τι σκέφτεσαι πέρα από όσα μου έλεγες και αυτό ποτέ δεν με ενοχλούσε. 
Έως πρόσφατα...που έγινε το κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω τίποτα και φυσικά δεν λες τίποτα αν δεν σκοπεύεις να το πεις. 

Η ειρωνεία είναι η εξής. Πάντα πίστευα ότι είμαι άνθρωπος που διδάσκεται σφοδρά, αν μπορείς να το πεις έτσι, από την εμπειρία και τα λάθη του, όμως πάλι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκα -δεν ξέρω πώς ακριβώς- σε μια κατάσταση που είχα συναντήσει και πριν. Φυσικά αντί να ακούω την εμπειρία που φωνάζει ΦΥΓΕ, κάθομαι και ελπίζω, κάτι που τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι αν θα γίνει ποτέ.

Το πρόβλημα είναι ότι κουράζομαι. Στην αρχή την εμπειρία δεν την άκουγα γιατί πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά τώρα η εμπειρία κάνει τον δικηγόρο του διαβόλου και εγώ την ακούω εσκεμμένα. 
Κουράζομαι και ενώ δεν έχω κάτι καλύτερο, γιατί δεν υπάρχει καλύτερο από εσένα, η αναμονή για το τίποτα είναι επώδυνη.

Έχω αρχίσει να μη σε πιστεύω ή τουλάχιστον να έχω σε μια άκρη του μυαλού μου την σκέψη ότι μπορεί και να μην λες αλήθεια. Όσα λες, είπες ή έκανες -ζαλίστηκα λίγο- όλα μπορεί να είναι και ψέμματα. Τουλάχιστον έτσι θα ξέρω συνειδητά, αλλά ίσως με τύψεις, ότι από πριν περίμενα αυτό το τέλος και η στεναχώρια ίσως είναι πιο εύκολη. 


Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι και εγώ γίνομαι παράλογος ή τελικά.... λογικός.

1 comment:

Nemo said...

Let it go, bro.
Τελικά αυτό που νιώθεις μέσα σου και δεν θες να το πιστέψεις, αυτό είναι η αλήθεια.
Βέβαια, μπορεί να είμαι και αηδιαστικά απαισιόδοξη (ή ρεαλίστρια) και να έχεις το happy ending σου, αλλά μιας και το αισθάνεσαι ήδη, θα σου έλεγα να το αποδεχτείς.
Δεν είδες εμένα πως καταλήγω;
Πάρε μπρος και πήγαινε μπρος.
Με αγάπη στο λέω.