We are all just prisoners here, of our own device.

28 Apr 2013

Το Χάος

-Η δύσκολη απόφαση
    Η ανακοίνωση
-Το αδιέξοδο
-Η θλίψη
-Ο φόβος του τέλους
-Η ελπίδα
    Πάντα η ελπίδα
-Οι καθημερινές αιμορραγίες
    Η δικαιολογία των φαρμάκων
        Η ψυχολογία
-Οι πόνοι
    Οι πόνοι παντού
        Οι πόνοι στην καρδιά
            Σωματικοί πόνοι
                Ψυχικοί πόνοι
-Ο άλλος
    Εσύ
        Εγώ
            Το αδιέξοδο
                Πάντα το αδιέξοδο
-Η πολιτική
    Η πολιτική για/σε όλα
        Τα διλήμματα
            Η μια απόφαση
                Η καταστροφή
-Ο χαμός
    Ο χαμός σε κάθε επιλογή
        Ο χαμός πάντα
-Η μοναξιά
    Η έλλειψη κατανόησης
        Η μοναξιά πάλι
-Η ευκολία έκφρασης άπαιτητικών όρων
    Ο όρος φίλος
        Οι δήθεν φίλοι
            (Οι) φίλοι μέσα σε μια μέρα
                Η εμπιστοσύνη
                    Η δήθεν εμπιστοσύνη τελικά
                        Η κατάρρευση
-Τα νεύρα 
    Τα νεύρα των άλλων
        ...γίνονται νεύρα δικά σου
-Η μοναξιά πάλι
    Η απουσία σου
        Το τέλος  
            Η ελπίδα
                Πάντα η Ελπίδα.





Πραγματικά θέλω όσο ποτέ να μιλήσω σε κάποιον, να με ακούσει, χωρίς νουθεσίες και αντιρρήσεις, να δει και να νοιώσει τα πράγματα όπως εγώ. Να γίνει για λίγο εγώ, να με καταλάβει. Έτσι ίσως πιστέψω πως ό,τι πάω να κάνω είναι το καλύτερο.





24 Apr 2013

The Revolutionary Road

''And you know what's so good about the truth? Everyone knows what it is however long they've lived without it. No one forgets the truth, Frank, they just get better at lying.''
The Revolutionary Road

21 Apr 2013

Προσωπικά δεν ξέρω αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Το θέμα είναι ότι εδώ και αρκετό καιρό έχω σταματήσει να τηρώ την υπόσχεση που είχα δώσει κάποτε για να μάθω εν τέλη τι σκέφτεσαι.
Σήμερα είναι αλλιώς όμως. Άρχισα να σε διαβάζω πάλι, στην αρχή για να ξέρω τι σκέφτεσαι μιας και αυτό μου είναι πολυτέλεια τις τελευταίες εβδομάδες με τις τρομακτικές εξαφανίσεις σου. Τώρα όμως τα πήρα όλα από την αρχή τότε που ξεκίνησες, έτσι, χωρίς να ξέρω γιατί, και αμέσως ένοιωσα μια παρηγοριά, σαν να σε έχω δίπλα μου. Όχι εξαφανισμένη και να με αγνοείς(;).
Ναι, πιστεύω ότι με αγνοείς. Ότι όλα όσα έχεις τάξει ή πει είναι ψέμματα και εγώ σαν παιδάκι τα πιστεύω και ελπίζω για αυτά.
Τα διαβάζω όλα, ένα προς ένα (και για όσο το κάνω νοιώθω ωραία, όσο μελαγχολικά και αν είναι όσα διαβάζω) και προσπαθώ να με βρω σε προτάσεις και παραγράφους που μόνο εσύ μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις, να καταλάβω τι σκεφτόσουν τότε. Σαν μια γενεαλογία, μια ιστορία που πρέπει να βρω το κρυμμένο νόημα.
Και προχωράω σε καταστάσεις που δεν έχουν εμένα και νοιώθω μια τάση για εμετό και μια ζαλάδα. Και μαζί ένα μίσος για όσους υποστηρίζουν την μεριά και τις απόψεις που δεν περιέχουν εμένα, αλλά οι εξελίξεις με δικαίωσαν, έστω και έτσι, και αποδείχθηκα καλύτερος, κάτι που άλλοι, και εσύ (ίσως) μαζί τους δεν πίστευες.
Και να 'μαστε πάλι (here we are born to be kings), σε μια κατάσταση που θυμίζει γόρδιο δεσμό και οι λύσεις -πανομοιότυπες, μα τόσο αντίθετες- είναι τόσο απλές (ναι, αυτή είναι η γνώμη μου) μα τόσο δύσκολες. It's heaven and hell.
Το δίλημμά μου; Διπλό. Δεν θέλω να σε χάσω, αλλά αυτή η κατάσταση είναι αδιάβατη, οπότε πρέπει να την σταματήσω. Για το καλό και τον δύο μας. Αλλά αν την σταματήσω, θα με θελήσεις ποτέ πίσω; θα με κυνηγήσεις ή θα γυρίσεις στην ίδια δειλία που λες ότι σε εμποδίζει και τώρα;
Όσο ρομαντικός και αν νοιώθω, η λογική μου μού λέει ότι από την στιγμή που αποφασίζεις να ακολουθήσεις διαφορετικό δρόμο από τον άλλον, αμέσως δεν έχεις ελπίδες να τον συναντήσεις στο μέλλον, είτε έχει μείνει κάτι, είτε ως απωθημένο είτε ως περιέργεια, είτε δεν έχει μείνει τίποτα, παρά μόνο μια αδιαφορία, απάθεια ή και μίσος.
Και έτσι κάθομαι και περιμένω σε μια κατάσταση για γερά νεύρα, με κλάμματα και κυκλοθυμισμούς, ελπίζοντας για έναν από μηχανής θεό.
Τουλάχιστον έχω ακόμα πολλά να διαβάσω...

15 Apr 2013

Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ υποκατάστατα για να μαθαίνω τι σκέφτεσαι. 
Τα γράμματα σταμάτησαν απρόσμενα, όσο απρόσμενα είχαν ξεκινήσει και έμεινα να μαθαίνω ''νέα'' από άτομα αναποφάσιστα και ελεεινά.
Ποτέ δεν ήξερα τι σκέφτεσαι πέρα από όσα μου έλεγες και αυτό ποτέ δεν με ενοχλούσε. 
Έως πρόσφατα...που έγινε το κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω τίποτα και φυσικά δεν λες τίποτα αν δεν σκοπεύεις να το πεις. 

Η ειρωνεία είναι η εξής. Πάντα πίστευα ότι είμαι άνθρωπος που διδάσκεται σφοδρά, αν μπορείς να το πεις έτσι, από την εμπειρία και τα λάθη του, όμως πάλι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκα -δεν ξέρω πώς ακριβώς- σε μια κατάσταση που είχα συναντήσει και πριν. Φυσικά αντί να ακούω την εμπειρία που φωνάζει ΦΥΓΕ, κάθομαι και ελπίζω, κάτι που τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι αν θα γίνει ποτέ.

Το πρόβλημα είναι ότι κουράζομαι. Στην αρχή την εμπειρία δεν την άκουγα γιατί πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά τώρα η εμπειρία κάνει τον δικηγόρο του διαβόλου και εγώ την ακούω εσκεμμένα. 
Κουράζομαι και ενώ δεν έχω κάτι καλύτερο, γιατί δεν υπάρχει καλύτερο από εσένα, η αναμονή για το τίποτα είναι επώδυνη.

Έχω αρχίσει να μη σε πιστεύω ή τουλάχιστον να έχω σε μια άκρη του μυαλού μου την σκέψη ότι μπορεί και να μην λες αλήθεια. Όσα λες, είπες ή έκανες -ζαλίστηκα λίγο- όλα μπορεί να είναι και ψέμματα. Τουλάχιστον έτσι θα ξέρω συνειδητά, αλλά ίσως με τύψεις, ότι από πριν περίμενα αυτό το τέλος και η στεναχώρια ίσως είναι πιο εύκολη. 


Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι και εγώ γίνομαι παράλογος ή τελικά.... λογικός.

8 Apr 2013


Μου ζήτησαν να φανταστώ την τέλεια γυναίκα
και φαντάστηκα εσένα