We are all just prisoners here, of our own device.

1 Mar 2013

Λοιπόν σκεφτόμουν να γράψω αυτό που έμαθα σε μια (ανεπιτυχή) ιστορία, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω εκνευριστεί αρκετά για να το κάνω ''αντικειμενικά''. 

Δεν ξέρω πώς και γιατί οδηγούνται διάφοροι άνθρωποι σε κάτι ανεξήγητες πράξεις αλλά είναι ηλιθιότητα να την πληρώνουν ή να ξεσπούν σε αυτούς που δεν φταίνε.

Η μια -η άθλια της περίπτωσης- αποφασίζει να πάει ταξίδι στην άλλη άκρη της Ευρώπης για να συναντήσει τον έρωτα της ζωής της, τον οποίο δεν έχει δει ποτέ κιόλας. Επειδή έτυχε να πατάει ωραία τα κουμπιά του υπολογιστή ή να έχει ωραία διαδικτυακή εμφάνιση. Πρώτη επιπολαιότητα.

Όντας εκεί, αποφασίζει να μείνει μόνιμα εκεί. Επιπολαιότητα δεύτερη.

Θα μου πει τώρα κανείς και εσένα τι σε νοιάζει. Μέχρι εδώ δεν με νοιάζει. Καλά στέφανα τα παιδιά αν θέλουν με το καλό, την ευχή μου και άλλες αηδίες για παντριές. 

Αλλά όταν ξαφνικά (δια)γράφεις και αγνοείς ανθρώπους που σε ρωτούν πώς είσαι και αν τα καταφέρνεις καλά εκεί στα ξένα αυτό είναι μαλακία και λυπάμαι αλλά ευχές δεν έχει από εμένα. Πόσο μάλλον όταν το θύμα είναι δικός μου άνθρωπος. 

Αίσχος, ντροπή και όνειδος. 

Και επειδή είμαι της άποψης ότι πρέπει να μισούμε ελεύθερα, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δικαίως το αξίζουν γιατί κάνουν ολοφάνερες μαλακίες, ελπίζω η κοπελιά που τόσο επιπόλαιη είναι να ξενερώσει γρήγορα και να γυρίσει πίσω στην χώρα της για να βρει κλειστές πόρτες. Τι κρίμα που θα είναι τότε. 

Όλοι ξέρουν να πουλάνε κόσμο μονάχα. Τίποτα άλλο. Μια αέναη εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης του άλλου. 



2 comments:

Nemo said...

OOoooooh, snap:P

Abraxas said...

Ηλίθιοι άνθρωποι αγαπητή.
Συμβαίνουν σε άλλους και εκνευρίζομαι. Φαντάσου τι νεύρα θα είχα αν γινόταν κάτι παρόμοιο σε εμένα!