We are all just prisoners here, of our own device.

26 Feb 2013

Έχοντας αποτύχει να κοιμηθώ στην ώρα μου, εκτός και αν το ότι κοιμάμαι πιο αργα από αυτό που θέλω είναι πάλι η ώρα μου, αφού το διάβασμα μόνο με νυστάζει αλλά δεν με κοιμίζει, άρχισα να σκέφτομαι διάφορα για την μοναχική ζωή μου.

Δυστυχώς, είμαι από αυτούς που αμφιβάλλουν αρκετά για την επόμενη ημέρα που έρχεται, όσο και αν υπάρχει μια ρουτίνα που σε εφησυχάζει και σου παρέχει μια ασφάλεια, μια προστασία ότι τίποτα ακραίο δεν θα συμβεί την επόμενη μέρα. Θα ξυπνήσεις κανονικά, θα πας στις δουλειές σου κανονικά και θα γυρίσεις κανονικά. 

Και ναι και όχι.
Όση εμπιστοσύνη και να έχεις στην καθημερινότητα ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Συχνά πυκνά σκέφτομαι ότι κάτι τραγικό θα μου συμβεί και μπορεί να πάθω κάτι. Όπως το να με πατήσει ένα αυτοκίνητο ή να βρεθώ την λάθος ώρα στο λάθος μέρος και να σκοτωθώ. Έτσι χωρίς λόγο. Βέβαια πολλοί αντιπαθητικοί θα πουν γιατί δεν συμβαίνει αυτό να ησυχάσουμε και εμείς (all the haters are going to hate). Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές το επιθυμώ και εγώ για να βγω από αυτή την μιζέρια και την συνεχή αποτυχία με αυτά που θέλω να γίνουν και δεν γίνονται. Και σε εμένα το εν λόγω θέμα συνήθως περιστρέφεται γύρω, όχι από το τι μπορώ να κάνω, αλλά τι δεν μπορώ να κάνω επειδή κάποια πράγματα είναι έτσι και όχι αλλιώς. 

Άρχισα να αναρωτιέμαι λοιπόν, τι θα γίνει αν πάθω τίποτα μες στο σπίτι. Όχι στον δρόμο ή κάπου έξω όπου μπορούν να με μαζέψει κάποιος που με λυπήθηκε. Από καρδιακή προσβολή μέχρι εγκεφαλικό ή λυποθυμία με αποτέλεσμα σοβαρό ατύχημα. Ποιος θα με μαζέψει; Σίγουρα κανείς. Κανείς δεν θα είναι εκεί για να καλέσει βοήθεια ή να με περισώσει όσο μπορεί. 

Η απουσία μου θα παρατηρηθεί μετά από μια μέρα (για αυτό είμαι σίγουρος) λόγω της υπερβολικής ανησυχίας συγγενών. Δεν θα σηκώνω τα τηλέφωνα, κανένας δεν θα ξέρει που θα είμαι, μέχρι που θα στείλουν κάποιον να ψάξει. Όλα κλειστά στο σπίτι. Θάνατος.

Αυτό που με απογοήτευσε περισσότερο σε αυτή την σκέψη είναι ότι κάποια άτομα ποτέ ή πολύ αργά θα μάθουν ότι εγώ δεν ζω πια. Και εγώ, θα ήθελα να μάθουν αυτά τα άτομα ότι έφυγα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Υπάρχουν άτομα για τα οποία οι υπόλοιποι δεν ξέρουν ότι έχετε επαφή. Για παράδειγμα, μια μητέρα ξέρει μόνο τους φίλους του παιδιού της που έχει γνωρίσει ή έχει ακούσει να λέει για αυτούς. Τι γίνεται στην περίπτωση όπου η σχέση σου με ένα άτομο δεν έχει και έναν άλλο κρίκο, ένα τρίτο άτομο που να ξέρει για την σχέση σας; 

Ας υποθέσουμε ότι αλληλογραφώ με κάποιο άτομο, το οποίο μόνο εγώ ξέρω και κανένας άλλος. Δεν έχουμε κοινούς γνωστούς ούτε τίποτα. Αν εγώ πάθω κάτι, μείνω φυτό για παράδειγμα, μπορεί να ζω αλλά σίγουρα δεν θα δύναμαι να απαντήσω στα γράμματά του. Εκείνος θα περιμένει απάντησή μου, ίσως στείλει και δεύτερο γράμμα πιστεύοντας ότι το πρώτο έχει χαθεί, ίσως και τρίτο. Μετά θα αρχίσει να αναρωτιέται τι έγινε και δεν απαντάω. Μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι τον αγνοώ για κάτι που μου έκανε και δεν το κατάλαβε. Και εν τέλει να καταλήξει να με μισεί επειδή πιστεύει ότι εγώ μια μέρα αποφάσισα να τον αγνοήσω, παρά το γεγονός ότι εξέφρασα την επιθυμία μου να τον συναντήσω, αλλά ωστόσο δεν γνωρίζει την αλήθεια ή δεν μπορεί να την μάθει. 

Αυτό το παράδειγμα εφαρμόζεται σε μια δύο σχέσεις μου που θεωρώ πολύ σημαντικές για την ζωή μου. Ωστόσο, ταυτόχρονα ,προκύπτει το ζήτημα ότι δεν θα μου άρεσε -έστω και νεκρός- να με μισεί ή αντιπαθεί κάποιος επειδή δεν έμαθε ποτέ τι μου συνέβη. Ωστόσο, όλοι οι άνθρωποι μισούν και μισούνται από κάποιους για ξεκάθαρους, μάλλον, για τους ίδιους τους τούς εαυτούς και για τους άλλους που τους μισούν λόγους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Βέβαια ένας θα πει ότι αν κάποιος ήταν σημαντικός στην ζωή σου και το ήξερε δεν θα σε μισήσει για αυτό, ίσως μονάχα να βρεθεί σε μια κατάσταση άγνοιας. Αμ δε. Το παράδειγμα της αλληλογραφίας χωράει πολύ εύκολα την αντιπάθεια μιας και άλλη επαφή δεν υπάρχει μεταξύ των δύο. Και αυτό, να μην με μισεί δηλαδή κάποιος, δεν το θέλω από εγωισμό, αλλά επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής με τον άλλο. Ειδικά εφόσον τον θεωρώ σημαντικό στην, μέχρι πρότινος, ζωή μου. Να μάθει δηλαδή ότι πέθανα και ας είχα τόσα πράγματα να του πω και όχι να πιστεύει σε μια θεμιτή μου εξαφάνιση.






1 comment:

Nemo said...

Θα σου απαντήσω αλλά μέσω email, οπότε τσέκαρέ τα σε λίγο. Αυτός ο μονόλογος που πόσταρες σήμερα εδώ είναι όσα είπα στην ψυχολόγο μου το πρωί, χαρτί και καλαμάρι λέμε.
Σου απαντάω αμέσως μέσω mail...