We are all just prisoners here, of our own device.

15 Feb 2013

Μόνο σε εμένα συμβαίνει αυτό που όταν γίνεται κάτι, κάτι άλλο -από το παρελθόν συνήθως- έρχεται και σου χτυπάει την πόρτα.

Κάνεις την εξομολόγηση της ζωής σου και σε θυμούνται χίλιοι/χίλιες δύο από παλιά μετά.
Ή αν είσαι και πολύ γκαντέμης μπορεί να έχεις και νέο ραντεβού.

Τζιζους κράιστ ράιζ ον


ΛΙΑΚΑΔΑ said...

Δεν εισαι μόνος!
Καταννοώ... δεν ξέρεις πόσο... :))

Anonymous said...

Ναι σίγουρα αυτό ακριβώς σου συνέβει...

Nemo said...

Με το που διάβασα το post σου, λέω, τέλος, θα του το στείλω.
Οπότε ορίστε, κύριέ μου, με μια ελαφρά παραλλαγή του men σε women και σου κάθεται γάντι. :*

“Bloody (wo)men are like bloody buses —
You wait for about a year
And as soon as one approaches your stop
Two or three others appear.

You look at them flashing their indicators,
Offering you a ride.
You’re trying to read the destinations,
You haven’t much time to decide.

If you make a mistake, there is no turning back.
Jump off, and you’ll stand there and gaze
While the cars and the taxis and lorries go by
And the minutes, the hours, the days.”

― Wendy Cope, Serious Concerns

Abraxas said...

Λες να είναι κάποιου είδους συμπαντικής ειρωνείας όλο αυτό;


Abraxas said...

Ακριβώς έτσι είναι...και συμβαίνει αρκετά συχνά. Αν δεν είναι συμπαντική ειρωνεία είναι κατάρα :D

(: Καλημέρα!

Nemo said...

Ειρωνεία του χειρίστου είδους είναι. Κάποιος εκεί πάνω έχει γαμηθεί στα γέλια με αυτά που στέλνει σε μας τα θνητά, ΛΕΜΕ.