We are all just prisoners here, of our own device.

17 Feb 2013

'' Ήταν η τελευταία φορά που ήμασταν μαζί. Σου κρατούσα το χέρι και σε πείραζα. Κάθε φορά περπατούσαμε γύρω από την ακρόπολη και μετά καθόμασταν σε ένα πεζούλι. Πάντα φοβόσουν μήπως πέσεις. Αλλά πάντα σου έλεγα πως δεν μπορείς να πέσεις και έξάλλου το ύψος δεν ήταν και πολύ μεγάλο για να πεθάνει κανείς.
Θυμάμαι να συζητάμε για σωστά και λάθος. Πως ό,τι κάνουμε δεν είναι σωστό μα λάθος. 'Και είναι σωστό να μην είμαστε μαζί;' απαντούσα συνέχεια. Δεν είχα άλλο επιχείρημα και ήξερες ότι είχα δίκιο αλλά έφταιγε και το ότι όλα έγιναν αργά, τελικά. Μιλούσαμε για πολλή ώρα, το ίδιο θέμα, ίδια λόγια, ίδιους κύκλους. Άκρη δεν έβγαζα γιατί η άκρη μου ήταν να είμαι μαζί σου, οπότε αντικειμενικότητες και ηθικές ήταν ανύπαρκτες για εμένα εκείνη την στιγμή.
Ξανάρχισες να μου λες για σωστά και λάθος. Σε έπιασα από τους ώμους και σε ταρακούνησα φωνάζοντας -όσο μπορούσα να φωνάξω- ΣΟΒΑΡΕΨΟΥ. Δεν βλέπεις ότι όλο αυτό είναι λάθος -ειρωνεία μιλούσα για σωστά και λάθος σε μια συζήτηση για σωστό και λάθος. σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο και να συναντάς έναν όρο που δεν ξέρεις και να αρχίζεις να διαβάζεις κάτι άλλο για να καταλάβεις αυτό τον άγνωστο όρο και μετά ίσως να συναντήσεις και έναν άλλον όρο που να μην γνωρίζεις και στο τέλος καταλήγεις να έχεις εμβαθύνει τόσο πολύ που έχεις χάσει το πλάτος και το θέμα του πρώτου βιβλίου- . Δεν βλέπεις ότι όλο αυτό είναι λάθος; είπα δυνατά και σε ταρακούνησα πάλι.
Μετά δεν ξέρω πώς έγιναν όλα, μα έπεσες. Ήταν ατύχημα. Ξέρω πως κανένας δεν με πιστεύει αλλά ήταν ατύχημα. Δεν θα ήθελα να σε καταστρέψω ποτέ, πόσο μάλλον έτσι. Όχι εσένα.
Τώρα εγώ είμαι υποχρεωμένος να ζω, ξέροντας ότι η ύπαρξή σου είναι αλλού και ότι ποτέ δεν είχα αυτό που μόνο ήθελα. Και πες μου αγάπη μου πώς μπορώ εγώ να το κάνω αυτό, χωρίς εσένα. ''



Οποιαδήποτε ομοιότητα σε πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και σίγουρα παραπλανητική.

7 comments:

Nemo said...

"Άκρη δεν έβγαζα γιατί η άκρη μου ήταν να είμαι μαζί σου, οπότε αντικειμενικότητες και ηθικές ήταν ανύπαρκτες για εμένα εκείνη την στιγμή."

...και κάπως έτσι, είπες την πιο αληθινή κουβέντα που έχω διαβάσει ever σε blog.

Μας πέθανες νυχτιάτικο, αδερφάκι μου.

ΛΙΑΚΑΔΑ said...

ελπίζω η ιστορία εκτός από παραπλανητική να είναι και φανταστική...

Abraxas said...

Είδες τι κάνει το κάρμα; (τα λέγαμε κιόλας πριν)

Άσε καταλαβαίνω πώς είναι νυχτιάτικο...

Abraxas said...

Δεν μπορώ να δώσω μια καλή απάντηση, όσο απλή και αν είναι η απορία(;).

Εν μέρει πάντως είναι φανταστική και εν μέρει αληθινή

:)

Purple Rompishness * said...

άκρη μου ήταν να είμαι μαζί σου .
οοουφ!ντάξει ,δεν έχω να πώ κάτι .
όλο το κείμενο , από την αρχή ως το τέλος , ήταν υπέροχο .!

Abraxas said...

Σε ευχαριστώ :)

Και εγώ που το ξαναδιάβασα τώρα μετά από ένα χρόνο, βρίσκω ότι έχει την ίδια σημασία όπως τότε που το έγραψα.

Εύχομαι σε εσένα και στους υπόλοιπους να είναι καλύτερα τα πράγματα από τέτοιες φανταστικές και μη ιστορίες

(:

Purple Rompishness * said...

^_^ ωραίο αυτό που έγραψες ..

Αχ, και γω το εύχομαι ..αλλά ώρες ώρες νιώθω οτι παίζω σε ταινία - και να ξέρες οτι δν μ'αρέσουν οι ρομαντικές ταινίες _όσο ωραίες και αν είναι :) !
Καλό ξημέρωμα *: