We are all just prisoners here, of our own device.

27 Dec 2013

Γιορτινά Τραπέζια και το (Γιορτινό) Πνεύμα του Εθνικισμού

Τα οικογενειακά τραπέζια είναι γνωστές και κοινές υποθέσεις για καθένα από εμάς δυστυχως. 
Τα θέματα που συζητιούνται βέβαια, είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου, συνήθως. 

Προχθές, έπειτα από διάφορες δυσκολίες, κατάφερα να φτάσω στον τόπο του εγκλήματος γεύματος. Αφού ειπώθηκαν τα γνωστά περί πώς πάνε οι σπουδές, οι πανελλήνιες, τα λύκεια και τα γυμνάσια για κάθε αντίστοιχο μέλος της οικογένειας, η συζήτηση πήρε άλλη τροπή. 

Κάπως, από κάποιον, αναφέρθηκε ένα πρόβλημα υγείας και ξαφνικά all the hell let loose. 
Άρχισε να μας λέει πώς έχοντας το Χ μηδαμινό πρόβλημα, οι γιατροί στο νοσοκομείο, είπαν ότι έχει καρκίνο (μάλλον κάλλο στον εγκέφαλο όπως προσμένει κανείς από κάποιο άτομο που όλη του η ζωή περιστρέφεται γύρω από το χρώμα των νυχιών και τα πόσα τακούνια σε κάνουν ευτυχισμένο αλλά και όπως φάνηκε από τις απόψεις που εξέφρασε καθώς συνέχισε η συζήτηση) και πως πρέπει να αρχίσει χημειοθεραπείες. Αφού ξεπέρασε το άγχος, σκέφτηκε (τρομερό επίτευγμα) να επικοινωνήσει και με έναν άλλο γιατρό και συγκεκριμένα τον φίλο γιατρό που κάνει καριέρα στην Αγγλία. 

Τον παίρνω τηλέφωνο, λοιπόν, έχοντας σταματήσει να τρέμω, και του λέω έχω αυτό και αυτό στην πλάτη μου και μου είπαν ότι έχω καρκίνο. Με ρωτάει δύο τρία πράγματα και μου λέει αυτό και αυτό έχεις (οξεία βλακεία με τάσεις για υπερβολική επίδειξη κοινώς εσφαλμένων αντιλήψεων, διέγνωσα εγώ). 

Αφού όλοι στην παρέα(;) έδωσαν τα σέβη τους και τις ευχές τους στον φίλο γιατρό που δεν θα δουν ποτέ και τον ευχαρίστησαν που είναι τόσο καλός και αποτελεσματικός χωρίς να έχει οπτική επαφή με τον ασθενή, άρχισαν να αναρωτιούνται για το μεγαλείο των Ελλήνων και πώς διαπρέπουν σε όλα.

Γιατί οι Έλληνες, όταν μας τους παίρνουν οι Αμερικάνοι και οι Γερμανοί (οι οποίοι και οι δύο είναι χαμηλότερης νοημοσύνης από Εμάς), διαπρέπουν και ξεχωρίζουν περισσότερο και από τους ίδιους τους γηγενείς της εκάστοτε χώρας, κάτι που οφείλεται στον υψηλό βαθμό IQ μας.
Γιατί ο Έλληνας, φίλες και φίλοι, το έχει στο αίμα του, στο DNA του (και στον κώλο του) και για αυτό διαπρέπει όπου πάει, αλλά όχι στην Ελλάδα, η οποία τρώγει τα ίδια της τα παιδιά. 
Ο Έλληνας έχει το χάρισμα, όπως άλλοι (προφανώς και εκείνοι Έλληνες) έχουν την έκτη αίσθηση.

Και οι Γερμανοί και οι Αμερικάνοι, οι οποίοι σύμφωνα με τα λεγόμενα της παρέας(;), δεν έχουν ούτε αίσθηση μουσικής (ας αναφερθούμε ενδεικτικά στα λίγα ονόματα που κατονομάστηκαν και τα οποία αποτελούν ντροπή του Γερμανικού έθνους, όπως οι Bach, Wagner και Mozart, καθώς την στιγμή που ξεχωρίζουν, λέω εγώ, ταυτόχρονα δεν ξεχωρίζουν αφού είναι μόνο τόσοι λίγοι και υπήρξαν πριν τόσα (με το συμπάθειο) χρόνια, ενώ άλλα μεγάλα ονόματα, που όλοι νομίζουν ότι είναι Γερμανοί, είναι εν τέλει Αυστριακοί, αποδεικνύοντας την μουσική ανεπάρκεια -και όχι μόνο- των Γερμανών και πώς μας έχουν πλανέψει όλους), στηρίζουν τις υπεροικονομίες τους στους Έλληνες και άλλους εξέχοντες λαούς.

Σύμφωνα μάλιστα με εμπεριστατωμένα και τεκμηριωμένα δεδομένα, προχθές έμαθα ότι τρεις λαοί ξεχωρίζουν ανά τον κόσμο ''Οι Έλληνες (βεβαίως βεβαίως), οι Ισραηλινοί, όχι όχι, οι Εβραίοι και (παύση για να σκεφτούμε, ελπίζοντας για μια διακριτική βοήθεια από το κοινό μας, καθώς οι μαλακίες που λέμε δεν στέκουν, αλλά αποτελούν αποτέλεσμα εθνικής εμπνεύσεως της στιγμής) και... οι Ινδοί ''. 

Έτσι, ενώ εμείς και κάποιοι άλλοι λαοί έχουμε το θεϊκό χάρισμα, οι άλλοι, οι σημερινές υπερδυνάμεις, μας εκμεταλλεύονται γιατί οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες ''εργάζονται σαν μυρμήγκια''. Αλλά το μεγάλο πρόβλημα αυτής της εργασίας σαν μυρμήγκι, είναι ότι δεν σκέφτεσαι, και όταν συναντάς πρόβλημα, ''αναζητάς ανταλλακτικό, ενώ ο ΈΛΛΗΝΑΣ (δική μου έμφαση) βρίσκει πατέντα''. Τι έχεις να πεις για αυτό χαζέ Γερμανέ;

Δεν ξέρω πώς τελείωσε η συζήτηση, γιατί σηκώθηκα από το τραπέζι. Οι μαλακίες που άκουγα, ή που μου φαίνονταν ως τέτοιες, με ενοχλούσαν τόσο πολύ που αν έλεγα τη γνώμη μου, η συζήτηση θα τελείωνε με αίματα (και κρίνοντας από την ομοφωνία των απόψεων, τα αίματα θα ήταν δικά μου).
Ακόμα και άτομα που είχαν τελειώσει πανεπιστήμιο και είχαν ένα πτυχίο (το οποίο θεωρητικά αξίζει να το μνημονεύσω, ακόμα και όταν θεωρώ ότι η κοσμοθεωρία τους αποτελείται από την φούσκα του εαυτού τους) και άρα προφανώς(;) θα είχαν μια κάποια μη ψευδαισθητική αντίληψη της πραγματικότητας, φαίνονταν να διαιωνίζουν στην συζήτηση αυτές τις ηλίθιες απόψεις.

Έχοντας ζήσει ένα μήνα στην Γερμανία, πολύ πρόσφατα μάλιστα, μπορώ να διαβεβαιώσω τον κάθε μη κολλημένο, ότι οτιδήποτε αναφέρθηκε στην συζήτηση για τους Γερμανούς, δεν ισχύει. Δεν προσπαθώ να υπερασπιστώ τους Γερμανούς, αλλά μπορώ να έχω μια σωστότερη άποψη μένοντας εκεί και βλέποντας πώς ζουν. Το ότι τα καταφέρνουν και βρίσκονται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως, είτε ως μεμονωμένα άτομα είτε ως κράτος, δεν οφείλεται στο ότι εμείς είμαστε μαλάκες και μας εκμεταλλεύονται. Αντί να κατηγορούμε τους άλλους, ας δούμε λίγο τι κάνουμε εμείς.
Κανένας Έλληνας δεν πέφτει θύμα απαγωγής από την κάθε Γερμανία, Αμερική, Αγγλία και λοιπά, αλλά φεύγει γιατί το θέλει. Είτε γιατί πιστεύει ότι θα βρει ένα καλύτερο μέλλον εκεί, είτε γιατί πιστεύει ότι δεν ταιριάζει εδώ. Το ότι δεν ξεχωρίζει στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα που πηγάζει από το κράτος και την κοινωνία μας, όχι ένα αποτέλεσμα μιας θεωρίας συνομωσίας που σκοπό έχει να περιορίσει την ξεχωριστή ελληνική νοημοσύνη.

Το να καταφεύγουμε σε τόσο γελοίες γενικεύσεις, νομίζω αποδεικνύει και την ''νοημοσύνη'' που αναφέρθηκε παραπάνω ότι έχουμε ως ''ιδιοφυής'' λαός. Όποιος, τη σήμερον ημέρα, πιστεύει ότι η ευφυία είναι εγεγραμμένη στα DNA ή/και ένας λαός είναι ευλογημένος με το Χ ή Ψ χάρισμα πλανάται.

Αλλά υπομονή... είμαστε πολύ έξυπνοι για να χαθούμε.



24 Dec 2013

Διαδικτυακές Συγχύσεις και Παραπλανητικοί Τίτλοι Αναρτήσεων

Εχθές, σε μια διαδικτυακή συζήτηση σχετικά με γενέθλια στο facebook, αναρωτήθηκα γιατί να μη μπορείς να αλλάξεις την ημερομηνία γέννησής σου. Τελικά αφού βρέθηκε η λύση, οι συμβούλοι του διαβόλου με συμβούλεψαν να βάλω ημερομηνία γέννησης για σήμερα 24/12. 

Εγώ προφανώς, θέλοντας, το άλλαξα και πήγα να κοιμηθώ ήσυχος μη προσμένοντας το τί θα συμβεί την επομένη. 

Νομίζω ότι τα αναμενόμενα είναι να σου ευχηθούν χίλιοι δύο. Και έτσι είναι. Μηνύματα και ευχές στον τοίχο. Ευτυχώς που έχω λίγους φίλους. Αλλά η ειρωνεία είναι ότι άτομα που είχαμε γιορτάσει μαζί τα κανονικά γενέθλια (μάλιστα κάνοντάς μου έκπληξη), τώρα μου ευχήθηκαν ξανά. 

Και φυσικά άτομα με τα οποία δεν μιλάω πια, όχι μόνο για λόγους απόστασης, έκαναν τον κόπο να γράψουν και αυτοί το κατιτίς τους. 

Η δηθενιά σε όλο της το μεγαλείο. Αλλά εντάξει, δεν με πειράζει αυτό, εξάλλου ''πήγαινα'' γυρεύοντας. 

Αλλά θα μπορούσαν να σκεφτούν ότι εφόσον  δεν έχω φωτογραφίες μου στο φβ, λογικό(;) ή πιθανό είναι να μη δείχνω και την πραγματική ημερομηνία γέννησης. Έχουμε και μια ιδιωτικότητα να φροντίσουμε.
Και από μια πιο τεκμηριωμένη ματιά να το δει κανείς βέβαια, θα έπρεπε να σκεφτεί ότι είμαι πολύ γαμάτος για να έχω γεννηθεί τέτοια περίοδο. Δεν συμπίπτουν τα ζώδια!

11 Dec 2013

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ πολύ συχνά διάφορους να μου λένε να κάνω κάτι τρελλό ή να ξεφαντώσω ή να αποκτήσω μια ζωή και άλλες τέτοιες αηδίες.

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω εγώ, είναι γιατί κάποιος άλλος να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την ζωή σου, έτσι ώστε να σου δίνει τέτοιες ''συμβουλές''. Ίσως, το να το προτείνει σε κάποιον άλλο και να τον δει να το κάνει, να του προσφέρει μια ευχαρίστηση επειδή αυτός δεν μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά που συμβουλεύει. Ίσως, από την άλλη, να μη ξέρει καθόλου καλά τον άλλο για να μπορεί να καταλάβει αν περνάει καλά έτσι όπως είναι τα πράγματα. Ίσως να ισχύουν και τα δύο.

Εχθές, σε μια έξοδο που αναπάντεχα ήταν ωραία, κάποιος φρόντησε να μου δώσει αυτές τις συμβουλές, κάνοντάς το θέμα συζήτησης για όλη την παρέα. Μαλακίες όπως του ότι θα έπρεπε να μεθύσω (επειδή για κάποιους αυτό είναι τρόπος ζωής και η εύκολη λύση για την διαιώνιση των προβλημάτων τους), να χορέψω ή να φωνάξω, ή να κάνω κάτι ''τρελλό''. 

Το πρόβλημα της θεωρίας του καθενός όμως, που πιστεύει ότι αυτό που θα ήταν καλό για τον εαυτό του είναι και για τους άλλους, ή τέλος πάντων, τραβώντας και τους άλλους στα σκατά που είναι θα νοιώσει καλύτερα ο ίδιος, είναι ότι δεν εφαρμόζεται σε κάθε ανθρώπινο ον. 

Εγώ είμαι ευχαριστημένος από την ζωή που κάνω, ειδικά το τελευταίο τρίμηνο. Δεν χρειάζεται ούτε να μεθύσω και να τα σπάσω, ούτε να γίνω ζελέ από το πολύ κούνημα σε κάποιο άθλιο κλαμπ, για να νοιώθω χαρούμενος. Και φυσικά ούτε με πειράζει, ούτε θα κοροιδέψω κάποιον για αυτό, αν κάτσω στο σπίτι μου το Σαββατοκύριακο. 

Καταφέρνω να έχω και ακαδημαϊκές επιτυχίες (αν όλα πάνε καλά τον επόμενο μήνα θα είμαι στο εξωτερικό για λίγες μέρες) και να συναναστρέφομαι με πολλούς ανθρώπους, όντας έτσι χαρούμενος ως επί τω πλείστον. Η ισορροπία είναι σχεδόν τέλεια για εμένα και δεν χρειάζομαι συμβουλές από ειδικούς και μη επειδή η δική τους ζωή παλιμπαιδίζει.   

6 Dec 2013

Πριν κάμποσους μήνες η πολύ αγαπητή Nemo σχολίασε το παρακάτω σε μια ανάρτησή μου. Και να τώρα που πάλι δικαιώνεται ο συγγραφεύς. 

Bloody (wo)men are like bloody buses —
You wait for about a year
And as soon as one approaches your stop
Two or three others appear.

You look at them flashing their indicators,
Offering you a ride.
You’re trying to read the destinations,
You haven’t much time to decide.

If you make a mistake, there is no turning back.
Jump off, and you’ll stand there and gaze
While the cars and the taxis and lorries go by
And the minutes, the hours, the days.

― Wendy Cope, Serious Concerns



4 Dec 2013

Ένα γρήγορο

Πώς να ξενερώσεις, με τρόπο, κάποιον που σε φλερτάρει (κοινώς πέφτει, μωρέ):

Είτε το παίζεις πολύ κουλτουριάρης, είτε πολύ λαϊκός. Ανάλογα με τα γούστα του άλλου. Either way θα είσαι σε κάποιο άκρο που δεν του αρέσει.



Προσοχή στις εξαιρέσεις

19 Nov 2013

Τον τελευταίο καιρό δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ και πολύ με άλλα πράγματα, αφού γυρνάω σπίτι γύρω στις 9 και κοιμάμαι σχεδόν αμέσως. Οπότε οι μόνες κενές ώρες που έχω είναι σαν αυτή που γράφω τώρα, μεταξύ 7 και 8 το πρωί. 

Τα πράγματα των τελευταίων εβδομάδων πάνε κάπως έτσι

- Σήμερα νυστάζω πολύ και δεν ξέρω γιατί. Κοιμήθηκα νωρίτερα απ' ό,τι συνήθως και ξύπνησα στα όρια του συνηθισμένου. 

- Στεναχωριέμαι και ζηλεύω λίγο όταν βλέπω ανθρώπους να φλερτάρουν στα πλαίσια φιλιών και εν καιρώ σχέσεων. 
Δεν υπάρχει χώρος για ηθικότητες σήμερα

- Με στεναχωρούν τα άτομα που πριν χωρίσουν ή και στα πρόθυρα χωρισμού εκθείαζαν το, τότε, άλλο τους μισό ως μοναδικό άτομο στην ζωή τους ακόμα και μετά τον χωρισμό, ενώ όταν ήρθε ο χωρισμός το αναφέρουν με διάφορα  ονόματα. 
Καμμία αίσθηση ρομαντικότητας. Όπως και να τελειώνει κάτι, αυτό που έζησες τότε είναι ανεπανάληπτο και δεν αναιρείται από το τέλος και συνεπώς και από τα προσβλητικά υποκοριστικά. 
(για λόγους εμπειρίας αντιφάσκω)

- Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που εκνευρίζονται με το παραμικρό. Ακόμα και όταν κάνεις κάτι επειδή ενδιαφέρεσαι για αυτούς. 

- Με εκνευρίζει ένα άτομο που ανήκει σε μερικές από τις παραπάνω κατηγορίες που ενώ έχει δυνατότητες (απόδειξη είναι το ότι του έχει γίνει πρόταση για συμμετοχή σε ερευνητικό πρόγραμμα), φροντίζει να μας υπενθυμίζει πόσο χαζό θεωρεί ότι είναι, καταφεύγοντας παράλληλα σε ανήθικες πρακτικές τις οποίες εγώ κατακρίνω.

- Με εκνευρίζει που ενώ έχω δίκιο για το παραπάνω, τελικά βρίσκομαι να είμαι εγώ ο φταίχτης.

- Με εκνευρίζει επομένως που ενδιαφέρομαι για τους άλλους χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα, έτσι επειδή θέλω να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι. Αλλά ποιος είμαι εγώ να μου πεις για να το κάνει αυτό.

- Με εκνευρίζει που σήμερα δεν την παλεύω. Σε 10 προτάσεις έχω κάνει παραλείψει 10 λέξεις με αποτέλεσμα να μη βγάζει νόημα. (απόδειξη η πρόταση που μόλις έγραψα)

- Θέλω εδώ και 1 μήνα να βρίσω τους γαμημένους γείτονες για την ανευθυνότητά τους, αλλά πάντα συγκρατιέμαι. Εφόσον έχεις ένα κατοικίδιο ρε μαλάκα φροντίζεις να το εκτιμάς και να το προσέχεις. Δεν το παίρνεις για να το γράφεις στα τέτοια σου. Εσύ φταις που το σκυλί κατουράει μες το σπίτι σου όταν το έχεις όλη την μέρα μες στο σπίτι σου αντί να το πας 2 βόλτες να αδειάσει. Εσύ φταις που το σκυλί μας πρήζει τα τέτοια κλαίγοντας κάθε ξημερώματα επειδή το έχεις έξω Νοέμβρη μήνα και ψοφάει απ' το κρύο. Και εσύ φταις που φωνάζεις το όνομά του συνέχεια, πρήζοντάς μας και άλλο, λες και θα σε καταλάβει, όταν το μόνο που θέλει είναι να φάει και να χέσει. Δεν μπορεί να είναι όλη μέρα δεμένο σε ένα κηπάκο. Νοιώσε

- Νευριάζω απίστευτα με τους γαμημένους φοιτητές μου, οι οποίοι τυχαίνει να είναι και ''κοινωνιολόγοι'' και οι οποίοι είναι πιο ηλίθιοι και από τοίχο. Η κοινωνιολογία παρέχει κριτική σκέψη, αυτό όλοι μπορούν να μας το πουν, αλλά οι δικοί μου κοινωνιολόγοι μόνο αυτό δεν φαίνεται να έχουν και το μόνο που τους νοιάζει είναι ο εαυτούλης τους. Και αυτό ισχύει και για τους Έλληνες εν γένει για αυτό και είμαστε έτσι σκατά.

- Στο πανεπιστήμιό μου βγήκε λίστα με τα ονόματα των απολυθέντων. Εχθές είχα πάει στην συνέλευσή τους. Ένας καθηγητής μου και δευτερευόντως μια καθηγήτριά μου βούλωσαν πολλά στόματα, φοιτητών (οι οποίοι εκπροσωπώντας κιόλας παρατάξεις, βγήκαν να μιλήσουν για τις κομματικές τους θέσεις σε ξένες συνελεύσεις) και μη, οι οποίοι φρόντιζαν μόνο να περιαυτολογούν για το πόσο σκατά είναι η κατάσταση στο πανεπιστήμιό μας, αποφεύγοντας οποιαδήποτε τοποθέτηση σε ζητήματα πρακτικής. Η συζήτηση ήταν κάπως έτσι. Αλλά ποιος στον διάολο ξέρει Monty Python για να κάνει συγκρίσεις. 

- Μου άρεσε ιδιαίτερα η συγκεκριμένη παρομοίωση από την Κ. † εδώ (μπιπ)
7. Το κιτσαριό.
Είπαμε,αγάπη μου,μία-δύο ενδυματολογικά λάθος επιλογές (το πολύ τρεις,άμα ζω τον έρωτά μου κι έχω γκαβωθεί) σου τις συγχωρούμε,αλλά αν επί μονίμου βάσεως νιώθει μειονεκτικά μπροστά σου ο Βασιλιάς Καρνάβαλος,έχεις πρόβλημα.Επίσης,τελευταία παρατηρώ μία νέα τάση: κίτρινο μπλουζάκι (φωσφοριζέ σε τρελά κέφια),τζιν και κίτρινο παπούτσι.Αλήθεια,τι ντύνεστε;Δείγμα ούρων;






31 Oct 2013

A Story

Ήταν ένα κλασσικό ζευγάρι. Δηλαδή έτσι έλεγαν όλοι για εκείνους, αλλά πώς είναι εν τέλει ένα ''κλασσικό ζευγάρι''; Όπως και να 'χει τα πήγαιναν καλά, καλύτερα από άλλους θα 'λεγε κανείς.
Εκείνο το βράδυ είχαν βγει μαζί σε κάποιο πάρτυ μασκαρεμένων, όχι σαν αυτά του Σνίτσλερ που έφερε στην μεγάλη οθόνη ο Kubrick, αλλά αρκετά παρόμοιο. Άγνωστοι με μάσκες που φλερτάρουν ασυστόλως με άλλους αγνώστους με μάσκες.

Η επιστροφή, κοντά στα ξημερώματα, με το αυτοκίνητο ήταν λίγο πολύ συνηθισμένη. Εκτός από ένα πράγμα, καθώς ανέβαιναν την ανηφόρα με τις πολλές στροφές που οδηγούσε στο ορεινό οικισμό λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, μια περίεργη σιωπή κυριαρχούσε, για την οποία εκείνη ήξερε ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο σύντροφός της δεν έλεγε να βγάλει την μάσκα του, μια κόκκινη μάσκα που παράλληλα θύμιζε τις μπαντάνες των κομμουνιστών επαναστατών ανά τον κόσμο που φορούν για να καλύψουν το πρόσωπό τους, μαζί με ένα ζευγάρι υπερβολικά μεγάλα γυαλιά, συνεχίζοντας να οδηγάει φορώντας την. Φαινόταν σαν εκείνος να ήθελε να παραμείνει στον κόσμο του πάρτυ. Στο ανώνυμο και ατελείωτο φλερτ και όχι να γυρίσει πίσω στην όποια σχέση τους. 

Εκείνη τον κοίταζε επίμονα, χωρίς να μιλάει από την θέση του συνοδηγού, ενώ εκείνος πού και πού της ανταπέδιδε το βλέμμα, όποτε το επέτρεπαν οι συνεχόμενες στροφές. Τη στιγμή που φτάνουν στη διασταύρωση, σταματάει και γυρνάει να την κοιτάξει. Αρχίζει να βγάζει -επιτέλους σκέφτηκε εκείνη- την μάσκα από το πρόσωπό του, ενώ το βλέμμα της εξακολουθεί να πέφτει πάνω του αναγνωριστικά και με απορία. 

Στην διασταύρωση υπάρχει ένα μικρό πλατεάκι, όπου εκεί κοντά έχει σταματήσει το αυτοκίνητο. Η μικρή αυτή πλατεία θυμίζει θα μπορούσε να πει κανείς ένα μικρό έργο σύγχρονης τέχνης, καθώς μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα υψώνεται ένας μικρός τετραγωνισμένος λοφίσκος που αποκαλείται έργο τέχνης. 

Κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και της λέει πως για κάποιο λόγο δεν τη θέλει. Ύποπτα πράγματα σκέφτεται εκείνη και ανοίγει την πόρτα πηγαίνοντας δίπλα του. Φαίνεται να είναι λίγο μεθυσμένος. Τον ρωτάει αν θέλει να οδηγήσει εκείνη μέχρι το σπίτι. Η απάντησή του μέσα σε ένα ξέσπασμα οργής ήταν πως δε θέλει τη βοήθειά της για να οδηγήσει. Η πόρτα του οδηγού είναι διάπλατα ανοιχτή και εκείνη βρίσκεται να κάθεται μπροστά της, εμποδίζοντας όποιον θα ήθελε να μπει στο όχημα. Στα χέρια της κρατάει ένα πιστόλι. Δεν ξέρει πότε το έβγαλε από την θέση του. -Είναι γυναίκα και σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο που η ληστεία και ο βιασμός παραμονεύει συνεχώς, χρειάζεται τρόπους να αμυνθεί, και αυτός θεώρησε ότι είναι ο αποτελεσματικότερος. Έτσι πάντα είχε μαζί της το πιστόλι της, εν αγνοία όλων των άλλων- Τη ρωτάει τι το θέλει το όπλο. ''Το θέλω για ασφάλεια, όχι για να κάνω κακό'' του είπε. Και εξάλλου ήταν απασφαλισμένο. Εκείνος άρχισε να αγχώνεται. Μη μπορώντας να μπει από την πόρτα του οδηγού, σπάει το πίσω παράθυρο και μπαίνει από εκεί στο αυτοκίνητο. Εκείνη σαστισμένη για την συμπεριφορά του έμεινε να τον κοιτάει.

Παράλληλα, κόσμος έχει μαζευτεί όσο διαδραματίζονται αυτά. Κόσμος που έχει έρθει από το πουθενά και κοιτάει επίμονα. Εκείνη νοιώθοντας τα βλέμματα όλων πάνω της και χωρίς να καταλάβει γιατί, σκαρφαλώνει πάνω στο έργο τέχνης της μικρής πλατείας. Δύο άγνωστοι έρχονται να την βοηθήσουν να κατέβει μη ξέροντας τι συμβαίνει ακριβώς. Ο ένας μάλιστα έφερε και το αυτοκίνητό του για να την διευκολύνει να κατέβει από το ψηλό λοφίσκο πατώντας πάνω του. Καθώς την παροτρύνει να πηδήξει στο πάνω μέρος του αυτοκινήτου, ο άλλος που είχε σπεύσει για βοήθεια χτυπάει στο αυτοκίνητο το κεφάλι του, ενώ προσπαθούσε να την φτάσει με αποτέλεσμα να γεμίσει αίματα. Ο πρώτος, ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, πηγαίνει να βοηθήσει τον τραυματία. Εξάλλου αυτός το είχε περισσότερη ανάγκη από μια μεθυσμένη ίσως γυναικούλα που σκαρφαλώνει σε έργα τέχνης τα χαράματα.

Αυτή ήταν και η ευκαιρία που περίμενε εκείνη. Πηδάει στο δρόμο και αρχίζει να τρέχει. Ξαφνικά τριγύρω της ακούγονται απειλές. Το πλήθος όσο τρέχει, στα λίγα μέτρα που έχει διανύσει, αραιώνει, με εξαίρεση μια ομάδα ανθρώπων που παρακολουθούν από μακριά. Καθώς τρέχει προς το μέρος τους, αναγκαστικά, αφού από εκεί ήταν ο πιο ασφαλής δρόμος για εκείνη, παρατηρεί ότι κρατάνε τσεκούρια και άλλα γεωργικά εργαλεία. Η ομάδα αυτή της θυμίζει αγρότες το μεσαίωνα σε αναβρασμό, σαν στις ταινίες.

Εξακολουθεί να τρέχει. Κάποιος από πίσω της και μακριά, στο πλατεάκι, ίσως ένας από τους δύο που θέλησαν να τη βοηθήσουν στην αρχή, της πετάει ένα τσεκούρι που σχεδόν την πετυχαίνει. Ένα εύστοχο χτύπημα και θα ήταν τώρα νεκρή. Βάζει όλη της την δύναμη για να τρέξει. Σε τέτοιες στιγμές ο οργανισμός δρα από μόνος του με σκοπό τη σωτηρία. Οι άνθρωποι τριγύρω της προσπαθούν να την χτυπήσουν με ό,τι βρίσκουν εύκαιρο στα χέρια τους. Τους ξεφεύγει, τρέχωντας πότε δεξιά πότε αριστερά. Κατευθύνεται προς μια κατηφόρα, τον δρόμο που εξαρχής ήθελε να πάρει αφότου ξεκίνησαν όλα.

Στην δεξιά πλευρά του δρόμου περπατάει ένας κοντός άνθρωπος. Πηγαίνει στην ίδια κατεύθυνση με εκείνη. Εκείνη βλέποντάς τον και ενώ τρέχει με όλη της την δύναμη, σκέφτεται να του επιτεθεί. Τελευταία στιγμή αλλάζει γνώμη και αποφασίζει να τον προσπεράσει. Στα λίγα δευτερόλεπτα που θα χρειαζόταν να τον περάσει, εκείνος την βλέπει και γυρνάει προς το μέρος της, αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του. Φοράει μια μάσκα, σαν αυτή που φόραγε ο πρώη σύντροφός της, η οποία του δίνει μια πολύ βίαιη όψη. Έχει καταλάβει ποια είναι και ετοιμάζεται να της επιτεθεί με κάτι που μοιάζει με στιλέτο. Εκείνη σε άλλο ένα ξέσπασμα ενστίκτων αποφασίζει να τρέξει προς το δάσος στην αριστερή μερια του δρόμου με τον διώκτη στο κατόπι της.

How many of you do you realise you are those hunters?

ΤΕΛΟΣ

Το παραπάνω αποτελεί όνειρο και συγκεκριμένα εφιάλτη. Κάποια πράγματα ήταν αδύνατο να διασαφηνιστούν όπως συνέβησαν και προσπάθησα να το κάνω με τέτοιο τρόπο ωστε να είναι έστω λίγο κατανοητό. Οπότε σε μεγάλο βαθμό η λογική απουσιάζει, ακόμα και εκεί που προσπάθησα να την ''εφαρμόσω'' όταν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο στο όνειρο. Τέτοιο παράδειγμα είναι η περίπτωση με την δικαιολόγηση για το πιστόλι. Από την άλλη δεν μπόρεσα να βρω μια λογική δικαιολόγηση γιατί ο σύντροφος της πρωταγωνίστριας έσπασε το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου με σκοπό να μπει σε αυτό, ενώ μάλιστα κατάφερε να φύγει οδηγώντας από το πίσω κάθισμα (αυτό δεν το γράφω αλλά έτσι έγινε).

Θα έλεγα ότι το όνειρο πρόκειται για την υπερτονισμένη περιθωριοποίηση και όχι μόνο (αν και αυτή δεν είναι η κατάλληλη λέξη) που βιώνουν οι γυναίκες. Αυτή τουλάχιστον ήταν η πρώτη μου σκέψη, η οποία ενισχύεται από την πρόταση τέλους, ελαφρώς παραλαγμένη, που με ξύπνησε, η οποία μάλιστα ακούστηκε από το πουθενά, σαν από ένα από μηχανής θεό καθώς η πρωταγωνίστρια χανόταν στα δέντρα με τον μανιακό από πίσω της. "How many of you do you realise you are those hunters?". Πόσοι (από εσάς) αντιλαμβάνεστε ότι είστε τέτοιοι (αυτοί οι) κυνηγοί; 

Ο προβληματισμός μου ξυπνώντας και καταγράφοντας το όνειρο, ήταν ο εξής: πόσοι άνθρωποι, ως επι τω πλείστον ανδρικού γένους, ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουν μπορεί να ακολουθούν τακτικές και συμπεριφορές που υποβαθμίζουν τα άτομα που έχουν θυληκό σώμα. Όλα αυτά, σε ένα πλαίσιο προσπάθειας να κατανοήσω το φύλο και πώς δημιουργείται κοινωνικά-πολιτισμικά με αφορμή μια ενδεχόμενη πτυχιακή εργασία. Περαιτέρω, η εν λόγω ''ανακάλυψή'' μου και προβληματισμός που προκύπτει από το όνειρο, νομίζω ότι οφείλεται στο ότι έβλεπα τα γεγονότα μέσα από τα μάτια της πρωταγωνίστριας, χωρίς να είμαι εγώ εκείνη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια εντονότερη αντίληψη κατανόησης της κατάστασης γενικά.

Ευχαριστώ όποιον έκανε τον κόπο να διαβάσει ως εδώ.

25 Oct 2013

Τι(ς) Πταίει

Μη μπορώντας να σκεφτώ κάπως να αρχίσω, και έχοντας κάνει ήδη ένα πρόχειρο που δεν βγάζει νόημα, θα αρχίσω γράφοντας κάτι αυτονόητο(;) για την φιλία.

Ο καθένας ορίζει και αισθάνεται την φιλία διαφορετικά.

Έτσι και εγώ, πιστεύω ότι η φιλία είναι δύσκολη κατάκτηση. Η μέχρι τώρα εμπειρία μου μού έχει δείξει ότι δεν υπάρχουν και πολλοί έμπιστοι άνθρωποι και αν πιστεύεις ότι βρήκες έναν από αυτούς, περίμενε λίγο και θα το ξανασκεφτείς. 

Η φιλία για εμένα βασίζεται στην εμπιστοσύνη πάνω από όλα. (Θα έγραφα ότι βασίζεται και στο χρόνο, αλλά έχω σοβαρές ενστάσεις). Οπότε όταν δεν μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον -και εμπιστοσύνη δεν είναι να πεις σε κάποιον κάτι που έχεις πει σε όλο τον κόσμο- δεν μπορώ και να τον αποκαλέσω ''φίλο'' χωρίς ένα κάποιο δισταγμό.

Ο φίλος και η φιλία δεν είναι επίπεδο(level) σαν σε ένα παιχνίδι που αφού το φτάσεις, από εκεί και έπειτα το έχεις κατακτήσει μόνιμα. Φίλος γίνεσαι κάθε μέρα με κάποιον, συνέχεια και για πάντα. Εδώ έχει σημαντική θέση ο χρόνος. Το να αποκαλείς φίλο τον άγνωστο που γνώρισες προχθές είναι προβληματικό. Όλα αυτά βέβαια σε θεωρητικό επίπεδο, αφού όλες μου οι ''φιλίες'' φαίνεται να έχουν μικρή διάρκεια ζωής, κάτι στο οποίο φταίω και εγώ. 

Όταν λοιπόν, σε ένα μικρό χρονικό διάστημα (για εμένα) αρχίζεις τις επικλήσεις στην φιλία, λέγοντας διάφορα του τύπου ''ως φίλος πρέπει να κάνεις κάτι για εμένα'' ''τι σόι φίλος είσαι που δεν ενδιαφέρεσαι'' και άλλα πολλά, αρχίζει κανείς να αναρωτιέται. Αν βλέπεις την φιλία σαν εργαλείο κάνεις λάθος. Και εγώ εδώ φεύγω. 

Παράλληλα, όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την φιλία από το ερωτικό, επίσης κάνεις λάθος. Η άποψή μου είναι ότι σε μια φιλική σχέση, πάντα κάποτε κάποιος από τους δύο θα σκεφτεί το ερωτικό. Και εδώ συμπεριλαμβάνονται και περιπτώσεις πέραν του ''ετεροφυλισμού''. Ίσως, να μη γίνει τίποτα το ερωτικό εν τέλει και η φιλία να συνεχίσει να υπάρχει, ίσως να γίνει κάτι ερωτικό ή ίσως να πάψει η φιλία γιατί ο ένας βλέπει τον άλλο αλλιώς. Αλλά όλα αυτά στο πλαίσιο μιας ''κρίσης'' που διαρκεί για λίγο. Αν από την πρώτη στιγμή όμως η φιλία συγχέεται με το ερωτικό, ως μέσο για αυτό (δηλ. το ερωτικό) τότε είναι που υπάρχει μεγάλο πρόβλημα που μπορεί να γίνει και προσβλητικό αν ο άλλος δεν το βλέπει έτσι. Όλοι ξέρουμε ζευγάρια που κάποτε ήταν φίλοι.

Αλλά τι γίνεται όταν δεν θεωρείς τον άλλο ''φίλο'' όπως σε ''θεωρεί'' εκείνος, επειδή με κάποιες πράξεις του σταμάτησες να τον εμπιστεύεσαι, και όταν ξέρεις, είτε από υποννοούμενα, είτε από μεθυσμένα και μη μηνύματα, ότι πρώτα από όλα τελικά δεν σε βλέπει ως φίλο αλλά ως κάτι που περιέχει το σεξουαλικό.

Και το θέμα γίνεται πιο περίπλοκο όταν ο άλλος είναι ομοφυλόφιλος.

Στο πρώτο μου έτος έτυχε να γνωρίσω έναν ομοφυλόφιλο, ο οποίος με αποκαλούσε και φίλο, όταν εγώ δεν τον έβλεπα έτσι, μέχρι που ανακάλυψα ότι αυτό που ήθελε τελικά ήταν να με ρίξει στο κρεββάτι του, όταν προηγουμένως μάλιστα με διαβεβαίωνε ότι δεν βλέπει έτσι τους ''φίλους'' του. Ναι μπέρδεμα. 

Σταμάτησα να έχω οποιαδήποτε επαφή μαζί του έκτοτε και επίσης ανακάλυψα ότι δεν είναι και καθόλου αξιόλογος άνθρωπος. Αν ήταν ειλικρινής εξ αρχής δεν θα ένοιωθα προσβεβλημένος όπως τότε, όταν ο άλλος φρόντιζε να μου υπενθυμίζει συνεχώς ότι είμαι ''φίλος'' του. 

Και αργότερα, έχοντας πάρει το μάθημά μου αποφάσισα να είμαι πιο προσεκτικός και να μη δίνω λάθος εντυπώσεις, μέχρι που έτυχε να γνωρίσω και δεύτερο ομοφιλόφυλο. Και τα πράγματα πήγαιναν όντως καλύτερα και προσπαθούσα να μη περνάω λάθος μηνύματα, μέχρι που μια μέρα σε ένα ραντεβού μου με μια κοπέλα, ο άλλος ξέσπασε χωρίς λόγο. Οπότε και εγώ κατάλαβα ότι όλο αυτό τον λίγο καιρό τα πράγματα ήταν εντελώς αντίθετα από αυτά που πίστευα και έτσι τελείωσε το όλο θέμα. Μέχρι που μετά από ένα χρόνο έτυχε να συναντηθούμε, έχοντας ξεχάσει τα παλιά (αμ δε), και κατέληξαν έτσι τα πράγματα που αρχίσαμε να κάνουμε πάλι παρέα. Ώσπου πάλι άρχισαν να εμφανίζονται σημάδια ότι ο άλλος δεν με βλέπει ως φίλο, αλλά ως κάτι που μπορεί και να του κάτσει. 

Από την πρώτη ρίξη της σχέσης αυτής, έπαψα να εμπιστεύομαι και στο ελάχιστο το συγκεκριμένο άτομο και κρατώντας μια απόσταση ουδέτερη χωρίς πολλά πολλά, χωρίς παράλληλα να δίνω δικαιώματα και χωρίς να δίνω την εντύπωση ότι θεωρώ τον άλλο κολλητό μου.

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση έχει έρθει σε ένα αδιέξοδο. Από την μια επικαλείται την ''φιλία'' μας, η οποία για εμένα δεν υπάρχει, και από την άλλη παραδέχεται ότι το πήδημα είναι από τις πρώτες σκέψεις του για εμένα. Και νόμιζα ότι εγώ είμαι κυκλοθυμικός.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εγώ είμαι τόσο απασχολημένος και θα είμαι για το επόμενο εξάμηνο/έτος, που έχω ελάχιστο χρόνο για κάτι εκτός από διάβασμα και υποχρεώσεις. Η διαμονή μου στο εξωτερικό με επηρέασε θετικά με αποτέλεσμα να έχω καθιερώσει ένα καθημερινό πρόγραμμα το οποίο λίγες κενές ώρες προβλέπει, με συνέπεια να έχω παραμελήσει σχέσεις μου με ανθρώπους που εμπιστεύομαι περισσότερο. Είμαι τόσο απασχολημένος που μπορεί να περάσει ο έρωτας της ζωής μου και να τον χάσω.....σταματάω εδώ γιατί πνίγηκα.


3 Oct 2013

Κάτι

Πολλά πράγματα με εκνευρίζουν, οπότε το να τα έβαζα σε μια σειρά, θα ήταν αδύνατο. Έτσι συμβαίνει και με την αντιπάθειά μου για την πλειοψηφία των Ελλήνων φοιτητών και αυτό διότι με εκνευρίζει οτιδήποτε προσβάλει την λογική μου.

Εχθές, έγραψα ένα σχόλιο στην σελίδα του τμήματός μου, επειδή δεν πήγαινε άλλο.
Αυτό που θα γράψω εδώ δεν είναι μια ''φοιτητές-friendly'' ανάρτηση όπως αυτή στην σελίδα, όπου προσπάθησα να είμαι ουδέτερος και να μη θίξω κανέναν, την στιγμή που το αξίζει μάλιστα. 

Ως επί τω πλείστον θεωρώ τους συμφοιτητές μου, ανεγκέφαλα και δήθεν υποκείμενα που τρώνε ό,τι τους σερβίρεται. Και συνεχώς επιβεβαιώνομαι για αυτό.

Εδώ και μερικές εβδομάδες το πανεπιστήμιό μου είναι κλειστό και αυτό γιατί η κυβέρνηση θεώρησε ότι έχει ''πλεόνασμα'' υπαλλήλων, όπως και άλλα 7 ή 8 ανά την Ελλάδα πανεπιστήμια. Έτσι, οι υπάλληλοι των πανεπιστήμιων αυτών αποφάσισαν να απεργήσουν, καταστώντας τα πανεπιστήμια ανίκανα για λειτουργία. Τουλάχιστον στο δικό μου, όλοι οι καθηγητές των σχολών, αποφάσισαν να υποστηρίξουν την απόφαση των υπαλλήλων δίνοντάς τους και μια περαιτέρω ασφάλεια.

Σχετικά με το πανεπιστήμιο που σπουδάζω, έλεγχοι από διάφορους φορείς έχουν δείξει ότι αν κάτι χρείαζεται, αυτό είναι περισσότεροι υπαλλήλοι και όχι λιγότεροι. 
Τα τελευταία 3-4 χρόνια οι χρηματοδοτήσεις από 10 εκατομμύρια έπεσαν στο μισό, εκ των οποίων τα 4 και κάτι από αυτά είναι έξοδα υποδομών (φως, νερό και ρεύμα). Το υπόλοιπο που απομένει, μοιράζεται μετάξύ 17 σχεδόν σχολών. Λίγα χρήματα για πανεπιστήμιο του οποίου οι σχολές έχουν την δυνατότητα πρακτικής άσκησης και δυνατότητες ερευνών σε διαφόρους κλάδους. 
Παράλληλα, το υπαλληλικό δυναμικό μειώθηκε σε μεγάλα ποσοστά με αποτέλεσμα φοιτητές να γκρινιάζουν γιατί όλα σέρνονται. 

Το μέτρο αυτό πέραν του ότι στοχεύει τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας μας, τα οποία είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι έχουν διακριθεί για την γνώση που παράγουν, ανοίγει και το δρόμο για σκληρότερα μέτρα. Σήμερα οι διοικητικοί υπάλληλοι, αύριο οι καθηγητές και μεθαύριο δίδακτρα. 

Έκτοτε, από τότε που άρχισε η απεργία, με την οποία συμφωνώ, στο πανεπιστήμιο και στην σελίδα του τμήματός μου επικράτησε ο παραλογισμός. Όλοι ξαφνικά θυμήθηκαν την εξεταστική του Σεπτεμβρίου και το εξάμηνο που χάνουν. Ο Έλληνας φοιτητής αποτελεί το μεγαλύτερο παράδοξο της ανθρώπινης σκέψης και μυστήριο για κάθε απόπειρα προσδιορισμού της κατάστασης. Ενώ δεν πατάει σχεδόν ποτέ στις διαλέξεις, παρά μόνο σε εκείνες που τιτλοφορούνται ως ''SOS'' και αδιαφορεί πλήρως για τα μαθήματά του, παρά μόνο για την παραμονή της εξέτασης ενός από αυτά που γράφει την επόμενη ημέρα, γκρινιάζει απίστευτα για οτιδήποτε μπορεί να του καθυστερήσει το εξάμηνο. Και εδώ για εμένα έγκειται ο παραλογισμός των φοιτητών. Από την μια πλήρης αδιαφορία και από την άλλη ένας τεράστιος πόθος (βάλε μπόλικη ειρωνεία) για τις σπουδές.

Η πλειοψηφία των φοιτητών δεν πατάει πόδι στις διαλέξεις. Στα μαθήματα του τμήματός μου είναι δηλωμένοι στάνταρ από κάθε έτος τουλάχιστον 200 άτομα και καμμιά 50αρια με 100 που χρωστούν το μάθημα. Πόσοι πραγματικά πηγαίνουν στην αίθουσα εκτός την ημέρα της εξεταστικής; 50 αν δεν φυσάει (ο αέρας, ειδικά ο κόντρα, είναι ισχυρός αντι-παράγοντας για την προσέλευση φοιτητών στις αίθουσες). Οι υπόλοιποι ή κοιμούνται σπίτια τους μετά από (άλλο ένα) ξενύχτι ή εποικίζουν το κυλικείο του πανεπιστημίου. Φυσικά όσοι σπουδάζουν από απόσταση ή δουλεύουν δικαιολογούνται και αποκλείονται από τα παραπάνω. 

Στα πλαίσια αυτής της αντίθεσης, αυτή η πλειοψηφία θυμάται τις σπουδές της και την εξεταστική Σεπτεμβρίου που απειλούνται (βάλε και εδώ ειρωνεία) από ένα μάτσο ξετσίπωτους και αλύπητους διοικητικούς υπαλλήλους που όντας βολεμένοι δεν θέλουν να χάσουν τη δουλειά τους, όταν το να παρακολουθήσει μια διάλεξη (που σίγουρα δεν αρχίζει στις 8:30 το πρωί) αποτελεί την τελευταία υποχρέωσή της. Τα σχόλια και οι απόψεις δίνουν και παίρνουν και όλοι φυσικά όλοι θέλουν το εξάμηνό τους πίσω, νοσταλγόντας είναι η αλήθεια τις διακοπές και τα ξενύχτια που θα μπορούσαν να κάνουν γνωρίζοντας από πότε μέχρι πότε θα διαρκέσει η απεργία.

(Το παράδοξο είναι ότι ενώ η εξεταστική του Σεπτεμβρίου είναι μια δεύτερη ευκαιρία για όσους αποτυγχάνουν στην ΚΑΝΟΝΙΚΗ εξεταστική, όλοι την βλέπουν σαν την κανονική εξεταστική δίνοντας όλα τους τα μαθήματα σχεδόν τότε, αποτυγχάνοντας πάλι λόγω του υπερβολικού φόρτου εργασίας αφού μαθήματα δύο εξαμήνων δεν βγαίνουν σε μια εξεταστική ενός μήνα. Βέβαια αν κάποιος ήταν μάγκας και ήθελε να κάνει διακοπές, χωρίς να νοιάζεται από πότε μέχρι πότε θα είναι μια απεργία, ασχέτως αν αυτή γίνεται για να μπορεί αυτός να σπουδάσει σε ένα αξιότιμο πανεπιστήμιο ή όχι, θα φρόντιζε να μην χρώσταγε κανένα μάθημα. Τότε οι γελοίες και δήθεν δικαιολογίες θα ήταν βάσιμες και όχι μαλακίες.)

Οι δικαιολογίες για αυτή τους την αγανάκτηση καλύπτουν όλα τα πιθανά φάσματα της σκέψης, μασκαρεμένες με μια δόση λογικής, η οποία είναι δήθεν. Οι γονείς μας πληρώνουν και τα χρήματά τους πάνε χαμένα, θέλω να πάρω πτυχίο, πάνω που θα άρχιζα να παρακολουθώ τα μαθήματα και άλλα πολλά. Όλα αυτά όμως είναι ΜΠΟΥΡΔΕΣ. Στα 2 μου ολόκληρα χρόνια στην ξένη πόλη σπουδάζοντας, έχω γνωρίσει ελάχιστα άτομα για τα οποία η δικαιολογία περί χρημάτων όντως είναι πραγματική. Και αυτό διότι η πλειοψηφία, όντας και μια μάζα, ξενυχτάει σε κλαμπ και καφετέριες καθημερινώς σπαταλώντας τα χρήματα των γονιών τους, τα οποία παίρνει σε σταθερά και συχνά ποσά. Η πλειοψηφία αυτή θα θυμηθεί τις σπουδές της στο 3ο έτος (ή ποτέ), οπότε και θα είναι αργά για πολλά πράγματα. Το εισόδημα των γονιών θα κατασπαραχθεί επειδή θα κάτσουν άλλο ένα χρόνο ή και δύο παραπάνω από τα τέσσερα προβλεπόμενα έτη έως ότου αποφοιτήσουν ή διαγραφούν (σύμφωνα με τα νέα δεδομένα όπου η διαγραφή αντιστοιχεί με τα προβλεπόμενα χρόνια σπουδών + 2). 

Έτσι, βλέπω άτομα να γκρινιάζουν για την εξεταστική, το εξάμηνο και το πτυχίο τους, όταν την προηγούμενη το βράδυ, ξέρεις πολύ καλά ότι κουνιόντουσαν σε κάποιο μπαρ με άθλια μουσική υπόκρουση. Αυτό δεν είναι σπατάλη των γονεϊκών χρημάτων, αλλά η απεργία είναι. Λογικό. 

Τώρα που από δευτέρα θα αρχίσουν τα μαθήματα ευτυχώς θα σκάσουν όλοι. Όπα όχι, μετά θα γκρινιάζουν ότι 2 άτομα στη γραμματεία δεν μπορουν να εξυπηρετήσουν 200 πρωτοετείς. Damn

Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που έχουμε δωρεάν παιδεία και φροντίζουμε να αδιαφορούμε για αυτό. Αν υπήρχαν δίδακτρα, εγώ, που γράφω τώρα, δεν θα είχα γνώμη για τα παραπάνω εκ των έσω αφού δεν θα σπούδαζα. Αντί λοιπόν να εκμεταλλευόμαστε αυτή την δυνατότητα, απλά την πετάμε, ζώντας την μυθική (και αιώνια) ''φοιτητική ζωή''. Ποιος λέει ότι το να εκμεταλλευτείς μια τέτοια ευκαιρία, η οποία σε κάποιο βαθμό είναι δωρεάν (φόροι, φροντιστήρια, ενοίκια αναιρούν σε μεγάλο βαθμό την έννοια ''δωρεάν''), σου στερεί την δυνατότητα να ζήσεις την φοιτητική ζωή που τόσο θες;

Αλλά μήπως τελικά φταίει ότι μας έχουν μάθει να τα έχουμε όλα έτοιμα και όλα μόνο για τον εαυτό μας;



2 Oct 2013

The Perks of Being a Wallflower

-Why do nice people choose the wrong people to date?
-Are we talking about anyone specific?
-We accept the love we think we deserve.
-Can we make them know they deserve more?
-We can try.


The Perks of Being a Wallflower

1 Oct 2013

Great Expectations

'Nonsense,' she returned, 'nonsense. This will pass in no time.'
'Never, Estella!'
'You will get me out of your thoughts in a week.'
'Out of my thoughts! You are part of my existence, part of myself. You have been in every line I have ever read, since I first came here, the rough common boy whose poor heart you wounded even then. You have been in every prospect I have ever seen since - on the river, on the sails of the ships, on the marshes, in the clouds, in the light, in the darkness, in the wind, in the woods, in the sea, in the streets. You have been the embodiment of every graceful fancy that my mind has ever become acquainted with. The stones of which the strongest London buildings are made, are not more real, or more impossible to be displaced by your hands, than you presence and influence have been to me, there and everywhere, and will be. Estella, to the last hour of my life, you cannot choose but remain part of my character, part of the little good in me, part of the evil. But, in this separation I associate you only with the good, and I will faithfully hold you to that always, for you must have done me far more good than harm, let me feel now what sharp distress I may. O God bless you, God forgive you!'


Great Expectations
Charles Dickens

23 Sep 2013

Παρατηρώ όλο και συχνότερα ότι οι άνθρωποι αρέσκονται να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν ένα κομμάτι κρέας και τίποτα περισσότερο.

Εχθές, έχοντας βγει με δύο φίλες, οι οποίες συνέχεια φροντίζουν να καλούν και ένα άγνωστο για εμένα πρόσωπο, γνώρισα, αν μπορεί να χαρακτηριστεί γνωριμία, άλλα δύο άτομα. 

Προσωπικά αντιπαθώ τους αγνώστους που από την πρώτη στιγμή μιλούν ακατάπαυστα μονοπωλώντας την συζήτηση και σε ρωτάνε με κουραστικό τρόπο πράγματα για εσένα. Από την άλλη εκτιμώ ιδιαίτερα τους γνωστούς μου που δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους. 

Το ένα από τα δύο άγνωστα για εμένα άτομα (μια γυναίκα γύρω στα 35-40), μετά από λίγο άρχισε να στρέφει το ενδιαφέρον της σε εμένα, ρωτώντας με από που είμαι αρχικά και καταλήγοντας στο μείζον ζήτημα. Αν είμαι σε σχέση με κάποια. Δεν ξέρω τι σημασία έχει αυτό για κάποιον που μόλις γνώρισες και σίγουρα δεν σε ρωτάει για λόγους ''φλερτ''. 
Ανέκαθεν με ενοχλούσε πολύ το να με ρωτάει κάποιος αν έχω σχέση. Νομίζω φταίει ο χυδαίος τρόπος που αυτό γίνεται (βλέπε λέξεις όπως γκόμενα) αλλά και τα διάφορα μικρο-προξενιά που σου κάνουν αν πεις ότι είσαι μόνος σου. 
Έτσι και το εν λόγω άτομο, πιάνοντας ένα εντελώς χυδαίο λεξιλόγιο, άρχισε να μου λέει διάφορα. Και γιατί δεν βγαίνεις, και αν δεν κυκλοφορήσεις δεν θα βρεις καμμιά, και αν ήμουν στην ηλικία σου θα ήμουν όλη μέρα σε ένα κρεβάτι, και οι άνδρες έχουν χαλάσει, και οι γυναίκες είναι πιο ανοιχτές τώρα, και τι κάνεις όλη μέρα και άλλα πολλά τα οποία αδυνατώ να θυμηθώ, γιατί κόμπλαρα, μετά από αρκετά χρόνια, και αδυνατούσα να σκεφτώ. 
Η εντύπωση που έδινε με τα λεγόμενά της και τα οποία ενέκριναν λίγο πολύ και οι υπόλοιποι, ήταν ότι το να είσαι σε σχέση και να πηδιέσαι με κάποιον είναι η πεμπτουσία της ζωής. 

Είμαι αρκετά ρομαντικός άνθρωπος και αυτό το ξέρουν όσοι με γνωρίζουν λίγο ή περισσότερο. Το να έχεις σχέση με κάποιον εν απουσία συναισθήματος είναι για εμένα κάτι αδιανόητο. Για εμένα η πεμπτουσία της ζωής είναι ο έρωτας και η αγάπη. Οπότε δεν μπορώ να σκεφτώ καταστάσεις όπου κυριαρχεί μια λογική του έχω σχέση για να κάνω σεξ. Ο (εν δυνάμει) σύντροφος, για όσο καιρό είσαι μαζί του, είναι συνοδοιπόρος, όχι δονητής. Σε φροντίζει και τον φροντίζεις. Βασίζεσαι πάνω του και βασίζεται πάνω σου. Τον αγαπάς και σε αγαπάει και η συνουσίωση σας βασίζεται πάνω σε αυτό. 

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν μπορεί να υπάρξει σεξ εκτός σχέσης. Αναμφίβολα μπορούν να υπάρξουν περιπτώσεις μιας βραδιάς που σφύζουν από πάθος. Ισχυρίζομαι μόνο ότι το να αντιμετωπίσεις τον άλλο (και τον εαυτό σου) ως ένα κομμάτι κρέας που θα προσφέρει ηδονή, κυρίως για να ικανοποιησείς το ίδιο σου τον εαυτό είναι λάθος. Το να κοιτάς κάθε άνθρωπο με σκεπτικό το κρεβάτι είναι προσβλητικό, αν όχι ρατσιστικό. Έτσι και το να σκέφτεσαι μια σχέση με σκεπτικό το σεξ είναι παντελώς εργαλειακό. 

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και το σκεπτικό να τον ρίξεις στο κρεβάτι θα πρέπει να πηγάζει από την μοναδικότητά του. Από το πώς μιλάει και ψευδίζει το οποίο μπορεί να σου φαίνεται πρόστυχο(;), από τον τρόπο που πιάνει το κουτάλι, από τον τρόπο που σκέφτεται, από τα σεξουαλικά υποννοούμενα που μπορεί να λέει, από τα ωραία του μάτια και τα λεπτά του χαρακτηριστικά. Όχι να πηγάζει από το πόση ώρα θα κρατήσει στο πήδημα και αν το γυμνασμένο σώμα του είναι ικανό να σε κρατάει αιωρούμενη στον αέρα ή από το αν είσαι αρκετά μικροκαμωμένη για να σε κουμαντάρει ευκολότερα. Αυτά είναι μαλακίες για άνδρες και γυναίκες που το παίζουν κατακτητές και είναι εντελώς λάθος να βλέπεις την κάθε γυναίκα και τον κάθε άνδρα ως μια κινούμενη κλειτορίδα ή ένα κινούμενο πέος. Το μόνο που καταφέρνει κανείς έτσι είναι να βλέπει τους άλλους και τον εαυτό του ως ένα κομμάτι κρέας για πήδημα. 

Επομένως(;), το να ''χαιδεύεις κάποιον/κάποια'', όπως το έθεσε η εν λόγω ''κυρία'' δεν σε κάνει ολοκληρωμένο άνθρωπο στο ελάχιστο. 

Φοβάμαι πως ο έρωτας έχει χάσει την μαγεία του. Λίγοι ενδιαφέρονται να ερωτευθούν ενώ οι περισσότεροι αρέσκονται στο να ερωτοτροπούν χυδαία. Σχέση σου είναι αυτός που σου τρίφτηκε λίγο στο μπαρ. Χουφτωθήκατε λίγο και είστε μαζί. Όμως τι πραγματικά προσφέρετε ο ένας στον άλλο; 

Για να τελειώσω, δίνοντας μια απάντηση στην ''κυρία'', ο έρωτας σου έρχεται χωρίς να τον ψάχνεις σε μέρη και σε ατελείωτα ραντεβού και φλερτ και με ελάχιστη επιδίωξη. Αυτό που προκύπτει από αυτά είναι ένας εσπευμένος καταναγκαστικός, δίχως μέλλον έρωτας. Δεν μπορείς να κυκλοφορείς σκεπτόμενος ότι πρέπει να κάνεις σχέση. Όταν πρόκειται να ερωτευτείς ο άλλος σε εξιτάρει από την πρώτη στιγμή και αυτό το ξέρεις και το ίδιο ισχύει και για εκείνον, γιατί δεν υπάρχει έρωτας χωρίς αμοιβαιότητα.

15 Sep 2013

Οι Scorpions

Ο πατέρας μου μού είχε πει κάποτε, σε μια από τις ελάχιστες συζητήσεις μας, οι οποίες πάντα σχεδόν αφορούν την μουσική, ότι τα ροκ συγκροτήματα βγάζουν τις καλύτερες μπαλάντες. Και δυστυχώς (δυστυχώς γιατί είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο) είχε δίκιο. 

Πριν μερικές μέρες πήγα στους Scorpions, έπειτα από αρκετές μέρες αναποφασιστικότητας. Τελευταία συναυλία (αυτή τη φορά για τα καλά), μεγάλο συγκρότημα, πότε θα τους έβλεπα; Επίσης, λόγω απουσίας έχασα τον Roger Waters και έπρεπε να αναπληρώσω το κενό (παρόλο που ο ένας δεν πιάνει τον άλλο). Από την άλλη, ακριβό εισιτήριο, κανένας να με συντροφεύσει και το πιο μυστήριο, η συναυλία ήταν unplugged (ακουστική μουσική για ροκ συγκρότημα=μόνο λάδι και τηγανίτα τίποτα). Αποφάσισα εν τέλει να επενδύσω σε μια τέτοια εμπειρία και φυσικά άξιζε τόσο πολύ που θα ξαναπήγαινα (αν από τις τόσες προσφορές που είχαμε (οικογενειακώς) για δωρεάν εισιτήριο, τύχαινε να πάρω ένα!). 

Αν η συναυλία γινόταν μόνο για πάρτη μου, θα έβαζα τα κλάματα από την συγκίνηση. Λόγω του υπερβολικού κόσμου περιορίστηκα μονάχα στην συγκίνηση, λίγο πολύ, άντε και κανένα μιξόκλαμα. Για εμένα το να ακούσω live ένα συγκρότημα (που μου αρέσει και) που έκανε καρίερα (και κάνει, ή έκανε αφού τώρα σταματάνε οριστικά (;) ) πριν καλά καλά γεννηθώ είναι απερίγραπτο και must see. 

Όταν ο Klaus (τώρα τον έμαθα και με το μικρό, αφού πριν την συναυλία θα δυσκολευόμουν να τον αναγνωρίσω (νομίζω) αν περνούσε από δίπλα μου, απόδειξη του ότι ποτέ δεν έκοψα φλέβες για τους Scorpions), όταν λοιπόν ο Klaus στο 2ο ή 3ο τραγούδι άρχισε να τραγουδάει το In Trance, ανατρίχιασα και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο έκανε και όλο το θέατρο Λυκαβηττού. Η διπλανή μου κυρία, γύρω στα 60 της, φώναξε κάτι του τύπου ''αυτός είσαι αγόρι μου'' ή ''άπαιχτος'' (πραγματικά είπε σε όλη την συναυλία τόσα πολλά που είναι αδύνατο να τα θυμάμαι) εκφράζοντας απόλυτα τις σκέψεις πολλών ή καλύτερα τα συναισθήματά μας. Μέχρι και ο πιο άψυχος θα ένοιωσε κάτι εκείνη την στιγμή.

Προσπάθησα να βρω την πρώτη εκτέλεση του κομματιού στην συναυλία (μιας και ήταν και η πρώτη ημέρα από τις τρεις συνολικά) αλλά παρατηρώ ότι η ηχογράφηση δεν συγκρίνεται με το λαιβ. Είχαμε την τύχη, στα μισά του τραγουδιού να σβήσουν τα φώτα λόγω διακοπής (στην Ελλάδα βρισκόμαστε). Έτσι, επειδή η συναυλία καταγραφόταν για εμπορικούς, φυσικά, λόγους, το τραγούδι παίχτηκε δύο φορές. Φακ γέα! (μια μικρή κατάρα στο άτομο που λέει αυτή την ''φράση''). Φυσικά τίποτα δεν ήταν ίδιο όπως η πρώτη εκτέλεση. 

Αυτό το βίντεο κατάφερα να βρω από τους Έλληνες youtubers, το οποίο λόγω ποιότητας ήχου αμφισβητεί τα λίγα που έγραψα. Το Still loving you, το Born to touch your feelings και το The best is yet to come, φτιάχνουν μια λίστα με τις ξεχωριστές μπαλάντες που έπαιξαν εκείνο το βράδυ και με έκαναν να νοιώσω καταθλιπτικά (για αυτό ευθύνεται νομίζω, εκτός από την συναισθηματική μου κατάσταση και το ακουστικό-unplugged κομμάτι της βραδιάς) θυμίζοντας μου (και αυτές) το ένα και μοναδικό πρόσωπο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που αποσπασματικά έχω γράψει εδώ και ολοκληρωτικά έχω σκεφτεί άπειρες φορές στο μυαλό μου μη μπορώντας να βρω μια άκρη (και ίσως να κοιτάξω μπροστά με αποφασιστικότητα).   


Καλό βράδυ









14 Sep 2013

Τι κάνεις όταν μια ολόκληρη πόλη είναι γεμάτη αναμνήσεις από ένα άτομο;

Η φυγή είναι μια λύση

Αλλά ξεχνάς πραγματικά ποτέ;


(Τώρα ανακάλυψα ότι ακόμα και άσχετοι άνθρωποι σε θυμίζουν ρε γαμώτο)



* Με αυτό ξύπνησα

12 Sep 2013

I taught you how to sin(g)
You taught me everything I know




5 Sep 2013

Γυμνοί στους δρόμους της Αθήνας (not really)

Αυτό το καλοκαίρι (το οποίο για κάποιους δεν έχει τελειώσει ακόμα), είχα την ευκαιρία και την τύχη να πάω στην Γερμανία για ένα μεγάλο διάστημα. Εδώ και μερικές μέρες που έχω γυρίσει βρίσκομαι σε μια κατάσταση πολιτισμικού σοκ.

Έχοντας εγκλιματιστεί με την ζωή εκεί, εδώ όλα μου φαίνονται υπερβολικά απωθητικά. Εχθές είχα την ατυχία να βγω έξω -ευτυχώς πήγα σε φεστιβάλ μπύρας (αν και δεν πίνω μπύρα) οπότε ήμουν κάπως κοντά στα γερμανικά πλαίσια- και παρατήρησα θέλοντας και μη, πόσο άγουστοι και άξεστοι είμαστε.

Δεν θα πω τίποτα για τα πέδιλα-στρινγκ. Αυτά τα έβρισκα ανέκαθεν άσχημα και δυστυχώς είναι σχεδόν σε κάθε γυναικείο πόδι.

Στο μετρό, καθήμενος και περιμένοντας τον συρμό σε μια κατάσταση λήθαργου έχοντας ξενερώσει από την επιστροφή μου στην πρωτεύουσα, ακούω δύο τύπους που κάθησαν δίπλα μου (με υπερβολικά εκνευριστικό τρόπο) να μιλάνε.

-Κοίτα αυτή εκεί
-Ναι, ναι, δίπλα στο πράσινο;
-Οπ, αυτή με το κόκκινο, καλό κομματάκι
-Ναι, και ωραίο χρωματάκι...

Μετά δεν ξέρω τι είπαν και δεν θα ήθελα να ξέρω γιατί θα ξερνούσα.
Η τύπισσα ήταν ξέκωλο, ό,τι και να κάνουμε, για αυτό και ενδιέφερε περισσότερο από την ''δίπλα στο πράσινο'' . Το ''χρωματάκι'' αναφέρεται στο χρώμα μετά από άπλεττες ώρες ηλίασης σε κάποιο νησί.
Η κατάσταση δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για βρισίδια. Σε κάνει να αναρωτιέσαι τι συμβαίνει με τους Έλληνες. Στην Γερμανία, οι άνδρες ως επί το πλείστον, προσπαθώντας να διατηρήσουν μια αξιοπρέπεια (ελπίζω) δεν κρεμόντουσαν από κάθε κώλο -ημίγυμνο, γυμνό, ή μη- που περνούσε, ούτε σχολιάζαν τόσο χυδαία στους δρόμους.
Από την άλλη, οι γυναίκες δεν ντύνονταν με τον πιο άγουστο τρόπο. Ποιος ο λόγος να ντυθείς ''καλά'' για μια έξοδο και να βάλεις αθλητικό παπούτσι από κάτω;!; Γιατί;! Είναι έγκλημα προσβλητικό για τα μάτια όσων σε βλέπουν. Υποθέτω, πως για πολλούς, το να δουν κάποιον άνδρα με κουστούμι και αθλητικά παπούτσια, προκαλεί την ίδια αντιπάθεια. Αλλά, αν έχεις στυλ, μπορείς να βάλεις πολλά περισσότερα και να εξακολουθείς να είσαι ωραίος/ωραία. Τα αθλητικά παπούτσια και το φόρμαλ ντύσιμο δεν πάνε. Οι σχεδιαστές μόδας θα πρέπει να τραβάνε τα μαλλιά τους.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί τόση γύμνια εδώ. Είναι πολύ ζεστά; (Έρχεται ΧΕΙΜΏΝΑΣ, υπομονή!) Εντάξει, μπορείς να δείξεις όσο κρέας θες, δεν έχω αντίρρηση (κανένας ''άνδρας'' δεν θα είχε νομίζω), αλλά όταν μπορούμε να δούμε τον κώλο σου, τα βυζιά σου και τα λοιπά, επειδή ξέχασες να τα καλύψεις, τότε οι μόνες λέξεις που μπορούν να σε χαρακτηρίσουν αρχίζουν μόνο από Π.

Χωρίς παρεξήγηση

1 Sep 2013

I love you, I'll kill you, but I'll love you forever

Είμαι πιο μπερδεμένος από ποτέ. Τα συναισθήματά μου είναι συνωστισμένα σε δύο αντίθετους πόλους. Αγαπάω και αντιπαθώ ταυτόχρονα. (Δεν θα μπορούσα να νοιώσω μίσος για εσένα)

Περίμενα κάτι να μη πάει καλά, αλλά όχι έτσι. Προδόθηκα με τον πιο αχάριστο τρόπο. Προδόθηκα από το άτομο που συνέχεια φρόντιζε να μου υπενθυμίζει ότι θα το προδώσω. 
Τόσο καιρό έδινα και υπέμενα καταστάσεις ελπίζοντας για κάτι. Για εμάς.
Θα έδινα και την ζωή μου για να αισθανθείς ό,τι λες ότι αισθάνεσαι τώρα για άλλους. Τόσο ξαφνικά και τόσο εύκολα. 

Είμαι πιο μπερδεμένος από ποτέ. Το μοναδικό άτομο που πίστευα ότι δεν θα με πληγώσει ποτέ έτσι, το έκανε. Από την μια το μνησίκακό μου κομμάτι αρέσκεται στο να εύχεται να πληγωθείς όπως εγώ και να βρει μια εκδίκηση. Όχι γιατί είμαι μοναδικός -μοναδικός ήμουν μόνο όταν ήμουν δίπλα σου- αλλά γιατί έτσι ίσως καταλάβεις τι νοιώθω για εσένα. Από την άλλη, ολόκληρο το είναι μου φωνάζει ''ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ''.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος κυκλοθυμικών συναισθημάτων, χαίρομαι για εσένα. Χαίρομαι που ακόμα και έτσι, καταστρέφοντάς με, πήρες μια απόφαση. Μια απόφαση που τόσο καιρό, με εμένα, συνέχεια ανέβαλες ή δεν σκεφτόσουν καθόλου. Χαίρομαι αν είσαι ευτυχισμένη έτσι.

Μια μέρα με έπιασα να ελπίζω να είναι όλα ένα όνειρο και να μη σε είχα γνωρίσει ποτέ. Αλλά δεν θα ήμουν ό,τι είμαι σήμερα αν δεν ήσουν εσύ. Θα ήμουν χειρότερος. Όσο και να ελπίζω, δεν θέλω να σε ξαναδώ. Ίσως με εμάς δεν γίνει τίποτα πια, αφού όπως φαίνεται δεν ήθελες να γίνει. Ίσως τελικά όλα όσα μου είπες να είναι ψέμματα και εγώ ο αφελής που τα πίστεψε και ίσως ποτέ να μη καταλάβεις τι νοιώθω για εσένα.

Συγχώρεσέ με αν ό,τι λέω σε ενοχλεί. Είμαι και εγώ άνθρωπος με συναισθήματα βλέπεις και αυτό ξεπερνάει τις αντοχές μου όσα και αν ισχυρίζομαι ότι νοιώθω. Αν ποτέ με εκτίμησες και όντως ένοιωσες κάτι για εμένα κάποτε, προσπάθησε να το καταλάβεις αυτό. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, γιατί τίποτα δεν σημαίνω για εσένα -παρά μόνο κάποιος που γέμιζε κενά, όντας καλύτερος από το τίποτα- μη με κοροιδέψεις, γιατί ποτέ δεν έκανα κάτι κακό, παρά μόνο να σε αγαπάω ανιδιοτελώς και όσο τίποτα, και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανείς.

Αγαπημένη μου, η αγάπη μου για εσένα είναι πολύ μεγάλη για να τελειώσει σε μια ζωή. Αλλά αποτύχαμε και οι δύο. Εγώ να σου δείξω πώς αισθάνομαι και εσύ να το καταλάβεις και αυτό είναι δυσβάσταχτο.
Σε αγαπώ. Καλή τύχη



ΥΓ: Έχω ένα παράπονο όμως. Πιστεύω πως μια συγγνώμη
μου άξιζε μετά από όλα αυτά.









Και χρόνια πολλά
Η Αθήνα είναι σκατά
...και επίσης όλα μου θυμίζουν εσένα
Καταλαβαίνεις τι έκανες;

16 Jul 2013

Λοιπόν, συνέχεια αναβάλω αναρτήσεις, όχι ότι έχουν τίποτα σημαντικό και ενδιαφέρον, αλλά γιατί δεν ξέρω πώς να γράψω αυτό που με προβληματίζει.

Τον τελευταίο καιρό την βλέπω συνέχεια. Όλα τα χαμόγελα μου θυμίζουν το δικό της, χωρίς να μπορώ να καταλάβω το γιατί, κάνοντάς την να μου λείπει περισσότερο.

Και μετά αυτό το τραγούδι, που δεν άκουσα πουθενά εδώ και τόσο καιρό, έρχεται στο νου μου και με κάνει να σκέφτομαι διάφορα.




Say something, say something, anything
I've shown you everything
Give me a sign

12 Jul 2013

Τις τελευταίες εβδομάδες ζω μια παρένθεση, γιατί ξέρω ότι είναι παρένθεση, όπου όλα φαίνονται πιο ευτυχισμένα, αλλά δυστυχώς πρόσκαιρα.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, τους οποίους όλοι μας έχουμε γνωρίσει κάποτε, που όσο σκληροί και αν είναι, ξέρεις ότι όσα λένε είναι αλήθεια, είτε θες να τα παραδεχθείς είτε όχι.
Έτσι συμβαίνει και με εμένα. Όσα μου λένε είναι αλήθεια.
Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα υπέκυπτα στο περιεχόμενο της παρένθεσης, αλλά δυστυχώς το έκανα. Δεν είναι δύσκολο να συνηθίσεις σε κάτι ωραίο. Να συνηθίσεις με την καλή έννοια. Να ξέρεις ότι πάλι μόλις ξημερώσει θα το έχεις.
Συνήθεια. Κάνει πολλά κακά και πολλά καλά.  
Πίστευα ότι μόλις τελείωνε όλο αυτό, αν και δεν έχει τελειώσει ακόμα, θα έφευγα έχοντας χάσει τίποτα και έχοντας κερδίσει κάτι ωραίο να θυμάμαι, ίσως. Αλλά όχι. Όπως υπέκυψα τώρα, μόνο και μόνο η σκέψη του ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει, με κάνει να αδυνατώ να δράσω όπως πριν.
Εξάλλου, το ''όπως πριν'' ορίζει αυτή την κατάσταση που ζω τώρα ως παρένθεση, για καλή ή κακή μου τύχη.
Σε μια εβδομάδα φεύγω για την Γερμανία, όπου θα κάτσω για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Αν ρωτούσα δύο άτομα, το καθένα με διαφορετικά πιστεύω, θα μου έλεγαν ότι αυτό το ταξίδι έχει κάτι το λυτρωτικό ή και μοιραίο, κάτι σαν από μηχανής θεός. Ξέρω ότι θα καταφέρω να ξεχαστώ. Η μόνη απειλητική σκέψη είναι αυτή: πώς θα ήταν αν ήσουν και εσύ. Ελπίζω να καταφέρω να ξεχαστώ, όχι γιατί θέλω να σε ξεχάσω, αλλά γιατί θέλω να ξεχάσω το ότι δεν σε έχω και ούτε θα σε έχω αν συνεχίσεις έτσι.
Ξέρω ότι ίσως για κανέναν δεν θα μπορεί να βγάζει νόημα αυτό, αλλά για εμένα βγάζει και η ανάγκη να το γράψω εδώ, έτσι ασαφές, χωρίς να χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες που θα είναι αποκαλυπτικές και ψυχωτικές, ίσως, όπως συνηθίζω να αναφέρομαι πια στην εν λόγω περίσταση, μου είναι πολύ σημαντικό.
Σε κάτι πιο ευχάριστο τώρα, σκεπτόμενος, ή προσπαθώντας να ταυτιστώ με κάποιον που δεν έχει ταξιδέψει καθόλου ή σχεδόν καθόλου, άρχισα να αναρωτιέμαι για τί είναι γνωστή η Γερμανία για ένα τέτοιο άτομο.
Για παράδειγμα κάποιος σαν τον παραπάνω, για την Γαλλία, θα απαντήσει ο πύργος του Άιφελ, για την Αγγλία, το Μπιγκ Μπεν (υποθέτω), για την Ιταλία, τα αυτοκίνητα (ή τα μοντέλα ανδρών/γυναικών νομίζω), για την Ισπανία, τις Ισπανίδες και τους Ισπανούς μάλλον, για την Ελλάδα (αν δεν είναι Έλληνας προφανώς), για τον ήλιο Σαμαρά. Αλλά για την Γερμανία; σκέφτομαι μπύρες και λουκάνικα αλλά αυτά τα έχουμε και εδώ. Μάλλον θα πει την Μέρκελ. Ναι αυτό είναι. Η Μέρκελ

23 Jun 2013

Εντάξει, μην έρθεις
Ακόμη μια φορά
Συνήθισα, εξάλλου, να είμαι
το πρεζόνι της απουσίας σου



Από το βιβλίο '' Η άλλη μέρα, Η μεθάλλη '' που μου δώρησαν δύο ευγενικές δεσποινίδες για τα γενέθλιά μου





Όλα πάντα κάπως σχετίζονται με εσένα στο τέλος...

20 Jun 2013




Honey bee
Come buzzing me


Η τυπικότητά μου είναι ψεύτική. 
Δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι αδιαφορώ για εσένα. 
Πόσο μάλλον τώρα.


Honey bee
Won't you come see me in the morning?
Won't you come see me late at night?




Α...και χρόνια μου πολλά

10 Jun 2013

If We Were a Movie

Αν ήμασταν ταινία, σε αυτή την σκηνή ένα από τα δύο θα έπαιζε








9 Jun 2013

Μου λείπεις.

Μόνο εγώ ξέρω πόσο μου λείπεις. Ό,τι και να κάνω δεν μπορώ να ξεχαστώ και έχουμε πάρα πολύ δρόμο μπροστά μας. Το μόνο που σκέφτομαι είναι εσύ. Ό,τι άλλο είναι πρόσκαιρο και αδιάφορο.

Μου λείπεις.

3 Jun 2013

For when I become The President, and not, IF I become a President...*

*...αλλιώς τι μου την δίνει

Σε αντίθεση με όλους τους άλλους που θέλουν να γίνουν αυτοκράτορες του κόσμου και πρωθυπουργοί του πλανήτη, εγώ θα γίνω απλά και μονάχα πρωθυπουργός της Ελλάδας (με βγάζει και στο google αν γράψετε ''πρωθυπουργός....'')

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω μια πρόχειρη λίστα για να ξέρει ο κόσμος τι να περιμένει (και τι όχι)


-Θα διώκεται κάθε είδους φασιστική ιδεολογία
  Άτομα με φασιστοειδείς απόψεις θα υποβάλονται σε βασαντιστήρια τα οποία θα περιλαμβάνουν τα εξής: απαγγελία του Κορανίου (από το πρωτότυπο), μαστίγωμα με μαστίγιο φτιαγμένο από ''κατώτερους'' λαούς, υποχρεωτική ενδυμασία με ρούχα προερχόμενα από άλλες χώρες με στάμπες του τύπου ''I love Stalin'', ''Marx is not dead'', ''I want to fuck have sexual intercourse/make love with a *insert your preference (but not Greek)* man/woman'', αναγκαστική παρακολούθηση ''μη κανονικών'' ανθρώπων που επιδίδονται σε σεξουαλικές πρακτικές, προβολή ταινιών όπου ομοιδεάτες τους θα βασανίζονται με παρόμοιους τρόπους καθώς και σλαιντς που θα περνούν υποσυνείδητα μηνύματα με το σφυροδρέπανο και την κοκα κόλα αλλά και άλλα πολλά. Επίσης δίνεται η δυνατότητα εγκλεισμού σε κλινική με ομιλούμενη γλώσσα της αρεσκείας σας (όχι Ελληνικά).
Αυτό ισχύει και για κομματικά μέλη. 


-Οι νέοι αποδιοπομπαίοι τράγοι του νέου κράτους θα είναι οι προαναφερθέντες, σταματώντας έτσι την βία κατά των μεταναστών, των ατόμων με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, καθώς και κάθε τι διαφορετικού

-Η ανευθυνότητα θα καταδικάζεται (από όπου και αν προέρχεται)

-Πολιτικοί με αποδεδειγμένα ύποπτο ιστορικό θα σμίγουν με τους υπόλοιπους στις κλινικές, όπου θα μπορούν εκεί να ασκήσουν την πολιτική που τόσο σθεναρά πρεσβεύουν

-Θα καταργηθούν τα δάνεια και τα χρέη της χώρας, με το επιχείρημα του απεχθούς χρέους και με το επιχείρημα του ''και αν σας αρέσει''.

-Οι ζωές των μελών της Ομάδας Αλήθειας της Νέας Δημοκρατίας θα μονταριστούν. Αποτέλεσμα τούτου: τα εν λόγω μέλη θα είναι σαν να μη γεννήθηκαν ποτέ, κάτι αντίστοιχο για τα ''αντικειμενικά'' και ''αληθινά'' ντοκουμέντα τους

-Κάθε οικογένεια θα αναγκαστεί να υιοθετήσει και από ένα αδέσποτο ζώο.
 Όσοι αρνούνται να συμμορφωθούν στις επιταγές αυτές, θα χάνουν κάθε περιουσιακό τους στοιχείο και για ένα μήνα(;) θα αναγκάζονται να κυκλοφορούν στον δρόμο με κόκκινο ζουρλομανδία, ο οποίος θα υποδηλώνει ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να τους κακομεταχειριστεί όπως συμβαίνει και με τα αδέσποτα

-Η βία σε οτιδήποτε ζωντανό θα καταδικάζεται, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων

-Θα επιβληθεί νόμος που θα επιτρέπει μόνο τρια κορναρίσματα για κάθε μέρα οδήγησης 

-Τα ακουστικά θα αυτοκαταστρέφονται εαν οι διπλανοί σε απόσταση  μέχρι και δέκα μέτρων μπορούν να ακούσουν ό,τι ακούτε.

-Τα ΜΑΤ δεν θα κατεβαίνουν για ψίλου πήδημα στο Σύνταγμα

-Θα καταργηθεί η στρατιωτική θητεία

-Οι γυναίκες δεν θα θεωρούνται υποδεέστερες
 Προς απόδειξη αυτού, το πρωθυπουργικό μου επιτελείο θα αποτελείται από γυναίκες (όχι δεν θα είναι χαρέμι)

-Οτιδήποτε έχει ιδιωτικοποιηθεί μέχρι τώρα, θα επιστρέψει στα χέρια του κράτους
  Δεν χρειάζεται να είναι με νόμιμα μέσα. 

-Θα καταργηθούν οι πανελλήνιες
  Ο καθένας θα μπορεί να εισαχθεί σε όποια σχολή θέλει, αρκεί να μπορεί να αποδείξει ότι το θέλει
  Παράλληλα με αυτό, θα καταπολεμηθεί το κοινωνικό πρότυπο που παιδιού που θέλει να γίνει γιατρός,ψυχολόγος, δικηγόρος και δάσκαλος, αφήνοντας να το κάνουν όσοι πραγματικά το θέλουν και το αξίζουν

-Θα απαγορευθεί δια ροπάλου η αντιγραφή σε οποιοδήποτε εκπαιδευτικό ίδρυμα από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο. Οι δράστες θα τιμωρούνται με αποκλεισμό ενός χρόνου από οποιουδήποτε είδους εκπαίδευσης. 
 Το ίδιο ισχύει και για τους επιτηρητές που θα κάνουν τα so called ''στραβά μάτια''

-Θα εξαλειφθεί η ελληνική γραφειοκρατία 

-Θα θεσπιστεί ίδρυμα, το γνωστό ΙΚΕ (Ίδρυμα Κοινωνικής Ενσυναίσθησης), το οποίο σκοπό θα έχει την καλλιέργεια ενσυναίσθησης σε όσους την στερούνται. Έτσι θα καταπολεμηθεί η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο

-Θα  τοποθετηθούν υποχρεωτικά σε κάθε χώρο αισθητήρες οσμής (αισθητήρες μπόχας, όπως θα επικρατήσει να λέγονται στον καθημερινό λόγο).
 Έτσι θα καταπολεμηθεί η μπόχα κάθε δυσάρεστη δυσωδία που προέρχεται από την έλλειψη προσωπικής υγιεινής. 
 Όσοι παρ' όλα αυτά δεν συμμορφώνονται με τον αυστηρότατο νόμο περί υγιεινής, καλούνται εξαναγκάζονται να βοηθήσουν στην αποξήρανση ελωδών εκτάσεων, όπου αυτές υπάρχουν, καθώς και στον διαχωρισμό σκουπιδιών από σκουπίδια (μια άκρως ενδιαφέρουσα ασχολία, η οποία δεν έχει κανένα λογικό σκοπό) στις χωματερές, χωρίς μάσκες και γαντάκια (γιατί αυτά είναι πολύ mainstream)

Μιλώντας για σκουπίδια
-Όλοι θα υποχρεωθούν να χρησιμοποιούν μεθόδους φυσικής αποσύνθεσης οργανικών υλικών (τύπου κομπόστ) αλλά και ανακύκλωσης, μειώνοντας έτσι τον όγκο των απορριμάτων

Σε γενικές γραμμές
-Θα κυριαρχεί η ευημερία και η δικαιοσύνη (seriously!)

-Θα μοιραστούν κονσέρβες και τζιν της νίκης σε όσους νοσταλγούν τα χρόνια της χούντας

-Ο Oscar Wilde θα γίνει το εθνικό σύμβολο της χώρας

-Θα καταπολεμηθεί η ανεργία και η φτώχεια

Κλείνοντας
-Θα εκδικηθώ μερικά άτομα...μέχρι πέντε....το υπόσχομαι




Και όλα αυτά ενώ θα είμαι στο εξωτερικό γιατί η Ελλάδα δεν μου αρέσει


Πλιζ βοουτ φορ μι

31 May 2013

Να εχθές είδα μια φωτογραφία (σου) και όσο περισσότερο την κοίταζα σαν χαζός τόσο περισσότερο θλιβόμουν αλλά ταυτόχρονα χαιρόμουν λίγο. 
Αργότερα συνειδητοποίησα ότι  με δικαιολόγησα λέγοντας ότι αυτό που ένοιωθα ήταν νοσταλγία για κάτι που θα θέλω δικό μου, μα που είναι μακριά.


Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό να έχεις σκεφτεί από την αρχή (τι θα πεις όταν έρθει) το τέλος, αλλά εγώ το έχω σκεφτεί και όπως και να 'χει αν τίποτα δεν γίνεται, το τέλος έρχεται. 

20 May 2013

Εδώ είχα γράψει κάποτε, ότι όσο περισσότερο ασχολείσαι με κάτι τόσο περισσότερο (τείνει να) χαλάει. 

Από την άλλη όμως, όσο περισσότερο αφήνεις κάτι τόσο περισσότερο (τείνει να) φτιάχνει αλλάζει, θα πω. 
Αλλά όχι να αλλάζει προς όφελός σου.

Δυστυχώς, όπως πάντα, αδυνατώ να εξηγήσω κάτι χωρίς παράδειγμα (κάτι που είναι πρόβλημα γιατί για τους γνώστες της εκάστοτε κατάστασης είναι σκονάκι εις βάρος μου).

Οπότε το παράδειγμα έχει ως εξής. Σε μια σχέση, ό,τι είδους και αν είναι, έρχεται κάποτε, ίσως, μια ρήξη. Από αυτές τις ρήξεις όπου ο ένας ή ο άλλος έχει κάνει χοντρή μαλακία. Αν δεν αντιδράσεις άμεσα, τελειώνοντας την όποια σχέση, και αφήσεις τον χρόνο να περάσει θα καταλήξεις να σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν και να δικαιολογείς τον άλλον. Το έκανε για αυτό και για αυτό και να ξεχνάς τον εαυτό σου και ότι σε πλήγωσε εν τέλει. Και ως φυσικό επακόλουθο τον συγχωρείς. 

Τώρα αυτό το παράδειγμα το βάζω στον περίφημο κύκλο της βίας. Το ότι έγινε το πρώτο ξέσπασμα βίας δεν σημαίνει ότι με την συγχώρεση του θύτη από το θύμα ή και την μετάνοια του ίδιου του θύτη δεν θα επαναληφθεί η βία. Εφόσον έγινε κάτι, είναι πολύ πιθανό να ξαναγίνει. Και έτσι έρχεται το επόμενο ξέσπασμα και το μεθεπόμενο και ούτω καθ'εξής και πάντα με την συγχώρεση του θύματος. Ό,τι γίνεται συνηθισμένο και λίγο πολύ αυτονόητο για τον ένα (ξέσπασμα εν προκειμένω) γίνεται και για τον άλλο (συγχώρεση), μέχρι το θύμα, συνήθως, να αποφασίσει ότι δεν πάει άλλο.

Αυτό στο οποίο θέλω να μείνω και να καταλήξω νομίζω, είναι ότι το ότι έγινε κάτι δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναγίνει. Τσακώθηκες με κάποιον. Την πρώτη φορά η σκοτεινή πλευρά του σε εκπλήσσει, αν το αφήσεις να περάσει χωρίς να κάνεις κάτι και μείνεις θύμα ή καλύτερα αδρανής, με το πέρασμα του χρόνου θα καταλήξεις να λες, έλα και τι έγινε μωρέ; Την επόμενη φορά, αφού ''δεν έγινε τίποτα μωρέ'' η σκοτεινή πλευρά δεν θα σε εκπλήξει και ο άλλος δεν θα διστάσει πάλι όσο πριν να την δείξει. Και έτσι συνηθίζεις σε μια νέα κατάσταση, που αν και σου κάνει κακό, η συνήθεια την θεωρεί συνηθισμένη.

Δυστυχώς, οι σκέψεις μου που φαντάζουν τόσο επεξηγηματικές και ορθές στο μυαλό μου, όταν πάω να τις αποτυπώσω οπουδήποτε κάνουν φτερά, πόσο μάλλον όταν έχω μια μανία με τις δευτερέουσες προτάσεις, χάνοντας έτσι οποιαδήποτε σύνδεση τυχαίνει να σκέφτομαι. (Και εδώ είναι ασήμαντο, αλλά όταν γράφεις ένα κείμενο για ένα μάθημα είναι μεγάλο πρόβλημα)