We are all just prisoners here, of our own device.

13 Oct 2012

Από σήμερα, σκέφτηκε, θα αρχίσω να σημειώνω άγνωστες λέξεις της ζωής που κάνω

''Παρέα
Φίλοι
Ειλικρίνεια
Εμπιστοσύνη
Γαλήνη
Χαρά
Ευτυχία
Έρωτας
Αγάπη
Ζωή''

Αυτές ήταν οι πρώτες που σκέφτηκε. Τις έγραψε σε ένα χαρτί. Θα τις έκανε λίστα. Κάθε μια λέξη θα ήταν το αντεπιχείρημα για κάθε έναν που γνώριζε και οποίος αδυνατούσε να προσφέρει έστω και ένα.
''Πολύ σκληρό. Μου αρέσει''

Για να υπάρξουν όλα αυτά πρέπει να υπάρχουν η παρέα και οι φίλοι, σκέφτηκε. 
''Από την άλλη όμως για να υπάρξουν τα δύο τελευταία πρέπει να υπάρχουν κάποια από τα υπόλοιπα. Φαύλος κύκλος.
Εσύ δίνεις μα δεν παίρνεις. ''

Θυμήθηκε εκείνη, πώς ένοιωθε ο ένας και πώς ο άλλος. Και πώς κατέληξαν.
Θυμήθηκε μετά εκείνον. Τι περίμενε ο ένας, τι περίμενε ο άλλος. Και πώς κατέληξαν.
Θυμήθηκε πολλούς.

''Όλοι οι άνθρωποι της ζωής μου λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο απέναντί μου. Έντυπωσιάζονται, λατρεύουν, συνηθίζουν, αδιαφορούν και ξεχνούν. Και εγώ παραμένω το ίδιο απέναντί τους μέχρι να μην υπάρχει επιστροφή. Και τότε σε ξαναθυμούνται. Είναι πρόθυμοι να σε πληγώσουν αλλά τους πληγώνει ο χαμός σου. Μόλις φεύγεις βλέπουν τι χάνουν, αλλά δεν ξέρουν ότι είναι αργά. Τους έδωσα την ευκαιρία γιατί να έχουν και άλλη; Η προδοσία είναι προδοσία. ''

*Τηλέφωνο*

''Ποιος με θυμήθηκε τώρα''



No comments: