We are all just prisoners here, of our own device.

8 Sep 2012

Suicide*

''Γιατί η ζωή μου να είναι τόσο σκατά;''

Το επαναλαμβάνει κάθε μέρα τα τελευταία τρία χρόνια. Από τότε που έχασε τον καλύτερό και μοναδικό του φίλο...και όχι μόνο. 

Είχαν συζητήσει άπειρες φορές για το θέμα της αυτοκτονίας. Και οι δύο θεωρούσαν ανθρώπινο δικαίωμα  να έχεις την δυνατότητα και την ελευθερία να αυτοκτονήσεις. Δική σου ζωή είναι, την κάνεις ό,τι θες. Και εξάλλου αν δεν πιστεύεις σε κάποιον θεό, τον Θεό τους, τι σε νοιάζει και το θέμα της ταφής. Ας σε κάψουν, ας κάνουν ό,τι θέλουν. Τι σημασία έχει; Το σώμα μας είναι δικό μας και το κάνουμε ό,τι θέλουμε στο κάτω κάτω.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχε υποψιαστεί το παραμικρό για την επιθυμία της για το θάνατο. Τον συζητούσε πολύ, ήταν περίεργη να τον καταλάβει, τον φιλοσοφούσε και υπέθεται πώς να είναι, αλλά ποτέ δεν έδινε κάποια υποψία επιθυμίας. 

Εκείνος είχε τις ίδιες πάνω κάτω απόψεις. Επηρεασμένος μάλιστα από εκείνη. Ωστόσο φοβόταν τον θάνατο στους άλλους. Της το είχε πει. Το θυμόταν, δεν το θυμόταν εκείνη ελάχιστη σημασία έχει. Θα μπορούσε να σκοτώσει τον εαυτό του αλλά όχι να επιβιώσει από το θάνατο κάποιου άλλου που αγαπούσε. Και εκείνη πέθανε. Ξαφνικά. Μια μέρα. 

Ήταν η πρώτη φορά που έκλαψε για κάποιον άνθρωπο. Αδυνατούσε να το πιστέψει. Ήλπιζε να έχει γίνει κάποιο λάθος ή μια απλή συνωνυμία. Αλλά όχι. Ο θάνατος τον βρήκε όταν του ζητήθηκε να επιβεβαιώσει το πτώμα της. 

Της το είχε πει
''Με τρομάζει ο θάνατος σε όλους εκτός από εμένα''

Έκτοτε έχει προσπαθήσει πολλές φορές να βρει κάποιον σαν και αυτή. Να βρεί κάποιον να κάνει παρέα. Να νοιώσει λίγη από την ευτυχία. Δεν το έχει πει σε κανέναν βέβαια, γιατί ξέρει. Ξέρει ποια θα είναι η απάντηση. 

''Δεν μπορείς να ψάχνεις κάποιον με κριτήριο εκείνη, ο καθένας είναι διαφορετικός.
Δεν θα βρεις ποτέ κανέναν ίδιο.''

Όμως κανένας δεν μπορεί να τον καταλάβει. Κανένας δεν κάνει τον κόπο να καταλάβει πώς ήταν να έχεις κάποιον και να ξέρεις ότι είναι εκεί για εσένα. Και μια μέρα, έτσι απλά, χωρίς προειδοποίηση να τον χάνεις.

Η πρώτη του προσπάθεια συναναστροφής με ανθρώπους κατέληξε σε βιασμό. Δεν έχει σημασία τι και πώς. Παρόλα αυτά το ξεπέρασε. Ισως. Κάπως. Ήταν και μόνος του πια. 
Η δεύτερη προσπάθεια σχετιζόταν με έναν έρωτα. Τραυματικό όπως μου τον περιέγραψε. 

Από τότε έχει πάψει να προσπαθεί για να βρει κάποιον. Κάθεται τα βράδια και την σκέφτεται. Μερικές φορές όταν τα πράγματα πηγαίνουν ακόμα πιο άσχημα της μιλάει της κάνει την ίδια ερώτηση που της έκανε πάντα ''Γιατί η ζωή μου να είναι τόσο σκατά;''



*Leave me here, leave me there
Did you smile, did you cry 
And do you need an alibi 


5 comments:

ΛΙΑΚΑΔΑ said...

H αυτοκτονια δεν είναι λύση... Είναι φυγή!
Ελπίζω μόνο να μη σου περνάνε τέτοια από το μυαλό...ναι?
Φιλιά και καλό βράδι! :)

Anonymous said...

Οντως μην αυτοκτονησεις.
Ξεμειναμε απο υπεροχους ανθρωπους...

Abraxas said...

Χμμμ προσωπικά πιστεύω ότι είναι εκδίκηση πάνω από όλα :)
Και όχι δεν μου περνάνε τέτοια απ' το μυαλό, έχω πολλά να δω ακόμα πριν το τέλος (:

Καλό βράδυ

Abraxas said...

Δύσκολη περίοδος και αναγνώσματα περί αυτοκτονίας δημιούργησαν αυτό το συνονθύλευμα φαντασίας και πραγματικότητας.
Ωστόσο, όπως έγραψα και παραπάνω, είναι νωρίς ακόμα.

Και καλώς ήρθατε πίσω, μετά τις καλοκαιρινές(?) διακοπές(?). Πίστευα ότι σας είχα χάσει.

Καληνύχτα (:

mplahmplah.wordpress.com said...

ποτέ δεν είναι λύση..απλά εγκαταλείπεις..καλησπέρα :))