We are all just prisoners here, of our own device.

3 May 2012

Time Keeps Floating Like a River




....to the sea


Ας υποθέσουμε ότι ζούμε στην Αθήνα, αλλιώς το σχέδιό μου είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Μένουμε μαζί. Και αυτό απαραίτητο.


Δεν ξέρω γιατί έμεινα στην Ελλάδα. Το όνειρό μου ήταν ανέκαθεν να ζήσω στο εξωτερικό. Μάλλον έμεινα εξαιτίας σου.


Δεν σε ξέρω (ακόμα). Ούτε και εσύ με ξέρεις.

Παρασκευή πρωί.

Ξυπνάμε αγκαλιά στο ίδιο κρεβάτι
-Θέλω να πάω στο αεροδρόμιο,  είπα
-Γιατί;
-Θέλω να δω κόσμο...ξένο κόσμο...να νοιώσω λίγο ξένος εδώ -συχνά με μπερδεύουν για ξένο όταν είμαι με εκείνους, ξέρεις τους μη Έλληνες-
-Ναι, ξέρω. Μοιάζεις λίγο αλλά μην το παίρνεις πάνω σου. Είναι ο αέρας σου όχι τόσο το πώς δείχνεις. Και για αυτό τον λόγο θα τρέχουμε στο αεροδρόμιο;
-Μα δεν είναι αρκετό;
-Όχι!
-Και αν το ζητήσω ως χάρη;
-Χμμ εντάξει τότε
-Σ' αγαπώ

Μετά από μια αρκετή ώρα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

-Ωραία φτάσαμε. Και τώρα τι; Τους κοιτάμε και μας κοιτάνε;
-Δεν ξέρω. Αν θες τους κοιτάμε, αν θες περπατάμε. Έχουμε δύο ώρες ακόμα
-Δύο ώρες ακόμα;
-Ναι. Δύο ώρες ακόμα;
-Δύο ώρες για τι;
-Για την πτήση μας
-Ποια πτήση; Τι λες;
-Μας έκλεισα εισιτήρια για το Άμστερνταμ....ορίστε
-Δεν είσαι με τα καλά σου
-Γιατί; Φοβάσαι; Δύο μέρες είναι μόνο
-Δεν είμαστε προετοιμασμένοι για ταξίδι! Δεν έχουμε βαλλίτσες, ρούχα, τίποτα!
-Και; Θα πάρουμε εκεί αν χρειαστεί
-ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ; ! ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!
-Τους βλέπεις όλους αυτούς τριγύρω; Το απολαμβάνουν, δεν νομίζεις; Όσο για τα χρήματα, η πιστωτική μας κάνει όπως και τα χρήματα που έχω μαζί μου. Τι λες;
-Δεν ξέρω
-Τι λες;!;
-Ναι ή όχι;
-Δύο μέρες είπες;...θα μπορούσε...
-Ωραία, το παίρνω ως ναι
-Στάσου...
-Τι;
-Τίποτα...Πάμε

Υπάλληλος: -Έχετε αποσκευές να παραδώσετε;
                    -Όχι...μόνο εμείς είμαστε

Μας κοιτάει με ένα δύσπιστο και γεμάτο περιέργεια βλέμμα. Δεν κατάλαβε ποτέ.

Πάμε, είπα και κατευθυνθήκαμε προς την πύλη.

3 comments:

Στελλα εδω said...

Πολυ γλυκο...
(Χαμογελω) :)

Unused Highway said...

Οι αναρτήσεις σου με αγγίζουν πάντα. Κάνω παρόμοιες (και μερικές φορές και κάτι παραπάνω από αυτό) σκέψεις γενικά αλλά για κάποιο λόγο δεν τις γράφω ή κάτι τέτοιο ποτέ. Συνέχισε έτσι.

ΛΙΑΚΑΔΑ said...

Τέλειο!
Αλλά και αποκαρδιωτικό συνάμα...
Το να μην καταλαβαίνει ο άλλος αυτή σου την ανάγκη...
Το να πρέπει να εξηγήσεις... να προσπαθήσεις να πείσεις... ίσως και να πιέσεις ...
Αντί να πέσει στην αγκαλιά σου τρελλαμένη από την υπέροχη αυτή έκπληξη... Ειλικρινά είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε κανείς να μου κάνει δώρο...
Τυχερη... και συ τυχερός προφανώς για να της έκανες τέτοιο δώρο.
Να περνάς όμορφα... :)