We are all just prisoners here, of our own device.

7 Apr 2012

Here I go Again on my Own

Ένας μήνας είναι υπεραρκετός να ερωτευτείς-αγαπήσεις-χωρίσεις-μισήσεις(;). Σίγουρα είναι....Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να πας κόντρα στα συναισθήματα του άλλου, που θυμάται -ξαφνικά!- ότι αισθάνεται κάτι για τον Ξέρεις-Ποιον. 
Και πάλι απ'την αρχή....
Πάνω που νομίζεις ότι βρίσκεις σύμμαχο και αρχίζεις να θεωρείς ότι θα κρατήσει, ό,τι είδους σύμμαχος και αν είναι αυτός, φεύγει, φεύγεις. Και οι ήδη σε συμμαχία φυσικά αδιαφορούν για εσένα και ό,τι σου συνέβη, με μια αδιαφορία ανάλογη του δικού σου ενδιαφέροντος για ό,τι τους συμβαίνει. Κάτι που σε μελαγχολεί ακόμα περισσότερο. Και εν τω μεταξύ έχεις συνειδητοποιήσει ότι αγαπάς έναν τοίχο, ο οποίος για να το κάνει και πιο δύσκολο, στο αναποδίδει που(;) και που(;).

Here I go again on my own
Going down the only road I've ever known

6 comments:

*Loli said...

Η ζωή,μου είπε κάποιος κάποτε,είναι ένα ταξίδι μοναχικό που ποτέ όμως δεν το κάνεις μόνος σου.Γι' αυτό keep going on your road καιhakuna matata. :-)

και πράσινα άλογα said...

with a little help from my friends

Στελλα εδω said...

Και εν τω μεταξύ έχεις συνειδητοποιήσει ότι αγαπάς έναν τοίχο... χεχε. Δε σου έχει τύχει ποτέ να είσαι εσύ ο τοίχος; Εμένα μου συμβαίνει συχνά νομίζω. Όπως και το αντίστροφο.
Ναταλία Κ.

Abraxas said...

Δεν ξέρω αν ήμουν ποτέ τοίχος για κανένα.... δεν το έχω αισθανθεί ούτε μου το έχουν πει :D.... Ωστόσο, για το αντίστροφο, είμαι με άλλους και νοιώθω σαν να είμαι σε ένα δωμάτιο(με τοίχους).....

ΛΙΑΚΑΔΑ said...

Ως γνωστικός θα έπρεπε να ξέρεις ότι οι τοίχοι δεν είναι για να τους αγαπάμε αλλά για να τους γκρεμίζουμε... ;)
Kαλό σου βράδι και καλό μήνα να'χεις!

Abraxas said...

Ίσως έχεις δίκιο....

Επίσης και σε εσένα!