We are all just prisoners here, of our own device.

28 Apr 2012

Gibberish* or Paranoia*

Ασυναρτησίες!

-Ήθελα να γράψω μια ιστορία αλλά προφανώς έτυχαν άλλα

-Κανονίζετε χωρίς το αφεντικό.... 
Εις το όνομα του Σπιτιού , της Φιλίας και του Αφεντικού(!)



-Σε είδα σήμερα, το ίδιο εκθαμπωτική όπως τότε -δυστυχώς- . 
Καλά δεν με ενδιαφέρει. Και χάρη σου κάνω

-Στο πρώτο ραντεβού ο ενδιαφερόμενος προσπαθεί να συγχρονιστεί με την αδιαφορία του άλλου για να τον κάνει να ενδιαφερθεί  

-αμπελοφιλοσοφίες βγαλμένες από γλυκόπικρες αναμνήσεις σε στιγμές χαμένου περπατήματος-

-Με έχει πιάσει πόνος στο στήθος


-Θα 'θελα να δω τον Σ. να μου λέει πώς όλα αυτά κάπως συνδιάζονται :)
        Αλλά δεν βαριέσαι....


* Ήδη απ' την αρχή δεν βγάζει νόημα

23 Apr 2012

Should I be feeling guilty or let the judges frown?


 Εφόσον το ενδιαφέρον σας για εμένα δεν πρόκειται πλέον να φτάσει το δικό μου για εσάς, θα κατεβάσω το δικό μου στο δικό σας. 
...Έτσι για να υπάρχει μια ισότητα. Έχω την απαίτηση να μου συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρομαι και να ενδιαφέρονται όπως ενδιαφέρομαι. Δεν γίνεται εγώ να κόβω το κεφάλι μου και εσείς να αδιαφορείτε. Ναι ξέρω ότι είστε ερωτευμένοι και ότι θέλετε να είστε συνέχεια μαζί και μαλακίες.....αλλά όταν αυτός ήταν μόνος του, εγώ καλά τον σκεφτόμουν και ερχόταν εδώ που είχα κόσμο κλπ κλπ.... όταν εσύ είχες προβλήματα και με έπαιρνες τηλέφωνο να έρθω να μιλήσουμε, εγώ ερχόμουν και σε έπαιρνα και τηλέφωνο να δω τι κάνεις.... Ωραία... μέσα σε δύο εβδομάδες μου έτυχαν και τα δύο... το ενδιαφέρον σας για το πρώτο δεν ξεπέρασε τις λίγες ώρες, όσο για το δεύτερο το μόνο που σας πείραξε ήταν ότι είμαι ψυχρός!.... ε βέβαια... Δεν σκοπεύω όμως να τα καταπιώ όχι πάλι, έχω βαρεθεί να κάθομαι και να συγχωρώ ή να καταπίνω.... χρειαζόμαστε και λίγη εκδίκηση που και που.Ούτε θα το παίξω ηθικός για να καταπιέσω την επιθυμία για εκδίκηση. Είμαι ηθικός σε άλλα πράγματα αλλά μνησίκακος τώρα...και ξέρετε η τριήμερη απουσία μου που έπεται, είναι ότι πρέπει..... να δω τι θα κάνετε τώρα με τα μαθήματα.... γιατί δεν φτάνει που δεν ενδιαφέρεστε, αλλά όλο και συχνότερα μας θυμάστε για κάποια εξυπηρέτηση | Το τάδε έχει πρόβλημα, τι φταίει; Μπορείς να έρθεις να το δεις λίγο; | | Μπορώ να έχω τις τάδε σημειώσεις; | | 'Εχουμε μάθημα αύριο; |     και άλλα τέτοια συναφή. Εντάξει αλλά και ο αλτρουισμός έχει τα όριά του.

Από την άλλη, αν πω το πρόβλημά μου , έχεις κόμπλεξ θα είναι η απάντηση....

Δεν είμαι από αυτούς που σκέφτονται μόνο τον εαυτό του,δυστυχώς, και κανένας δεν φαίνεται να το εκτιμάει.

20 Apr 2012

It's not War. Just the End of Love / Παρεκβαση για τον Ξένο

Ένα απόσπασμα......

'' ...Έτσι διεισδύει εύκολα ακόμη και στις πιο στενές σχέσεις το στοιχείο της ξένωσης. Οι ερωτικές σχέσεις απορρίπτουν, στο στάδιο του αρχικού πάθους, κάθε τάση γενικευμένης θεώρησης των πραγμάτων. Μια αγάπη σαν και αυτή δεν έχει υπάρξει ποτέ στο παρελθόν και τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με το αγαπημένο πρόσωπο(!), ούτε με τα συναισθήματά μας προς αυτό(!). Η αποξένωση -είτε ως αιτία είτε ως αποτέλεσμα, δύσκολο να αποφασίσει κανείς- εμφανίζεται τη στιγμή που χάνεται η αίσθηση της μοναδικότητας της σχέσης. Ένας σκεπτικισμός απέναντι στην αξία αυτή καθ' εαυτήν και ως προς εμάς τους ίδιους συνδέεται άμεσα με τη σκέψη ότι μέσα από αυτή τη σχέση ακολουθήθηκε ένα καθολικά ανθρώπινο πεπρωμένο,(!) ότι δηλαδή βιώθηκε μια εμπειρία που έχει προϋπάρξει χιλιάδες φορές και, εάν δεν είχε συναντήσει κανείς τυχαία αυτό ακριβώς το πρόσωπο, κάποιο άλλο θα μπορούσε να είχε αποκτήσει την ίδια σημασία για αυτόν. (Κάτι απ' αυτή την αίσθηση φαίνεται πως δεν λείπει από καμία σχέση ανεξάρτητα από το πόσο στενή είναι αυτή. Διότι τα κοινά στοιχεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ποτέ δεν είναι κοινά μόνο ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, αλλά υπάγονται σε μια γενικότερη έννοια, η οποία εμπεριέχει και πολλά άλλα στοιχεία, πολλές δυνατότητες του ίδιου.)''


''Παρέκβαση για τον  Ξένο''
Georg Simmel

7 Apr 2012

Here I go Again on my Own

Ένας μήνας είναι υπεραρκετός να ερωτευτείς-αγαπήσεις-χωρίσεις-μισήσεις(;). Σίγουρα είναι....Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να πας κόντρα στα συναισθήματα του άλλου, που θυμάται -ξαφνικά!- ότι αισθάνεται κάτι για τον Ξέρεις-Ποιον. 
Και πάλι απ'την αρχή....
Πάνω που νομίζεις ότι βρίσκεις σύμμαχο και αρχίζεις να θεωρείς ότι θα κρατήσει, ό,τι είδους σύμμαχος και αν είναι αυτός, φεύγει, φεύγεις. Και οι ήδη σε συμμαχία φυσικά αδιαφορούν για εσένα και ό,τι σου συνέβη, με μια αδιαφορία ανάλογη του δικού σου ενδιαφέροντος για ό,τι τους συμβαίνει. Κάτι που σε μελαγχολεί ακόμα περισσότερο. Και εν τω μεταξύ έχεις συνειδητοποιήσει ότι αγαπάς έναν τοίχο, ο οποίος για να το κάνει και πιο δύσκολο, στο αναποδίδει που(;) και που(;).

Here I go again on my own
Going down the only road I've ever known