We are all just prisoners here, of our own device.

9 May 2015

Κλείνοντας

***Best read late at night***

Συνήθως, όταν έχω μια ιδέα που μπορεί να αποτελέσει πιθανή λύση στα προβλήματα-διλήμματα που αντιμετωπίζω την εκάστοτε περίοδο, τείνω να την υλοποιώ ή να τείνω να την υλοποιήσω τόσο άμεσα με αποτέλεσμα να δρω πιο πολύ απερίσκεπτα παρά συνετά. 
Ως εκ τούτου πιέζω τον εαυτό μου να την αναβάλει, έτσι ώστε να περάσει, πρώτα από όλα η ψευδαίσθηση της αποτελεσματικότητας αυτής της πιθανής λύσης, και να επέλθουν πιο 'αντικειμενικές' και μη επιπόλαιες σκέψεις, αλλά επίσης και χρόνος, ο οποίος θα με κάνει να ξεχάσω την φαινομενικά ιδανική λύση και ο οποίος ίσως φέρει άλλες λύσεις και δυνατότητες από μόνος του. 
Στην πλειάδα των περιπτώσεων τείνω να δρω απερίσκεπτα.

Σήμερα μια ανάλογη ιδέα δημιουργήθηκε στο μυαλό μου, η οποία με ταλανίζει εδώ και καιρό. Αυτή αφορά το οριστικό τέλος αυτού του βλογ. Ήδη εδώ και αρκετό διάστημα αυτό είναι Στα τελευταία του παρόλο που κάποιες φορές γύρισα και έγραψα για διάφορα, σοβαρά και μη. 

Σε άλλο πλαίσιο είχα γράψει ότι δεν μου αρέσει να βρίσκω κάτι που πλέον είναι εγκαταλειμμένο, χωρίς να γνωρίζω γιατί το τέλος επήλθε. 
Υπό αυτούς τους όρους και υπό αυτή τη μουσική υπόκρουση γράφω λοιπόν την τελευταία μου ανάρτηση, το κύκνειό μου άσμα. Το κατ' επιλογή μου τέλος (μου).

Δεν σκοπεύω να αυτοκτονήσω. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Δυστυχώς θα έλεγα, αλλά κάτι έχει πεθάνει σίγουρα. Σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις μου έγραψα για τις σχέσεις μου με διαφόρους ανθρώπους-φίλους/ες και πώς αυτές επηρεάστηκαν από την παραμονή μου στα ξένα. 
Όντας οκτώ μήνες στα ξένα η κατάσταση έχει αλλάξει. Μέσα σε αυτό το διάστημα βίωσα οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κάποιο άτομο για μια σχέση και προς τα που αυτή τείνει. Από συνεχείς αμφισβητήσεις και χαρούμενες επισκέψεις εδώ ή σε άλλες χώρες, με διαφόρους τρόπους, σαν κύματα πάνω κάτω, οι σχέσεις διατηρούνταν, όντας συνεχώς σε μια συνεχή απειλή. Την απειλή του τέλους. Και σίγουρα οι διάφορες τεχνολογίες βοηθούν σε αυτή την διατήρηση αλλά την ίδια στιγμή θέτουν και τα ίδια όρια αυτών των σχέσεων. Οι σχέσεις αποκτούν καθαρά και μόνο το χαρακτήρα της ευχέρειας, μιας και πολύ απλά γιατί η χωρικότητα που προηγουμένως τις όριζε, πλέον δεν υπάρχει -ή υπάρχει με άλλους τρόπους, εντελώς διάχυτα- και η κάθε πλευρά της σχέσης θα επικοινωνήσει, θα απαντήσει και θα θυμηθεί μόνο όταν ευχερίσει. Γιατί όπως και να το κάνουμε τα προγράμματα είναι διαφορετικά,  μόνο και μόνο αν αναλογιστεί κάποια την διαφορά της ώρας. Αυτό που επέρχεται με τον καιρό ως αποτέλεσμα αυτής της ευχέρειας είναι και η εξασθένιση της σχέσης. Ο φίλος είναι πλέον φίλος μόνο ως προς το όνομά του, το πώς τον αποκαλείς, ως προς την ταμπέλα του. Είναι πλέον φίλος μονάχα για χάρη του παρελθόντος. 

Αν κάτι έχει πεθάνει, αυτό είναι οι εν λόγω σχέσεις μου. Ή to do them justice που θα έλεγαν και στις ευρώπες, αν δεν έχουν πεθάνει, τουλάχιστον έχουν εισέλθει σε μια κατάσταση κόμματος χωρίς σημάδια αφύπνισης. Και μαζί τους κοιμάται και ο τότε εαυτός μου. 
Πλέον αδυνατώ να με σκεφτώ να γράφω γράμματα σε τέτοια κατάσταση θλίψης, όπως τότε, η οποία θα μπορούσε να συγκριθεί με μεθύσι.  Να γράφω γράμματα για τα οποία να είναι αδύνατο να πεις αν πρόκεινται για ερωτικές εξομολογήσεις ή γράμματα σε ένα φίλο γερμανό -τι ειρωνεία-. Αδυνατώ να με σκεφτώ να γυρνάω σπίτι ξημερώματα ημιμεθυσμένος και να ανοίγω τον υπολογιστή για να σε ρωτήσω 'πότε θα έρθεις βερολίνο', και να μη λαμβάνω καμία απάντηση. Γιατί θέλω να σου δείξω την πόλη μου -ναι είναι πόλη μου τώρα...την ξέρω καλύτερα από εκείνη που γεννήθηκα και μεγάλωσα και καλύτερα από εκείνη στην οποία σε γνώρισα-, να γελάσω μαζί σου και να χαρώ που σε βλέπω από κοντά. Και αδυνατώ να με σκεφτώ να σου στέλνω αναρτήσεις μου σαν την παραπάνω για να σου εξηγήσω όσα με προβληματίζουν χωρίς να χρειάζεται να κάνω μια εισαγωγή η οποία θα θέτει το θέμα του που πάει η σχέση μας (και όχι η ελλάς, η οποία φαίνεται να έχει περισσότερες ελπίδες από εμάς) χωρίς να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ βλάκας, νοσταλγός ή και σουρεάλ. Χαρακτηρισμοί ωστόσο που δεν θα χρησιμοποιούσες ποτέ. 

Πλέον αδυνατώ να με σκέφτομαι να γυρίσω. Έχω συνηθίσει εδώ και μου αρέσει. Και τουλάχιστον για κάποιο διάστημα ακόμα θα έχω διάφορους ανθρώπους, όχι φίλους όπως είσαι εσύ προς τιμή του τότε, αλλά κάτι που τείνει προς αυτό, οι οποίοι θα μου προσφέρουν κάποιο σημείο αναφοράς. Και τι υπάρχει πίσω για να με περιμένει; Άτομα γνωστά που δεν υπήρξαν τίποτα περισσότερο από αυτό και άτομα τα οποία θα έχουν πτυχιωθεί εως ώτου επιστρέψω. Και όχι μόνο αυτό αλλά θα χρειαστεί ίσως να εμπλακώ και σε νέες γνωριμίες ως αποτέλεσμα της απουσίας των παραπάνω, κάτι που με πλήττει αφάνταστα. 

Βλέπεις, είμαι ένας άκρατα ρομαντικός -θυμάμαι πώς με κοίταξε προχθές και πώς σκίρτησε η καρδιά μου όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, για να αποσύρω την ματιά μου σχεδόν άμεσα από το σοκ της επαφής. Για να μας φαντασιωθώ, μέσα σε ελάχιστα λεπτά μετά την αναχώρησή της, σε ένα υπέροχο παιχνίδι έρωτα- και ως τέτοιος δεν μπορώ παρά να δίνομαι στους ανθρώπους και να δένομαι μαζί τους υπερβολικά και εύκολα. Και ως τέτοιος τυχόν κρίσεις και επιλόγους που βιώνουν οι σχέσεις μου δεν μπορώ να μην τις εκφράζω μελοδραματικά και γλυκανάλατα, σαν να ήταν ο χαμός του μεγάλου μου έρωτα. 

Με νευριάζει λίγο που γυρίσαμε σε εσένα πάλι. Που αναλώνομαι να γράφω για εσένα όταν για εσένα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τι κρίμα.

Όπως και με εκείνη, μοναδική για εμένα, έχουμε πάρει άλλους δρόμους εγώ και εσύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά με εκείνη υποψιάζομαι μας δένει κάτι παραπάνω από μια εκτίμηση αμοιβαία, αλλιώς δεν θα επιθυμούσε, μετά από ένα σχετικά μεγάλο διάστημα, να μάθει τι κάνω ή να με κάνει να την σκέφτομαι πάλι. 

Υποθέτω πώς έτσι έχουν καταντήσει οι ανθρώπινες σχέσεις πλέον. Κανένας και καμία δεν σου δίνεται μιας και όλα είναι πρόσκαιρα και σύντομα θα χωρίζουν οι δρόμοι σας. Και αν κρατήσετε επαφή, οι φυσικές-χωρικές σας επαφές θα χαρακτηρίζονται από ξέφρενες διασκεδάσεις και ατελείωτες πολυδάπανες 'τελετές' του τύπου 'μόλις έρθεις θα κάνουμε αυτό και αυτό, θα πάμε εκεί και εκεί, θα μεθύσουμε και θα ξενυχτήσουμε! τόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε!' οι οποίες σκοπό θα έχουν να επιβεβαιώσουν την σχέση. 
Και αφού έτσι έχουν τα πράγματα, δεν μένει παρά να ακολουθήσω και εγώ τον ίδιο δρόμο, στον οποίο όμως δεν χωρούν ρομαντικές ψυχές. 

Αλλά αρκετά. Αυτό είναι το τέλος. Ας μη το κουράζω άλλο. Μέχρι την επόμενη φορά, κάποτε, με άλλο όνομα και σε άλλα λημέρια. Σας χαιρετώ (:


Abraxas



5 Apr 2015

7+1 Γουίρντ Θινγκς Μάι Ρουμ-μέιτσ Ντου

Ο τίτλος αρκεί.

Σημείωση: τυχόν γενικεύσεις σε πληθυσμούς και έθνη είναι προφανώς λανθασμένες. Αντίστοιχα γίνονται και στην ελλάδα από έλληνίδες και έλληνες και παντού. 
  • Let it lie there for some days (max. 3). Η εν λόγω πρακτική καλύπτει κάθε χώρο του σπιτιού. Από υλικά και σκεύη μαγειρικής μετά το μαγείρεμα και αρκετές σακούλες σκουπιδιών μέχρι νεοαγορασμένα πράγματα για την οικία και φρεσκοπλυμμένα ρούχα στο πλυντήριο.
    Αποτέλεσμα τούτου είναι παντού να κυριαρχεί ένα χάος και τίποτα να μην είναι εν τάξη (οξύμωρο σχήμα).
    Και επειδή η κοινωνιολογική μου ευφυΐα είναι τέτοια (μουαχαχα), συχνά συνέβαλλα και εγώ σε αυτή την α-ταξία, επιδιώκοντας να δω τι χρειάζεται για επέλθει ένα τακτοποίημα. Εξού και οι 3 μέρες μάξιμουμ, αποτέλεσμα της άριστης κοινωνιολογικής μου παρατήρησης
  • If it stinks, cover it. Η ιδέα είναι απλή. Αν κάτι βρωμάει, απλά χρησιμοποιείς κάτι για να καλύψεις την μυρωδιά, αντί να καθαρίσεις το πρόβλημα, αφού φυσικά δεν είναι η σειρά σου στο πρόγραμμα καθαρισμού -το γνωστό ανά την γερμανία Putzplan-. Η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα αγαπημένη για μέρη όπως η τουαλέτα. Για ευνόητους λόγους. 
  • Δεν ξέρουν να πλένουν τα πιάτα
    Δυστυχώς δεν έχουμε πλυντήριο πιάτων. Οπότε η αποτελεσματική -όχι- πρακτική πλυσίματος πιάτων περιλαμβάνει τα εξής απλά βήματα.
    i. γέμισε με νερό τον νεροχύτη
    ii. βάλε σαπούνι,
    iii. βούτα τα όλα μέσα
    iv. βγάλ'τα να στεγνώσουν
    Προσοχή: τυχόν υπολείμματα -και μη- φαγητού εμπίπτουν απλούστατα στη σφαίρα του φανταστικού
  • You shall not pass! Στο περίπου. Για εμένα, μια κλειστή πόρτα σημαίνει ότι κάποιο άτομο θέλει την ησυχία του. Να ξεκουραστεί ή να κάνει κάτι προσωπικό. Συνεπώς, το να έχουν οι συγκάτοικοί μου τις πόρτες τους κλειστές σημαίνει ταυτόχρονα μη όρεξη για σοσιαλάιζινγκ. Και πες με, πώς θα καταλάβω εγώ πότε είναι κατάλληλη ώρα να ρωτήσω, προτείνω και ζητήσω κάτι αν η πόρτα είναι συνεχώς κλειστή και δεν ξέρω αν κοιμούνται, κάνουν σεξ, διαβάζουν ή απλά λείπουν από το σπίτι!
    Και δεν μπορώ να στήνω αυτί για να δω πότε θα ανοίξουν τις πόρτες τους λες και τους παρακολουθώ!
    Θυμάμαι, όταν έπιασαν τα πρώτα κρύα, τον συγκάτοικό μου να μου λέει ότι τώρα θα χρειάζεται να κλείνει την πόρτα. Η σκέψη μου εκείνη την στιγμή ήταν, γιατί; πότε δεν ήταν κλειστή; Εν τέλει, λόγω κρύου χρειάζεται να κλείσεις την πόρτα
  • Και ενώ η παραπάνω πτυχή της ιδιωτικότητας είναι εξαιρετικά αισθητή -όχι μόνο με τους συγκατοίκους μου- η ένταση της φωνής τους έρχεται να το αμφισβητήσει αυτό. Με δύο κλειστές πόρτες μπορούσα να ακούσω τι λένε. Και οι πόρτες έχουν πολύ καλή ηχομόνωση! (καμμία ειρωνεία). Το μόνο εμπόδιο ήταν η γλωσσική μου αν-επάρκεια.
    Και φυσικά το ότι μιλούν δυνατά δεν καθορίζεται από τις ώρες της ημέρας. Ξύπνησα μια φορά στις 6 το πρωί επειδή μιλούσαν μεταξύ τους!
  • Η λέξη "καθαριότητα" είναι σχετική. Η σχετικότητα αυτή βρίσκεται στον ορισμό, ή καλύτερα στο τι περιλαμβάνει αυτός ο ορισμός. Για εμένα η καθαριότητα δεν περιλαμβάνει μόνο τον εαυτό μου, δηλ. το σώμα μου, αλλά και τα πράγματα τριγύρω μου. Για τους συγκατοίκους μου ο ορισμός αυτός περιλαμβάνει μόνο το πρώτο.
    Ένα σχετικό του θέματος παράδειγμα: το πάτωμα είναι καθαρό εφόσον περπατάμε με κάλτσες στο σπίτι. Προφανώς, η σχέση είναι αντίστροφη: αφού είναι καθαρό το πάτωμα (μπορούμε να) περπατάμε στο σπίτι με τις κάλτσες.
    Με μια καλύτερη ματιά ωστόσο, στο πάτωμα μπορείς να βρεις από τσιμπιδάκια μέχρι κομματάκια φαγητού από την προηγούμενη εβδομάδα. Και το γαμάτο είναι όταν κοιμάσαι με αυτές τις κάλτσες.
    Γκάιλ! που θα έλεγαν (και) στο βερολίνο.
    Όσες φορές μου έκαναν την ερώτηση-statement περί καθαριότητας του σπιτιού, αναγκαστικά συμφωνούσα σκεφτόμενος -ως γαμάτος, σχεδόν πτυχιούχος, κοινωνιολόγος που είμαι- ότι το όλο ζήτημα είναι απλά ζήτημα διαφορετικής κουλτούρας.
  • Alles ist Bio-Müll. Όλα είναι βιολογικά σκουπίδια.
    Μετά από κάποιο διάστημα ο οικολόγος συγκάτοικος αποφάσισε να εφαρμόσουμε το σύστημα διαχωρισμού σκουπιδιών. Βιολογικά εδώ τα ρέστα εκεί. Φυσικά με τον καιρό διάφορα πράγματα πετάγονταν στα 'βιολογικά'. Από στάχτες τσιγάρων και σακουλάκια τσαγιού μέχρι χαρτιά και φίλτρα καφέ. Εγώ προσωπικά μόνο τα χαρτιά θα πέταγα και αυτά με κάποιους ενδοιασμούς.
Και φυσικά επειδή ήμασταν σπίτι με γκεστ σταρσ, το καλύτερο το άφησα για το τέλος
  • Και αυτό διότι ποτέ κανένα άτομο ανά τον κόσμο δεν κατέκτησε την μαγειρική τέχνη μέχρι που έβαλε τηγάνι στον φούρνο για να ψήσει. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει ταψί, αλλά επειδή τίποτα δεν είναι πιο ταιριαστό από ένα τηγάνι στον φούρνο. Ειδικά αν έχει πλαστική λαβή.
    Για το ό,τι συνέβη μετά, φταίω εγώ. Το μάτιασα το τηγάνι όταν το είδα και σκέφτηκα ότι θα πάθει κάτι μεσ' τον φούρνο.



Και τώρα που έχω μετακομίσει, για λόγους άσχετους με τους παραπάνω, μου λείπουν διάφορες τέτοιες βλακείες και γενικά η συνύπαρξή μας στο σπίτι. 

7 Mar 2015

Τα βασανιστήρια ενός Βερολινέζου (γουοναμπη)

Το γιατί είμαι γουοναμπης Βερολινέζος είναι άλλη συζήτηση.

Έχοντας τελειώσει το εξάμηνο και έχοντας πάρει προ καιρού την απόφαση για παράταση και για το επόμενο βρίσκομαι αντιμέτωπος με ένα σωρό διανοητικά και υπαρξιακά προβλήματα.

Το μεγαλύτερο κίνητρό μου για να κάνω εράσμους ήταν η επιθυμία μου για φυγή από την ελλαδα. Και το πρελούδιο που μπορεί να αποτελέσει αυτή για μια μελλοντική και πιο μόνιμη έξοδο στα ξένα.

Ωστόσο, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που κατέστησαν την απόφαση ευκολότερη.
Αυτή ήταν ότι όταν γυρίσω πίσω στην πόλη που σπουδάζω, οι ίδιοι άνθρωποι ή πάνω κάτω οι ίδιοι θα είναι ακόμα εκεί και εγώ έτσι δεν θα αισθάνομαι σαν ξένος, όπως αισθάνομαι εδώ.

Το παραπάνω εκφράζεται σε δύο ζητήματα.
Πρώτον, ότι θεωρώ τους ανθρώπους δεδομένους και δεύτερον, ίσως στενά συνδεδεμένο με το πρώτο, ότι είμαι πάλι μεταξύ δύο τόπων.
Θεωρώντας τους ανθρώπους δεδομένους, προσφέρει μια απίστευτη ασφάλεια για το μέλλον. Ό,τι και να γίνει εδώ, εφόσον γυρίσω, αυτοί θα είναι εκεί και επομένως δεν θα έχουν αλλάξει και πολλά.
Όμως με αυτόν τον τρόπο, βρίσκομαι και εδώ και εκεί και χάνω και τα δύο.

Δυστυχώς όμως, φεύγοντας για το εξωτερικό άφησα πίσω αυτό που υπήρχε και δεν πρόκειται να υπάρξει όπως υπήρξε. Εγώ βγήκα από την σφαίρα επιρροής εκείνων των ανθρώπων και εκείνοι βγήκαν από την δική μου.

Ενώ όμως εγώ κάνω μια νέα αρχή, εκείνοι συνεχίζουν τον δρόμο που άρχισαν όταν πρωτοήρθαν εδώ που σπουδάζουμε. Η αντίθεση συνέχειας και αρχής είναι ξεκάθαρη. Καθώς εκείνοι βρίσκονται σε μια συνέχεια όλα είναι πιο σταθερά και ίσως και εύκολα. Διεύρυνση των γνωριμιών, εγκαθίδρυση δικτύων σχέσεων κλπ.. Εκείνοι συνεχίζουν την ίδια ζωή που είχαν και πριν αλλά με την απουσία κάποιων ατόμων, αλλά δεν είναι και ριζική αλλαγή αυτό. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κάθε μέρα. Κάποτε αναγκαστικά παίρνουμε και πτυχίο, όχι; Εγώ από την άλλη, τα έχω όλα από την αρχή. Και σε μια τέτοια αρχή τα άτομα που αποτελούσαν την σταθερά μου, χάνονται με αποτέλεσμα να πλέω σε πελάγη όχι ευτυχίας, αλλά απόγνωσης.

Σε αυτή την σκέψη δεν μπορώ παρά να θυμηθώ αυτό που μου είπε κάποτε ένας άνθρωπος που με ανάγκασε να χρησιμοποιήσω την λέξη φίλος, γιατί αυτή την φορά κάποιος με είχε κερδίσει αληθινά.
'Μια φορά φίλος, πάντα φίλος'

Εδώ είναι το πρόβλημα φίλε όμως. Ότι χανόμαστε. Εγώ προσπαθώ να βρω σταθερές σε μια νέα αρχή και εσύ κάνεις επεκτάσεις. Οι επαφές μας περιορίζονται με τον καιρό σε όλο και σπανιότερες επικοινωνίες με όλο και λιγότερες ανταλλαγές λέξεων. Και όταν γυρίσω πολλά πράγματα θα είναι απλά λόγια που ειπώθηκαν. Και αυτό με θλίβει.

Και σε αυτή την σκέψη δεν μπορώ παρά να ανακαλέσω την συζήτηση με άλλα άτομα που ήρθαν και αυτά για εράσμους και που έχασαν μια κάποια επαφή με τους/τις φίλες πίσω στην πόλη τους. Η συζήτηση έκλεισε κάπως έτσι νομίζω.
'Ναι, αλλά είναι νορμάλ. Μόλις γυρνάς πίσω όλα είναι οκει πάλι.'
Είναι όμως;

Υποθέτω πως εφόσον η απόφαση ήταν τέτοια, πρέπει να υπομείνω και τις συνέπειες. Η ζωή μας πάντα είναι ή το ένα ή το άλλο ποτέ και τα δύο μαζί.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι μόνο σε σχέση με εσένα προκύπτουν οι παραπάνω σκέψεις.
Για εκείνη για παράδειγμα, και αυτή φίλη με τις ίδιες προϋποθέσεις, δεν αισθάνομαι ότι χανόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Γιατί ξέρω ότι, όντας και εκείνη ταξιδιάρα ψυχή και ερωτευμένη με έναν ξένο, ποτέ δεν θα κατασταλλάξει σε ένα τόπο, παρά μόνο αν μπορεί να (τον) αλλάζει συχνά.
Και ή από ταξιδιωτικό δαιμόνιο ή από αγάπη για μια φίλη και έναν φίλο πάντα οι δρόμοι μας θα μας φέρνουν να ειδωθούμε.

Αλλά με εσένα;

12 Jan 2015

  There are many kinds of kisses as there are people on the earth, as there are permutations and combinations of those people. No two people kiss alike -no two people fuck alike- but somehow the kiss is even more personal, more individualised than the fuck. 
  There are those who kiss intently, earnestly, their lips tight and straining, their tongues hard, thrust with a firm determination as far as possible into the other's mouth; there are those who kiss lackadaisically, casually, languorously, their mouths slack, brushing lightly, their tongues almost unequal to the effort of venturing forth. There are those cunning kissers whose kiss seems casual at first, and sneaks up on you in vast explosions of lust. There are those insinuating kissers whose kiss is so lewd that it leaves you slightly repelled, as if you had just had a quick fuck on the bathroom floor; and those virginal kissers who, in the act of turning your mouth practically inside out, seem chastely to be taking your hand. There are those who kiss as if they were fucking: tongue pumping frantically back and forth between the other's lips in a breathless rhythm. There are many, many more other major types of kisses -at least twelve come to my mind offhand. List your favorites below: 






Memoirs of a Beatnik
Diane di Prima

16 Nov 2014

A Stranger's Story

It's past midnight. The city looks different at this time. The people are less stiff and probably drunk. Usually I'm back home at a safer hour but today I was out with some friends. Most of the time I'm not able to distinguish their words while using the public transportation -since the noise and being new to the language prevent any chances of comprehension- but at this time it's easier. Small talks, laughs and children's words are all employed. But I'm too tired to even try to follow their conversation. Sometimes the other party -since they are too loud- seems to include you as well in the conversation. At least with their gaze. In such cases I can only smile at them.
There are no seats to be seated, despite the late hour, so I am just standing still. I'll have to change lines in a couple of stops, so sitting wouldn't do much good.
In places like a full underground wagon, there is always a person that attracts your attention in one way or another. Depending on your way of perceiving the world, you have and a different interpretation. I as a desperate romantic always see love and happiness in each case.
So there is this man standing as well in the full carriage. My eyes might have glanced at him once or twice (I don't remember), imprinting him on my mind as an interesting case. He's in black with a black messenger's bag hanging from his left shoulder.
I get off and head towards the platform from which I'll get home. I usually walk too fast to be caught up by most of the people, so the man vanished behind me. I reach the platform and enter the train on time. Again there are no seats. 'Come on!,' I think to myself, 'that's a long journey to be standing.' I just occupy a place near the door and lean by the wall of the wagon. I see the man coming walking in a speedy fashion. He enters, and occupies a place somewhere out of my dreary line of sight.
I had to get me a seat as soon as possible. After a few stops the wagon almost empties. Only a few people are scattered around its seats. I rush for the closest group of vacant ones at the same time as the man does.
Now he is sitting opposite to me, constantly scanning everything but me, but at times stopping his quick eyes on me.
-Where I come from eye contacts -at least that's what I think- are much more often between strangers. In such cases eyes can say a lot. Since I've arrived in Berlin I've brought with me such a habit as longer looks (which here would be called stares)-
But his was one of the very few and quite penetrative ones I've encountered.
I was too tired to concentrate on him. Young (not older that 30), dark brown eyes, beautiful face, a signet ring on his left ring finger and dressed in black. Black suit and trousers with a red tie protruding from his also black shirt.
I had leaned on the window, scrutinising him through the glass and at times turning my eyes on him just to catch him starring at me (and then pretending to look around).
-Throughout the years I came to like and accept my body and all of its incapacities (or other people's assurances that I am passing as attractive, or even beautiful, I hope because of my style and not of my 'given' characteristics, led me to that bodily-self-acceptance). But one thing I cannot stand. That is how weak I am in terms of physical power. Anyone, if they wanted to, they could with ease confine me to a place and do whatever they wanted to me, from beating me up to raping me. My only escape is only if I can outrun them.-
I had a strange urge to smile at him. He was so good looking and tranquil, despite his noisy eyes that I wanted to smile at him. But his ring kept me from doing so. It reminded me of illegal businesses, drugs, gangs and murders whose victims are found dumped in a state beyond identification.
I started to think what would happen if I'd smile at him. Maybe he'd smile back or maybe start a conversation. Maybe he'd get off at the same station as I and, as a romantic, ask me for a dinner someday. Maybe he'd get off and offer me to go for a drink at his place -a perfect place to confine someone. Or maybe he'd just do nothing, embarrassed of being caught.
My smile never showed since I was occupied with these and other tremendous thoughts about what would happen if I did so.
We got off at the same station, with him leading the way in a quick pace. I passed him by at the stairs. When we reached the exit, each one of us went to the opposite of the other's side of the street. My apartment is a two minutes walk from the station.
As soon as we set foot on the pavement I started walking faster. I could tell that I was being watched from the other side of the road. At that time I had realised that starring back wouldn't be a good idea since that might imply anything that could lead to a disadvantageous situation for me. So I just looked at his direction with the slightest turn of my head. I could see him walking parallel with me, having fixed his gaze at me, without I being able to overrun him.
Thankfully there were some constructions these days and the street was divided by a waterless moat (imagine the next day a body being found there), which was protected by walls, not allowing people to see what's happening inside during work hours.
As soon as I reached the point were the constructions started, I quickened my pace to an almost running one. That was when I heard a loud whistle, like the ones people make by bringing their fingers at their lips. I don't know whether it was directed at me or not, or even if it was a whistle at all and not just a random sound. I remember looking at the street behind me, but I'm not sure if I did so. I just aimed for my apartment almost running.
Close to my destination the works were finished and so I was able to see on the other side of the street. Although I was afraid of being followed, at the same time I was curious to see if that was the case. A hasty glance only revealed a number of unknown figures, none of them matching to the one I was looking for. I quickly opened the door and disappeared inside the building.

15 Aug 2014

Στα τελευταία του

Κανονικά θα έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό από το να γράφω εδώ, όπως να επιβλέπω το μαγείρεμά μου, να τοποθετώ πράγματα σε κούτες, ή να διαβάζω το εμμέσως υποχρεωτικό ανάγνωσμά μου. Όμως δεν μου αρέσει να αφήνω πράγματα επ' αόριστον, ή ακόμα περισσότερα χωρίς μια εξήγηση, έναν αποχαιρετισμό και ένα τέλος. 

Σε τρεις εβδομάδες φεύγω για ένα εξάμηνο στο Βερολίνο. Σήμερα ανακάλυψα ότι είναι τρεις εβδομάδες και όχι δέκα μέρες όπως πίστευα και έλεγα στους άλλους. Ναι, αδημονώ να φύγω επιτέλους, για μια διαμονή στο εξωτερικό που θα σημάνει και το τέλος της φοιτητικής μου ζωής και την αρχή του χάους. 

Έχω ξαναγράψει ότι δεν ξέρω τι θέλω να κάνω μετά και πώς ένα μεταπτυχιακό απλά θα με βάλει στην ουρά για μια τυποποιημένη βιογραφία με δουλειά, με γυναίκα ή άνδρα (αναλόγως τα γούστα), παιδιά και διακοπές σε εξοχικό με το σκύλο μας. 

Το εδώ δεν θέλω να τελειώσει, αλλά αναπόφευκτα τελειώνει, ειδικά εφόσον έχω το συνήθειο να έχω ένα σχέδιο για το μέλλον. Η ιδέα να παρατείνω την φοιτητική μου ζωή μου φαίνεται αδιανόητη καθώς μετά θα μετανοιώνω να έχω παραμείνει ένα χρόνο παραπάνω σε μια πόλη που δε με χωράει πια και σε μια χώρα που συνεχώς συναντώ κολλημένα μυαλά. 

Τούτων δοθέντων και επειδή γνωρίζω ότι μέχρι να φύγω, όπως συνέβαινε και μέχρι τώρα, δεν θα έχω χρόνο για γράψω όσα γράφω, αποφάσισα να το κάνω τώρα. 

Το βλογ είναι στα τελευταία του και αυτό διότι εγώ είμαι στα τελευταία μου. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται να πεθάνω, εκτός απροόπτου βέβαια σε περίπτωση που φέρω κάποια θανατηφόρα ασθένεια και δεν το ξέρω, με πατήσει αυτοκίνητο, εκραγεί το βενζινάδικο απ το οποίο μπορεί να περνάω ή τύχω θύμα αεροπειρατείας που σκοπό έχει να ρήξει το αεροπλάνο σε κάποιο στόχο. Προς το παρόν το μόνο που με απειλεί είναι ένα βουλωμένο από την θάλασσα αυτί. 

Η συγγραφή εδώ ξεκίνησε λίγο μετά από την φοιτητική μου ζωή, σε μια, προφανώς νέα, αλλά και μπερδεμένη για εμένα περίοδο. Άγνωστος σε άγνωστο τόπο, προσκολλημένος σε τόπους και άτομα που, όπως και εγώ, δεν ήξεραν τι ήθελαν ή πώς να διαχειριστούν την μετακίνησή τους σε μια άλλη πόλη. Η μεγαλύτερη αφορμή για την αφετηρία του βλογ ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω τα συναισθήματά μου, τα διλήμματά μου, την απόγνωσή μου, την μοναξιά μου και την απουσία του μοναδικού ατόμου που μπορούσα να μοιραστώ τα παραπάνω και ό,τι από αυτά σχετιζόταν μαζί του. 

Συνεπώς, όλη η συγγραφή περιστρεφόταν γύρω από ασφυκτικώς προβληματικά ζητήματα που αντιμετώπιζα την εκάστοτε περίοδο. Αυτό με τον καιρό άλλαξε. Άρχισα να με αναστοχάζομαι και να βελτιώνομαι σε πολλά. -Ξέρω εδώ ένα άτομο που θα έσπευδε να σχολιάσει την επιθυμία μου να γίνομαι συνεχώς καλύτερος άνθρωπος. Δυστυχώς πάλι δεν θα είχα απάντηση.- Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά. Συνηθίζω να λέω στον εαυτό μου ότι (έγινα ή) είμαι ένας εγωιστής με ενσυναίσθηση. Θα δυσκολευόμουν πολύ όμως να προσδιορίσω τι εννοώ με αυτό. Αποδεσμεύτηκα από τόπους και ανθρώπους, ακόμα και αν αυτό έγινε βίαια και έγινα αρκετά φιλελεύθερος -όχι πολιτικά. Η ιδέα της ελευθερίας απέκτησε για εμένα μεγάλη σημασία. Οτιδήποτε μπορεί να με περιορίσει και να με ελέγξει ταυτόχρονα καθίσταται και επικίνδυνο, όση ευχαρίστηση και να προσφέρει ταυτόχρονα. Δυστυχώς όμως, η αποδέσμευση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κάτι που δεν έχω καταφέρει καλά, αφού ακόμα και στο επερχόμενό μου ταξίδι, ξέρω ότι μετά θα γυρίσω εδώ για να αποκτήσω πτυχίο και να με διώξουν επίσημα και έτσι δεν το βλέπω ως κάτι που τελειώσε παντοτινά. 

Όπως αποδεικνύουν και οι αναρτήσεις ανά έτος, τα προβλήματα σταδιακά ελαττώθηκαν. Αυτό είτε γιατί έμαθα εγώ να τα αντιμετωπίζω, είτε γιατί έμαθα να τα προβλέπω και να τα αποφεύγω, είτε γιατί έπαψαν αυτά τα ίδια να εμφανίζονται (μια συμφοιτήτρια αν το διάβαζε αυτό θα μου τόνιζε πως η τελευταία πρόταση είναι θετικιστική κατά κάποιο τρόπο. Προλαβαίνοντας αυτόν τον σχολιασμό αποδεικνύω ότι δεν είχα και τέτοιο σχέδιο). Κάτι απο όλα αυτά και άλλα είναι που συνέβη πραγματικά. 

Τον τελευταίο ένα χρόνο, ειδικά μετά την παραμονή  μου για ένα μήνα σε μια άλλη γερμανική πόλη, το περσινό καλοκαίρι, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ριζικά. Πολλά πράγματα που πιστεύω και κάνω έχουν τις ρίζες τους εκεί. Η μεγαλύτερη απόδειξη για εμένα είναι το γεγονός ότι σταμάτησαν οι ρινορραγίες. Παρά τις όσες θεραπείες και επισκέψεις στους αρμόδιους γιατρούς (οι γνωστοί ΩΡιΛάδες, άνδρες και γυναίκες) το πρόβλημα επέμενε. Εγώ είχα ανακαλύψει ότι αυτό οφειλόταν σε ψυχολογικούς παράγοντες, αλλά δεν το ανέφερα γιατί η κατανόηση είναι προβληματική λέξη στο οικογενειακό περιβάλλον. Η τεκμηρίωση της εν λόγω τρομερής μου ανακάλυψης προέκυψε όταν, έχοντας γυρίσει από την γερμανία, όποτε βρισκόμουν σε κάποιο δίλημμα ή ψυχική σύγχυση η μύτη μου έτεινε σχεδόν πάντα να αιμορραγεί. 

Για να μην τα πολυλογώ περί αυτού, άλλαξα. Και άλλαξα πολύ. Αλλού για καλό και αλλού για κακό, αλλά άλλαξα. Δεν έχω πλέον ζητήματα που να με ταλανίζουν σε βαθμό ασφυξίας, οπότε δεν έχω και ιδιαίτερο υλικό από το οποίο να αντλήσω. Επίσης δεν έχω τον χρόνο που είχα τα δύο προηγούμενα έτη για να κάτσω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να τις διατυπώσω. Ήδη όσα έχω γράψει μου έχουν πάρει κοντά μια ώρα πηγαινοέρχοντας ταυτόχρονα. 

Επομένως αυτό είναι ένα άτυπο τέλος. Θα συνεχίσω να διαβάζω τα ίδια και τα ίδια blogs και από καιρό σε καιρό ίσως αναρτώ και κάτι αν έχω τον χρόνο. Και όλα αυτά, επειδή δεν μου αρέσουν να φθάνουν τα πράγματα σε ένα τέλος χωρίς εξηγήσεις, με μασημένα λόγια και κρυφτά που συνηθίζεται από πολλούς. 

Εύχομαι ό,τι καλύτερο :) :)









Και μια μικρή παρένθεση μη σχετιζόμενη με τα παραπάνω άμεσα.
Ένα από τα πράγματα που δεν έχω καταφέρει αποδομήσω είναι η σχέση μεταξύ κοπλιμέντου και αρεσκείας. Τι εννοώ με αυτό. Όταν κάνουμε ένα κοπλιμέτνο σε ένα άτομο, αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι μας άρεσε κάτι. Δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι για εμένα τα κοπλιμέντα πάντα υπονοούν και κάτι άλλο εκτός από μια κρίση, γνώμη, και αυτό το κάτι άλλο ως επί τω πλείστον σχετίζεται με κάτι ερωτικό και για εμένα και για το άλλο άτομο. Αλλά ταυτόχρονα τα βιώνω ως μια άνιση δέσμευση. Η δέσμευση αυτή έγκειται στο ότι το πρόσωπο που δέχεται το κοπλιμέντο μπορεί από αυτό να αποκτήσει προσδοκίες παντώς τύπου. Το σχόλιο για το ωραίο ρολόι, το ωραίο παντελόνι, το ωραίο ντύσιμο, ή την εξωτερική ομορφιά μπορεί κάλλιστα να εκληφθεί ως μια αφετηρία για κάτι περαιτέρω, όταν εξ αρχής δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Και δεν αργεί η στιγμή που μπορεί να βγεί κανείς ραντεβού ως αποτέλεσμα τούτου. Και δυστυχώς, κατά καποιο τρόπο σκέφτομαι και εγώ έτσι, με αποτέλεσμα όταν μου αρέσει κάτι, να σκέφτομαι πώς το άλλο άτομο θα το εκλάβει, ώστε να ξέρω αν θα ήταν εντάξει ή όχι να εκφράσω την αρέσκειά μου.






18 Jul 2014

Ανακαλύψεις και λοιπά

Ανακαλύψεις και λοιπά που ανακάλυψα, συνειδητοποίησα, συνέβησαν και λοιπά τον τελευταίο καιρό, δηλαδή εδώ και πολύ καιρό. 

Από τις μεγαλύτερές μου ανακαλύψεις ήταν το γεγονός ότι δένομαι πολύ εύκολα με τους ανθρώπους. Αρκεί μια μικρή ειλικρινής συζήτηση ή σε άλλες περιστάσεις κάτι πιο κοντινό για να δεθώ μαζί τους. Φυσικά αυτό δεν ισχύει για τους άλλους πάντοτε, οπότε βρισκόμαστε σε μια άνιση σχέση. Παρόλα αυτά, όπως πολλά πράγματα, δεν μπαίνω σε διαδικασίες να εκφράσω ιδιαίτερα αυτό μου το δέσιμο κυρίως γιατί αντιλαμβάνομαι ότι δεν ισχύει το ίδιο και για τον αποδέκτη.

Και ενώ συμβαίνει αυτό, να δένομαι τόσο εύκολα, ανακάλυψα ότι δεν μπορώ να δεσμευτώ με την ίδια ευκολία. Ακόμα και η παραμικρή υποψία δέσμευσης σε οποιαδήποτε σχέση με κάνει να ξενερώνω. Θυμάμαι την επομένη μιας ειλικρινούς συζήτησης για συναισθήματα πόσο ελεύθερος και ανεξάρτητος ένοιωθα. Βέβαια η συζήτηση συν τοις άλλοις από μεριάς μου επέφερε περισσότερο, ανεκπλήρωτο, δέσιμο.

Όπως παρατήρησα, πολλοί άνθρωποι τείνουν να το παρεξηγούν αυτό. Ούτε και εγώ έχω καταφέρει να το αποσαφηνίσω. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν ζητούν ή επικαλούνται μια σχέση για να γίνει κάτι. <<Πες μου γιατί είμαστε φίλοι>> ή <<πες μου γιατί *επιχείρημα που υποννοεί διάφορα ερωτικά ή μη*>> και άλλα τέτοια. Παρατήρησα λοιπόν ότι κατά κάποιο τρόπο το να ορίσει κάποιο άτομο την σχέση μου μαζί του και στο όνομα αυτής να πρέπει εγώ να λογοδοτήσω μου φαίνεται πολύ δεσμευτικό. Σίγουρα αυτή η εξήγηση δεν βοηθάει, αλλά απλά τα κάνει χειρότερα. Η παρατήρηση αυτή εκφράζεται καλύτερα ίσως στο γεγονός ότι οποιαδήποτε ερώτηση για το τι έκανα σήμερα ή γενικά εμπείπτει στο πλαίσιο ελέγχου κατ' εμέ. Ακόμα χειρότερα στην εξήγηση. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν χρησιμοποιώ ποτέ το κινητό μου, προς μεγάλη αποδοκιμασία των πάντων. Το γεγονός ότι μπορεί το οποιοδήποτε πρόσωπο να με βρει οποιαδήποτε στιγμή είναι συγκλονιστική.

Παρόλα αυτά, αποφεύγοντας τις δεσμεύσεις και δενόμενος εύκολα επηρεάζομαι πολύ εύκολα από τους ανθρώπους. Και αυτό από την άποψη ότι προσπαθώ να αντλήσω όσα περισσότερα μπορώ από τα χαρακτηριστικά τους που με εντυπωσιάζουν έτσι ώστε να βελτιωθώ και εγώ ο ίδιος. Σε μια από τις ιδιάζουσες συζητήσεις του τελευταίου διαστήματος ρωτήθηκα γιατί θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος ή να βελτιώνομαι. Δεν μπόρεσα να απαντήσω ξεκάθαρα ούτε σ' αυτή την ερώτηση.

Κοντά με τις δεσμεύσεις ανακάλυψα ότι είναι καλύτερο να έχεις ένα μικρο πλάνο αντί για ένα μάκρο. Είναι καλύτερα δηλαδή να σκέφτομαι περισσότερο το τώρα παρά το μεθαύριο. Ή να μην ενδιαφέρομαι άμεσα για το μεθαύριο. Και αυτό δυσκολεύομαι να το εκφράσω. Ανακάλυψα ότι μου αρέσει περισσότερο να σκέφτομαι μικροπρόθεσμα και όχι μακροπρόθεσμα, ειδικά όταν πρόκειται για τους ανθρώπους. Αν σκέφτεσαι πώς θα είστε μετά από 1 χρόνο (για ένα φοιτητή αυτό είναι μακροπρόθεσμα) τότε έχεις πρόβλημα. Βέβαια όπως και τις δεσμεύσεις που συνδέονται με αυτό πολλοί τείνουν να το αντιλαμβάνονται παντελώς αλλιώς. Ευφημερία και απλά για διασκέδαση είναι αυτά για τα οποία με κατηγόρησαν σε μια απόπειρα εξήγησης.

Ανακάλυψα ακόμα ότι επειγόντως θέλω μια αλλαγή στην ζωή μου. Η πόλη μου με περιορίζει. Σίγουρα όχι όπως περιορίζει εσένα αλλά το κάνει. Μετά από 3 χρόνια εδώ δεν υπάρχει κάτι ιδαίτερα καινούργιο για να ανακαλύψεις. Ακόμα και τα πρόσωπα, όσες εκατοντάδες φοιτήτριες και φοιτητές και αν υπάρχουν, είναι τα ίδια και τα ίδια. Στην αρχή με ενθουσίαζε όταν γνώριζα κάποιο άτομο που γνώριζε κάποιο άλλο άτομο με το οποίο είχαμε μια.έναν κοινή/ό γνωστή/ό. Πλέον μου φαίνεται απίστευτα άνιαρο. Είναι σαν να βρίσκομαι στο σχολείο όπου όλοι και όλες γνωρίζονται με όλους και όλες, αλλά απλά έχουν συγκεκριμένες παρέες.

Και εκτός από μια αλλαγή περιβάλλοντος, μανιωδώς ψάχνω και για μια αλλαγή πάνω μου.

Ανακάλυψα, συνεχίζοντας τον παράλογο, ότι αν κάποιο άτομο έχει δυνατότητες να με εντυπωσιάσει αυτό μπορεί να το κάνει πολύ εύκολα. Και προφανώς αυτό σε ερωτικού περιεχομένου πλαίσια είναι επικίνδυνο γιατί όπως ανέφερα δένομαι εύκολα.

Ανακάλυψα Παρατήρησα, για να αλλάξω και ρήμα, ότι όσοι και όσες έχουν πάει/θα πάνε Erasmus περιββάλλονται από ένα μυστήριο κύρος που δεν μπορώ να καταλάβω, σαν να κάνουν κάτι το εξωπραγματικό μερικές φορές. Σε άλλες περιπτώσεις βέβαια περνά παντελώς αδιάφορο. Έτσι και εγώ που θα πάω Erasmus και δη στο Βερολίνο έχω το ανάλογο πρεστίζ αναλόγως την περίσταση. 

Ανακάλυψα με μεγάλη μου θλίψη ότι η ζωή πολλών φοιτητών και φοιτητριών και ειδικότερα η δική μου είναι προδιαγεγραμμένη σε γενικές γραμμές. Ξέρεις λίγο πολύ τι θα κάνεις αφού τελειώσεις. Ή θα βρεις δουλειά ή θα κάνεις μεταπτυχιακό. Όλα τα ενδιάμεσα απλά είναι στατιστικές αποκλίσεις και δεν θεωρούνται τόσο πολύ κάτι συνηθισμένο. Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι ξέρεις περίπου τι σε περιμένει μετά, αλλά αυτό που θα ακολουθήσει αν το δεις στο απώτερο μέλλον. Το να βρεις δουλειά σημαίνει ότι σε παραπλήσιους κλάδους θα κινηθείς μέχρι μια κάποια ηλικία, όπου θα γνωρίσεις κάποιον ή κάποια, ίσως δεν γίνει τίποτα μέχρι που θα γνωρίσεις έναν ή μια άλλον ή άλλη κάποιο ή κάποια, θα μείνετε μαζί, θα παντρευτείτε, θα κάνετε παιδιά, ίσως χωρίσετε, και θα πεθάνεις. Από την άλλη το να κάνεις μεταπτυχιακό προσθέτει άλλα λίγα χρόνια στην τυπική ελευθερία σου, μετά από αυτό ίσως κάνεις και διδακτορικό αν έχεις τα κότσια ή την φαντασία για κάτι πρωτότυπο, μετά και εδώ θα βρεις μια κάποια δουλειά, θα γνωρίσεις κάποιον ή κάποια, μπορεί να μη γίνει τίποτα μεταξύ σας, αλλά κάποιος ή κάποια άλλος ή άλλη θα βρεθεί, θα μείνετε μαζί, θα παντρευτείτε, θα κάνετε παιδιά, ίσως χωρίσετε και θα πεθάνεις. Τίποτα ασυνήθιστο σε δύο τόσο διαφορετικές βιογραφίες. Το κάνουν τόσοι άλλοι άνθρωποι ανά τον κόσμο γιατί όχι και εσύ;
Σε αυτά τα πλαίσια έχω βαλθεί να βρω μια άλλη επιλογή, σκεφτόμενος συνεχώς ότι και αυτή εν τέλει δεν αποτελεί διαφορά από το δεδομένο, αφού όλες οι επιλογές μας είναι προκαθορισμένες από το σύστημα.

Από τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις προέκυψε ένα περίεργο δίλημμα που δεν είχα σκεφτεί προηγουμένως. Ας το πάρω από την αρχή. Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα, είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται μεταξύ τους, όταν δεν γνωρίζονται, σαν να είναι αόρατοι ή καλύτερα ημιδιάφανοι, γιατί ενώ τους βλέπουν για να τους αποφύγουν, όταν τους χτυπούν δεν φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Αυτό μεταφορικά και μη. Αναφέροντας λοιπόν αυτή μου την παρατήρηση, έλαβα την απάντηση που έλεγε, γιατί να φύγεις και να μην αντιμετωπίσεις το πρόβλημα; Φυσικά αυτό σε κάποια άλλη περίπτωση θα άρμοζε καλύτερα, δηλαδή για παράδειγμα στην περίπτωση που κάποιος/α θέλει να φύγει γιατί καταπιέζεται σεξουαλικά από την κοινωνία, τότε το επιχείρημα του να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα αντί να φύγεις θα έστεκε απόλυτα. Ωστόσο επαρκούσε για να μου βάλει αυτή την σκέψη. Εν τέλει βέβαια δεν με βλέπω να καταλήγω να συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Εξάλλου σκέφτηκα μερικά αντεπιχειρήματα μόλις.

Τέλος, ανακάλυψα ότι είναι επικίνδυνο, από πολλές απόψεις, να ξέρουν οι άλλοι πού μένεις ή να ξέρεις που μένουν άλλοι. Αυτό μπορεί να καταλήξει σε αμήχανες ή άβολες και περίπλοκες καταστάσεις για κάποια από τις δύο πλευρές. Ή να καταλήξει κανείς να περνάει από εκεί τριγύρω σε μια προσπάθεια να προκαλέσει την τύχη του (η οποία τότε δεν λέγεται τύχη), ή να βρίσκει αφορμές να περάσει από εκεί just for the shake of what happened.



Και κάτι που διάβασα και για εμένα μου φάνηκε εντυπωσιακό:
(...) Επίσης, ως μια απόπειρα για έναν μη σεξιστικό επιστημονικό λόγο, οι γενικευμένες, απρόσωπες αναφορές γίνονται στο θηλυκό και όχι στο αρσενικό γένος (!)
   στο Φύλο-Σώμα-Σεξουαλικότητα
Σπηλιώτης Κ & Χαλάτσης Γ. - Αναπαραστάσεις για το φύλο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό στις ταυτότητες των ελληνικών ΛΟΑΤΚ ιστολογίων

δηλαδή, αντί για, κάποιος από το πλήθος άρχισε να φωνάζει συνθήματα... γίνεται, κάποια από το πλήθος άρχισε να φωνάζει συνθήματα... και λοιπά και λοιπά



γούστα είναι αυτά :)


ΥΓ: επίσης ανακάλυψα ότι δεν έχω πολλά πράγματα γράψω πια εδώ. Είτε γιατί δεν με απασχολούν πράγματα τόσο έντονα επειδή απλά τα ξεπερνώ ή προσαρμόζομαι, είτε γιατί δεν προλαβαίνω ή δεν έχω διάθεση να γράψω κάτι που θα μου πάρει πάνω από μισή ώρα. Για παράδειγμα η συγκεκριμένη ανάρτηση ολοκληρώθηκε σε δύο σκέλη με διαφορά δύο ημερών το κάθε ένα.